Kawałek Cienia

NIE dla ACTA

2012-01-24T13:38:00.000+01:00

Widziałam już na kilku blogach, a ostatnio u Pandorci, poruszany problem ACTA, które to porozumienie ma zostać podpisane w najbliższy czwartek w Tokio. Pandorcia zamieściła linki do dwóch filmików (YT) na ten temat, ja mam jeszcze trzy ;) Jak ktoś zauważył - "nasi rodzimi vlogerzy stanęli na wysokości zadania".

Najpierw quaz:

Dalej Krzysiek Gonciarz:

I na koniec Von Zay:

Cmentarz w Pradze - Umberto Eco

2012-01-23T15:23:00.001+01:00

Dawno mnie tutaj nie było. Już mi zaczynało brakować tego miejsca, ale cóż - trzeba doprowadzić semestr do końca i głównie tym się ostatnio zamuję. A poza tym, w międzyczasie zaliczyłam przeprowadzkę, która w okresie międzyświątecznym pozbawiała mnie sił fizycznych i czasu. Ale przejdźmy do meritum.

„Cmentarz w Pradze” pojawił się na polskim rynku wydawniczym w momencie, który pozwolił jednemu z moich wykładowców na wykorzystanie tej pozycji jako egzemplifikacji tworzenia się teorii spiskowych. Przedmiot miał wdzięczną nazwę „Socjologiczna analiza teorii spiskowych” i cieszył się sporą popularnością wśród studentów. Prawdopodobnie częściowo ze względu na osobę prowadzącego, ale myślę, że również ze względu na tematykę. Żyjemy w XXI w., a teorie spiskowe wciąż mają się dobrze i tak mieć się będą – w końcu ich koncepcja istnieje odkąd człowiek jest zdolny wyartykułować swoje myśli.

Kapitan Simonini jest Piemontczykiem (z urodzenia), który w wyniku różnych perturbacji życiowych osiadł we Francji. Pisze pamiętnik, wedle zaleceń doktora Freuda, żeby przypomnieć sobie wszystkie wydarzenia, w których brał udział i aby w ten sposób zapełnić powstałe w pamięci luki. Nie jest to łatwa sprawa – tym bardziej, jeśli zaczyna się siebie podejrzewać o rozdwojenie jaźni lub o posiadanie tajemniczego współlokatora. W pamiętniku Simoniniego jego zapiski zaczynają przeplatać się z zapiskami niejakiego księdza Dalla Piccoli.

Simonini jest właścicielem sklepu ze starzyzną, ale jego faktyczna działalność przynosząca mu dochody polega na czym innym niż handel starociami. Chociaż też jest to handel. Skończył studia prawnicze, a nabyte doświadczenie pozwoliło mu zająć się preparowaniem dokumentów. Był mistrzem w swoim fachu – jego umiejętności pozwalały mu na kopiowanie dokumentów (lub ich wymyślanie) niemal idealnie, pewnie wielu ludzi wzbogaciło się na jego fałszywych testamentach. Ale z usług mecenasa korzystali nie tylko anonimowi, pojedynczy ludzie. W końcu zainteresował się nim rząd i postanowił wykorzystać go do swoich celów.

Prawie wszyscy bohaterowie, których na kartach powieści spotyka Simonini – prócz niego samego – są autentycznymi postaciami, które odegrały swoje role w prawdziwych wydarzeniach. A, jak zauważa autor, Simonini również mógł istnieć – może niedokładnie taki jak ten opisany w książce, ale z pewnością dałoby się go „złożyć” z cech ówczesnych, żyjących w XIX w. ludzi.

Gdzie tu spisek? – można zapytać. Oczywiście już samo to, że rządy korzystają z usług fałszerza dokumentów jest alarmujące. Bo po co to robią? Cóż… Jednym z elementów, który najmocniej spaja grupę jest wspólny wróg. A zatem trzeba było takiego wroga poszukać. Dobrze, jeśli wrogiem stanie się inna grupa, odmienna od naszej, o której stosunkowo mało wiemy i możemy jej przypisać cechy budzące w nas lęk lub obrzydzenie. Idealnie, jeśli grupa ta nie może lub nie chce się bronić, bo w rzeczywistości jest słaba. Na kogo padł wybór? Na Żydów (utożsamianych również z masonami).

Główny bohater wyniósł niechęć do Żydów z domu, w dzieciństwie dziadek opowiadał mu różne, oczywiście nacechowane negatywnie, opowieści o tym narodzie, w ten sposób zasiewając ziarno, które w dojrzałym życiu Simoniniego wykiełkowało w bardzo poważne dzieło. Umberto Eco w „Cmentarzu w Pradze” przedstawia sfabularyzowaną wersję powstania „Protokołów Mędrców Syjonu” – „dokumentu” już na początku XX w. zdemaskowanego jako fałszywy, ale który przez środowiska antysemickie wciąż (współcześnie!) jest dystrybuowany.

Eco świetnie pokazuje mechanizmy działania Uniwersalnej Formuły Spisku wyjaśnionej jednym zdaniem wyrażającym wszystko: „Ludzie wierzą jedynie w to, co już wiedzą, i na tym polega piękno Uniwersalnej Formuły Spisku.”* Oparta na stereotypach wiara jest silniejsza nawet od tego, co się widzi na własne oczy – bohater widząc coś, co nie zgadza się ze znanym stereotypem, jeszcze bardziej utwierdza się w swoich uprzedzeniach dochodząc do wniosku, że Żyd jest jeszcze bardziej zakłamany niż Simonini sądził. Autor jest tak przekonujący, że jeszcze trochę i sama zaczęłabym wierzyć we wszystkie wspominane przez niego spiski.

Umberto Eco jest, i zawsze będzie, dla mnie niedoścignionym wzorem pisarza. Jego styl jest porywający i nawet kiedy zaczynałam się gubić w gąszczu francuskich nazwisk czerpałam przyjemność z samego czytania. Myślę, że dla niektórych tło historyczne może być ciężkie do przebrnięcia, ale barwne (lub wręcz przeciwnie – przedstawione w czerni nocy) opisy spiskowania powinny wynagrodzić te ewentualne niedogodności.

Dla osób interesujących się teoriami spiskowymi – pozycja obowiązkowa. A jeszcze bardziej obowiązkowa dla tych, którzy w takie teorie wierzą.

Niech podsumowaniem będą słowa kapitana Simoniniego:
„Ja chyba ich nie widziałem, ale wiem.”** (podkr. moje)

PS. Pozdrawiam tych, którzy dobrnęli do końca tego elaboratu ;) Opinia powstała jako praca zaliczeniowa wspominanego przedmiotu.

* U. Eco, Cmentarz w Pradze, wyd. Noir Sur Blanc, Warszawa 2011: s. 98
** Ibidem: s. 20

Sklepik z niespodzianką. Bogusia - Katarzyna Michalak

2011-12-23T19:54:00.001+01:00

Nie dla mnie. Po dwóch dosyć ciężkich lekturach ("Lot nad kukułczym gniazdem" i "Nowy wspaniały świat") chciałam trochę odetchnąć i przeczytać coś lżejszego. Ale chyba nie aż tak.

"Sklepik z niespodzianką" opowiada historię Bogusi (stąd podtytuł, ha!), która wracając z Holandii do rodzinnego domu na Saskiej Kępie w Warszawie zrobiła sobie postój w małej nadmorskiej mieścinie. Tak jej się Pogodna spodobała, że postanowiła tam zamieszkać. Rodzice, z którymi Bogusia była mocno związana emocjonalnie (mimo swych 26-u lat), nie mając innego wyjścia, przyklasnęli pomysłowi córki i jeszcze zaoferowali, że w razie problemów dorzucą trochę grosza do przedsięwzięcia dziewczyny - tytułowego Sklepiku z Niespodzianką.

W Pogodnej czekały Bogusię łzy radości i łzy smutku, przyjaźń, ale też bezradność i pogarda... Banał? Owszem. I to mnie do tej książki zniechęcało. Ta cała słodycz: miasta, ludzi, relacji... Idealne małżeństwo rodziców bohaterki, nawet kiedy pojawiły się problemy, przyprawiało mnie o mdłości. Wszystko było jakieś takie mdłe i... nieprawdziwe, Czasem miałam wrażenie jakbym czytała opis ckliwych scen (albo wcale nie ckliwych) ze sztampowej komedii romantycznej.

Autorka wplotła w fabułę kilka przepisów na słodkości i to liczę na plus. Jak już wyjdę z etapu przeprowadzki to może spróbuję coś z tych propozycji zaserwować moim znajomym. Poza tym są fragmenty, które prezentują się naprawdę sympatycznie, np. te dotyczące psa Bogusi, Pieguska. Jednak w większości, jak dla mnie, fabuła jest zbyt miałka.

Moja koleżanka z pracy stwierdziła, że to jest książka, przy której należy wziąć kieliszek wina i marzyć. Wierzę, że tak może być. Widocznie to nie był dla mnie odpowiedni moment na tę pozycję.

Przy okazji chciałabym złożyć Wam, moi Drodzy, życzenia spokojnych i zdrowych Świąt Bożego Narodzenia, radości w gronie rodzinnym (albo innym, które lubicie) i, oczywiście, wielu książkowo-świątecznych zdobyczy :)

[Mój dzień w książkach]

2011-12-19T00:18:00.002+01:00

Zobaczyłam tę zabawę u Prowincjonalnej Nauczycielki, a ona z kolei podpatrzyła to u Lirael. A zatem i ja się pobawię w takie małe podsumowanie (?) roku opisując dzień przy pomocy tytułów przeczytanych w ostatnich (prawie) 12-tu miesiącach książek :) No to zaczynam:

Mój dzień w książkach

Zaczęłam dzień Lotem nad kukułczym gniazdem.
W drodze do pracy zobaczyłam Mężczyznę w brązowym garniturze
i przeszłam obok Hotelu Bertram,
żeby uniknąć Złodziejki książek,
ale oczywiście zatrzymałam się przy Pałacu Północy.
W biurze szef powiedział: Piekło jest we mnie.
i zlecił mi zbadanie Zapisków na pudełku od zapałek.
W czasie obiadu z Matką
zauważyłam Annę, Hannę i Johannę
pod Klubem Mefista.
Potem wróciłam do swojego biurka z Roku 1984.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam Klejnot Wschodu,
ponieważ mam Niebezpieczne pasje.
Przygotowując się do snu, wzięłam Mózg
i uczyłam się Całego zdania nieboszczyka,
zanim powiedziałam dobranoc Pięknym duchom.

A jak wygląda Wasz dzień w książkach?

Nowy wspaniały świat - Aldous Huxley

2011-12-12T22:17:00.001+01:00

I znowu, znowu Bruce Dickinson: "Our brave new world | In a brave new world...". Oj, słuchało się, słuchało (i dalej się słucha, ale trochę rzadziej)... Ale przecież ja nie o tym.

Kto jest szczęśliwszy: człowiek w pełni świadomy pułapek konsumpcjonizmu i zdający sobie sprawę z zalet i wad świata, czy też człowiek, który tak bardzo jest przekonany o doskonałości cywilizacji, że ta faktycznie przestaje mieć jakiekolwiek wady? Można by właściwie filozoficznie zapytać: "czym jest szczęście?".

Huxley w "Nowym wspaniałym świecie" przedstawia nam wizję społeczeństwa przyszłości. Dla niektórych może być to wizja przerażająca, a dla innych... całkiem współczesna. Obywatele Republiki Świata od sztucznie powstałego embrionu są odpowiednio warunkowani do życia zgodnego z kastą, do której należą, oraz do życia "na odpowiednim poziomie konsumpcji" (to nie jest cytat, to moje przemyślenie ;) ). A do kogo się zwracają niczym katolicy do Boga? Do Pana Naszego Forda. Tak, tego od Forda T. Najwyraźniej u podstawy nowej wspaniałej cywilizacji legła fordowska taśma produkcyjna.

Ale właściwie nie tyle fabuła, co stworzony model społeczeństwa wydał mi się ciekawy. Zachowane zostały kasty (czy też klasy), bo m.in. eksperyment cypryjski pokazał, że to rozwiązanie jest znacznie lepsze, gwarantuje większą stabilność, niż w modelu "wszyscy są równi". Huxley chyba chciał skłonić swych czytelników - w latach 30. XX w. - do rozważenia kwestii dokąd może zawieść cywilizację rozbuchany kapitalizm wraz z przemysłem. I możliwe, że ów cel zrealizował, bo, mimo pewnych anachronizmów, wydźwięk całości jak najbardziej daje się odczytywać współcześnie. Tylko nie robi już takiego wrażenia (albo tylko na mnie nie robi) jak kiedyś, bo przynajmniej część opisywanego świata mniej lub bardziej stała się faktem. Kiedy już zdamy sobie z tego sprawę - to dopiero może być zaskoczenie.

Lepiej być nieświadomym, ale nieszczęśliwym, czy świadomym, lecz borykającym się z trudami życia? Odpowiedź, szczególnie po lekturze "Nowego wspaniałego świata", nie jest oczywista.

Polecam tę książkę, bo z niej na pewno dowiecie się więcej niż z tego, co napisałam powyżej.

PS. Pewnie jest to strasznie stare, ale znalazłam szukając jakichś informacji na temat "Nowego..." - ile książek udało Wam się przeczytać z tych list (swoje wyniki umieściłam w nawiasach):
- Le Monde (9)
- BBC (21)
- Wirtualna Polska (23)?

[Mój głos]

2011-12-08T18:33:00.001+01:00

Pomyślałam sobie, że zabiorę głos. A co mi tam. Tyle osób zabiera głos, to dlaczego ja miałabym nie? W końcu nie trzeba się znać, żeby zabrać. Głos oczywiście.

Skłoniła mnie do tego wspomniana w poprzednim poście dyskusja na blogu Życiowa pasja bibliofila. Dyskusja co prawda już ucichła i zasadniczo miała dotyczyć pisania recenzji dla wydawnictw (swoją drogą - gdzie są ci przymuszani i pozbawieni wyboru blogerzy? wszyscy, którzy się wypowiadali sami sobie wybierają książki do czytania), ale pojawiły się też inne wątki. Np. wątek recenzji samych w sobie - czy są opiniotwócze, czy też pisane są tylko dla innych blogerów.

Zdania są podzielone, ale konsensus można byłoby uzyskać chyba jedynie przeprowadzając porządne badania ilościowe. Pomysł interesujący, ale niestety nie na moje możliwości.

Natomiast mnie szczególnie zaciekawiło przytoczona (nie dosłownie, raczej omówiona) opinia profesjonalnych (zawodowych?) recenzentów czy też krytyków literackich. Ponoć ich zdaniem blogerzy piszący “recenzje” nie znają się na tym (w sensie, że na literaturze chyba się nie znają), spłycają temat, piszą banały. Ogólnie jest dramat, bo próbują “wygryźć” tych, którzy się znają. Ach, ci niedobrzy blogerzy!

Ja tam nie wiem jaka jest prawda, co uważają zawodowi krytycy, a czego uważać nie zamierzają. Kawałek Cienia zaczęłam pisać nie po to, żeby przekonywać lub zniechęcać innych do przeczytanych przeze mnie książek. Nie. Powód był zupełnie inny, zdecydowanie mniej metafizyczny - w pewnym momencie zorientowałam się, że nie pamiętam o czym były niedawno przeze mnie czytane książki, a blog pozwolił usystematyzować moją pamięć. Na początku był też swego rodzaju katalogiem poznanej prozy (głównie prozy), ale tę funkcję ostatecznie przejął serwis LubimyCzytać.

Lubię Kawałek Cienia i nie zamierzam (przynajmniej na razie) zawieszać jego działalności, bo krytycy literaccy w blogach książkowych widzą wątpliwą jakość (jeśli rzeczywiście tak jest). A że opinie na blogach są bardziej emocjonalne niż być powinny? Pff. Nie wszyscy mają ochotę czytać traktaty naukowe pełne sformułowań, których nie rozumieją. Ja w ogóle rzadko czytam recenzje nieznanych mi książek, więc być może z tymi traktatami trafiłam jak kulą w płot. I być może nie powinnam się przyznawać, że rzadko czytam recenzje.

Właściwie to chyba nie o tym chciałam napisać, ale kończyłam ten tekst dwa dni po tym jak zaczęłam go tworzyć w autobusie. Niestety jeden z pasażerów miał w tymże środku transportu mały wypadek i moja wena oraz koncepcja uleciały wraz z pojawieniem się zdenerwowania sytuacją.

Tyle ode mnie, życzę udanego weekendu :)

Lot nad kukułczym gniazdem - Ken Kesey

2011-12-04T22:18:00.001+01:00

U Agnieszki Tatery trwa ożywiona dyskusja na temat recenzowania książek od wydawnictw, a ja, tkwiąca na marginesie blogowego światka, chciałabym zaprezentować Wam dzisiaj książkę z moich własnych zbiorów. Nareszcie udało mi się skończyć "Lot nad kukułczym gniazdem". I nie chodzi o to, że mi się nie podobała, ale chyba za mało jeździłam autobusem (ostatnio tylko tam czytam).

Ten tytuł zawsze kojarzył mi się ze słynnym filmem Miloša Formana z Jackiem Nicholsonem w roli głównej (film wciąż przede mną). Dosyć długo nie wiedziałam, że obraz powstał na podstawie książki inspirowanej doświadczeniami jej autora (przez jakiś czas pracował jako sanitariusz w szpitalu psychiatrycznym). A potem dostałam tę książkę na urodziny (nawet jej oczekiwałam) i kilka miesięcy później zabrałam się za jej czytanie.

Po tym przydługim wstępie czas na parę słów o fabule. Akcja toczy się w szpitalu psychiatrycznym w Stanach Zjednoczonych. Wydarzenia obserwujemy oczami jednego z pacjentów - Wodza Bromdena, syna Indianina i białej kobiety (czy to określenie jest poprawne politycznie?), a do świata chorych psychicznie wkraczamy w momencie pojawienia się w nim Randle'a Patricka McMurphy'ego, który trafił tutaj na przymusowe leczenie z farmy penitencjarnej. Mężczyźnie wydawało się, że pobyt na oddziale będzie niczym wakacje w porównaniu do pracy na farmie. Nie wziął jednak pod uwagę, że nad pacjentami pieczę sprawuje siostra Ratched, Wielka Oddziałowa, której opinia o stanie chorego jest głosem decydującym o jego losie. A trzeba pamiętać, że książka została napisana na początku lat 60-tych XX w., kiedy to wciąż wierzono w niezawodną skuteczność elektrowstrząsów i lobotomii (znalazłam w Sieci informacje, że elektrowstrząsy wciąż się stosuje, ale niezwykle rzadko).

Książka nie powaliła mnie jeśli chodzi o styl wypowiedzi. Być może było to zamierzone, bo narratorem był jeden z pacjentów. Natomiast język schodzi tutaj na drugi plan dając miejsce poruszanemu problemowi sposobu przeprowadzania leczenia psychiatrycznego. Przez niektóre fragmenty ciężko było mi przebrnąć (szczególnie na początku), często myślałam sobie, że to Wielka Oddziałowa powinna być pacjentką tego szpitala. Nie jest to łatwa lektura, ale ci, którzy oglądali film są na nią przygotowani (albo wiedzą, że nie są). Poruszane kwestie dla większości z nas są obce, jednak kiedy człowiek zacznie się zastanawiać ilu chorych skrzywdzono nieodpowiednimi (z punktu widzenia współczesnej medycyny) metodami leczenia, to jakoś tak nieprzyjemnie się robi.

"Lot nad kukułczym gniazdem" to dobra książka fabularna o interesującym problemie. Natomiast nie polecam jeśli chcecie się odprężyć po ciężkim dniu w pracy lub szkole i szukacie jakiejś lekkiej lektury.

Piekło jest we mnie - Joe Alex

2011-11-25T22:25:00.001+01:00

Dawno mnie tu nie było. Ostatnio przerwy pomiędzy wpisami robią się coraz dłuższe... Oczywiście nie jest to zamierzone, moim zdaniem to świat sprzysiągł się przeciwko mnie ;) Tzn., że nie mam czasu na czytanie beletrystyki.

Czasem tylko udaje mi się przeczytać coś w autobusie lub tramwaju (i niekoniecznie są to komunikaty MPK). Tym razem była to kolejna książka Joe Alexa - "Piekło jest we mnie".

Rzecz dzieje się na lotnisku w Johannesburgu i w samolocie lecącym do Londynu. Natomiast Joe Alex nie jest jeszcze tak bardzo skupiony na sobie jak w innych książkach, choć jest już dosyć popularnym autorem. Na początku poznajemy wszystkich bohaterów - pasażerów czekających na opóźniony lot - oczywiście z perspektywy pisarza. A kiedy już razem ze wszystkimi wsiądziemy na pokład międzykontynentalnego samolotu, nim dolecimy do pierwszego "przystanku" w Nairobi, w naszej obecności zostanie popełnione morderstwo. To ryzykowne zabijać człowieka w obecności Joe Alexa.

Muszę przyznać, że z dotychczas przeczytanych książek Macieja Słomczyńskiego vel Joe Alexa ta podobała mi się najbardziej. Może dlatego, że główny bohater nie jest jeszcze aż tak zmanierowany jak w książkach traktujących o jego późniejszej karierze. Poza tym tutaj nie wymądrza się w obecności funkcjonariuszy Scotland Yardu robiąc z nich totalnych ignorantów, bo na pokładzie samolotu po prostu ich nie ma. Ogólnie, przypadł mi do gustu klimat opowieści, ale nie potrafię powiedzieć czy te odczucia wywołały wcześniej wspomniane czynniki, czy może coś jeszcze.

Jeszcze jedną zaletą (być może dla niektórych wadą) książki "Piekło jest we mnie" jest to, że nie trzeba być nad nią cały czas skupionym. Nawet jeśli w komunikacji miejskiej na chwilę odpłyną nam gdzieś myśli - nic nie szkodzi, damy sobie radę z ogarnięciem akcji.

A najlepsze jest zakończenie książki. Ale nie zdradzę pod jakim względem.

Cichym ścigałam go lotem... - Joe Alex

2011-11-13T21:17:00.001+01:00

Długi weekend dobiega końca, a dla mnie oznacza to kolejne czytadło przeczytane w pociągu. Żeby nie było, że w podróży to tylko czytadła - w drodze powrotnej do Łodzi czytałam "Lot nad kukułczym gniazdem".

Ale póki co - kolejny kryminał Joe Alexa, bez którego literacki świat by się nie zawalił, ale o ileż nudniejsza byłaby moja podróż.

Tym razem Joe Alex, pisarz, zostaje wezwany przez swego przyjaciela ze Scotland Yardu, Beniamina Parkera, do rozwiązania zagadki śmierci znanego ekonomisty, a w wolnym czasie zapalonego entomologa. Jeśli ktoś przed śmiercią zostawia list pożegnalny, można byłoby sądzić, że popełnił samobójstwo. Nie zawsze jednak sprawa jest taka prosta i oczywista, a szczególnie w książkach, w których do akcji wkracza znany detektyw - choćby i amator. Tak jest też tym razem - sprawa się komplikuje, ale wyćwiczony umysł jest sobie w stanie poradzić z zakrętami w śledztwie w niespełna trzy godziny. A potem wrócić do domu i dokończyć przerwany sen.

Przyjemnie się czyta te niewymagające głębszego zaangażowania kryminały, ale kiedy człowiek zaczyna się zastanawiać nad pewnymi sprawami, to wychodzą niedoróbki. No bo powiedzcie sami - co to za stróże prawa, którzy nie potrafią poradzić sobie ze śledztwem i muszą prosić o pomoc pisarza specjalizującego się w kryminałach? Niechby on był chociaż prywatnym detektywem. Choć wtedy książki prawdopodobnie stałyby się jeszcze bardziej sztampowe. Jeśli natomiast chodzi o samą zagadkę - bawiłam się nieźle. Nie próbowałam też zgadnąć kto jest mordercą, mimo że możliwości było niewiele. Pewnie i tak by mi się to nie udało, a poza tym lubię elementy zaskoczenia.

Joe Alex na wyżyny literackie się nie wznosi, ale przecież nie wszystkie utwory muszą, czy nawet powinny. Bo gdyby tak było, to skąd wiedzielibyśmy czym te wyżyny są? Jako kryminał "Cichym ścigałam go lotem..." spełnia swoją rozrywkową powinność.

[Słowa klucze #4]

2011-11-07T20:56:00.001+01:00

Ostatnio nie mam za bardzo czasu na czytanie książek, a przynajmniej nie takich, o których miałabym ochotę tutaj pisać. Bo np. dzisiaj skończyłam "Liternet. Literatura i Internet" pod red. Piotra Mareckiego, ale nie jest to pozycja z fascynującą fabułą, a zbiór tekstów powstałych w 2002 r., z których być może skorzystam jak już zacznę pisać tę wspominaną wszędzie (przeze mnie) pracę magisterską.

Tymczasem zajrzałam do google analytics, bo czasem lubię sobie poczytać coś wesołego (jeśli chodzi o beletrystykę, to w tej chwili jestem na etapie "Lotu nad kukułczym gniazdem"...), więc podzielę się tym z Wami:

- august strinberg mizoginizm - owszem, gdzieś czytałam, że faktycznie autor był o mizoginizm oskarżany;

- aż śmierć nas coben - bardzo mi się podoba ten niedokończony tytuł w połączeniu z nazwiskiem autora, brzmi trochę jak wyrażenie slangowe ;) ;

- drzewo genealogiczne 4 pokolenia schemat - jest taki portal, który umożliwia tworzenie drzewa genealogicznego online;

- jak wyglądają bociany w locie - zapewne imponująco;

- lubie chmielewską poleccie innego - :D ;

- sto lat życia w samotności - ktoś trochę "upiększył" tytuł, ale wiadomo o co chodzi;

- chinka zestarzała się w 3 dni - wydaje mi się, że o to chodziło, bo przy tym haśle analytics zgubił polskie znaki; a hasło jest co najmniej interesujące;

- sto lat samotności ładne stylowe wydanie - kolekcjoner? ciekawe, czy przeczytał...;

- co to jest autopsja - wyczuwam tutaj pęd do wiedzy;

- dewiacja społeczna - "społeczny" to przymiotnik, który słyszę na każdych zajęciach odmieniane przez wszystkie przypadki;

- drzewo genealogiczne rodziny najpierw ja - cóż za egocentryzm;

- ile trwa lot bociana do afryki - to pewnie zależy dokąd w Afryce i jaką prędkość bocian rozwija;

- jak wygląda lot bociana - zawsze mi się wydawało, że macha skrzydłami...;

- karaibska tajemnica opis w 10 zdaniach - moja opinia ma 18 zdań, ale o samej fabule mogę napisać 10 zdań - moim zdaniem to całkiem sporo;

- kochanice krola ksiazka druga czesc - "Błazen królowej";

- napeczniety karton - hm...;

- szaleniec w literaturze - to wygląda jak temat pracy maturalnej;

- wyznania gejszy ma żonę - ale kto?...

A na koniec jeszcze top5 wyszukiwanych u mnie autorów (od najczęściej wyszukiwanych):
- Artur Boratczuk
- Brenda Joyce
- Eliot Pattison
- Elizabeth George
- Jose Carlos Somoza

Kto szuka, nie błądzi :)

Mężczyzna w brązowym garniturze - Agatha Christie

2011-10-31T12:36:00.000+01:00

"Mężczyzna w brązowym garniturze" to jedna z najwcześniejszych powieści Agathy Christie, wydana w 1924 r. Nie występują tutaj ani Herkules Poirot (choć występuje jego przyjaciel, pułkownik Race), ani panna Marple - główną bohaterką jest młoda poszukiwaczka przygód.

Właściwie to Anna Beddingfeld stała się poszukiwaczką przygód trochę z wyboru, a trochę z przypadku. Okazję stworzyła niespodziewana śmierć jej papy. Nie żeby dziewczyna cieszyła się z tego wydarzenia, ale nagle zniknęły więzy, które wstrzymywały ją przed wyruszeniem w podróż z ponurej Anglii dokądkolwiek. A w życiu jest tak, że jak się szuka przygód, to się je znajduje (co za wielowiekowa mądrość!). Annie przytrafiło się to na stacji metra, gdzie była świadkiem śmiertelnego wypadku. Niby wypadek, ale niedługo później mężczyzna w brązowym garniturze, który również był wtedy w metrze, był widziany w pobliżu miejsca morderstwa znanej (choć nie wszędzie) aktorki. Dziewczynie nie pozostaje nic innego jak pokierować się mętnymi informacjami ze znalezionej przy zmarłym w podziemnej kolei kartki i wyruszyć statkiem do Kapsztadu, aby szukać rozwiązania zagadki mężczyzny w brązowym garniturze.

Niezwykle lekka książka pełna humoru. Jak zwykle przyjemna fabuła, w której kolejne wydarzenia są jak kawałki układanki. Nie ma natomiast metodycznego zbierania kolejnych informacji jak to bywa w przypadku książek z Herkulesem. Tutaj po prostu wszystko się toczy. Wielokrotnie już pisałam, że trudno jest mi wymyślać kolejne zdania zachwytu nad książką jeśli przeczytałam już wiele pozycji tego samego autora czy autorki. Myślę, że ci, którzy lubią Agathę Christie polubią też jej "Mężczyznę w brązowym garniturze".

Dodam jeszcze, bez żadnego związku z fabułą, że wydania kieszonkowe książek (tak jak te wydania Christie z Wydawnictwa Dolnośląskiego) są świetne dla kręgosłupa i bardzo wygodne do trzymania podczas podróży. Wiem, truizm ;)

Rok 1984 - George Orwell

2011-10-24T21:12:00.002+02:00

Mam wrażenie, że przy tej książce powinnam napisać jedynie: "W końcu przeczytałam", bo przecież "Rok 1984" to legenda. Prawdopodobnie mało jest osób, które o niej nie słyszały (choć ja ostatnio spotkałam dwie), ale myślę, że może być sporo, które jej nie czytały. Czasem czuję się jakby media i wykładowcy, w różny sposób i przy różnych okazjach, wciskali mi Orwella w twarz. To może stwarzać wrażenie, że "ja już wiem, o czym jest ta książka, więc po co mam ją czytać?". I jeszcze jedno - chyba po raz pierwszy w czytaniu książki nieco przeszkadzał mi brak wiedzy o niej samej, o jej interpretacjach i o epoce, w której powstawała.

A zatem nie będę bawić się w analizy "Roku 1984", bo jedyne czym może się to skończyć, to zabrnięcie na grząski teren, w który potem "wbiją" mnie głębiej poloniści. Nie oznacza to oczywiście, że czytałam bezrefleksyjnie, bo tej książki raczej nie da się tak czytać.

Jest rok 1984. Oceania, która swoim obszarem obejmuje Amerykę Północną i Południową, wyspy Atlantyku razem z Wyspami Brytyjskimi, Australię, wyspy południowego Pacyfiku oraz południową część Afryki, jest w stanie wojny z Eurazją (północna część kontynentu eurazjatyckiego) i zawsze była. Za chwilę może się okazać, że Oceanię z Eurazją łączy sojusz pokojowy, a wojna prowadzona jest ze Wschódazją (Chiny i kraje na południe od nich, Wyspy Japońskie oraz duży, choć różnej wielkości obszar na terenie Mandżurii, Mongolii i Tybetu) i zawsze tak było. Absurd? Nie. Dwójmyślenie.

Wielki Brat stojący na czele Partii, organu władzy w Oceanii, patrzy. Obserwuje obywateli żyjących w angsocu (tamtejsza odmiana socjalizmu) z plakatów, a część społeczeństwa z teleekranów. Władza wie wszystko i wszystko wytropi. Najwyższą wartością jest najwyższe oddanie Partii - choć ciężko uniknąć myślozbrodni, za którą można trafić do niezbadanych pomieszczeń Ministerstwa Miłości. Winston Smith, główny bohater, pracuje w Ministerstwie Prawdy, w Departamencie Archiwów. Do jego zadań należy poprawianie archiwalnych artykułów w gazetach tak, aby były zgodne z aktualnie głoszonymi poglądami władzy. Funkcjonują jeszcze dwa ministerstwa - Ministerstwo Pokoju i Ministerstwo Obfitości. Nie będę wyjaśniać czym się zajmują, ale z pewnością nie tym, na co wskazują nazwy.

Społeczeństwo jest podzielone na 3 grupy: proli - czyli ludzi najbiedniejszych, ale może też najszczęśliwszych w pewnym sensie, bo nikt ich nie inwigiluje, przysługuje im swoista wolność myśli; Zewnętrzną Partię - należą do niej szeregowi urzędnicy tacy jak Winston, pracują w czterech ministerstwach ku chwale Wielkiego Brata i Oceanii; Wewnętrzną Partię - jest to dosyć enigmatyczna część, nie jest łatwo się z nią spotkać, jej członkowie dostają najlepsze towary, np. spożywcze, niedostępne dla mas.

Tutaj chciałabym przerwać swoją opowieść o antyutopijnym świecie Orwella, ale muszę jeszcze wspomnieć o pojęciu nowomowy. Większość z nas słyszała z pewnością hasło "nowomowa partyjna", ale pewnie nie wszyscy zdają sobie sprawę skąd się to wzięło i co to w ogóle jest. Autor objaśnia podstawowe reguły nowomowy w Aneksie książki, natomiast w skrócie jest to zabieg na języku, którego celem jest jego zubożenie. W "Roku 1984" chodzi np. o zniwelowanie niepotrzebnych, zdaniem Partii, słów, a także (niezwykle sztuczne) ujednolicenie zasad gramatycznych. Po co ludziom słowa "dobry" i "zły", skoro można powiedzieć "dobry" i "bezdobry"? Im mniej słów, tym trudniej formułować abstrakcyjne myśli, które mogłyby prowadzić do buntu przeciw systemowi.

A na koniec powinna być moja opinia. Nie jest łatwo oceniać dzieło klasyczne, a przy tym dzieło wielkie. Bez względu na to co ja sądzę o "Roku 1984", dzieło pozostanie dziełem (i tak być powinno). Kiedy Orwell w 1949 r. wydawał swoje opus magnum (?) nie mógł wiedzieć jak potoczą się dalsze losy świata, mógł to sobie jedynie wyobrażać. Przewidywał, że w Oceanii do 2050 r. zostanie całkowicie wprowadzona nowomowa. Tak sobie ostatnio pomyślałam, że niby przewidywania pisarza się nie spełniły, ale jeśli przyjrzeć się językowi, którym posługuje się młodzież, to kto wie... Być może w pewnych aspektach można byłoby się pokusić o nazwanie tego zjawiska nowomową.

"Rok 1984" robi wrażenie, ale myślałam, że większe. Jest to bardzo dobra książka o ponurym klimacie i określonym fatum, do którego spełnienia dąży Winston. Warto ją przeczytać, ale ja cieszę się, że zrobiłam to dopiero teraz - posiadając już pewną wiedzę o świecie i o społeczeństwie.

Krzyk pośród nocy - Mary Higgins Clark

2011-10-19T23:55:00.002+02:00

Nie jest to najlepsza lektura na jesienną chandrę.

Jenny McPartland pracuje w galerii sztuki w Nowym Jorku. Właśnie przygotowuje wystawę modnego ostatnio, a przy tym bardzo dobrego, malarza z Minnesoty - Ericha Kruegera. Jednocześnie musi opiekować się dwójką małych dzieci, boryka się z problemami finansowymi, a przy okazji, z dziwnego poczucia obowiązku (?), pożycza pieniądze swojemu byłemu mężowi. Aż w końcu poznaje uroczego pana Kruegera, który podaje jej pomocne ramię w dosłownym znaczeniu tego zwrotu, ale też w przenośnym - bo zjawia się w samą porę, żeby zapobiec nawarstwiającym się problemom samotnej, zapracowanej matki. Dacie wiarę, że po miesiącu czy dwóch już są małżeństwem i Jenny razem z dziećmi przeprowadza się na farmę, do rodzinnej posiadłości Kruegerów? A wiadomo - jak mówi stare porzekadło: co nagle, to po diable.

Oczywiście początkowo panuje sielanka, ale im dokładniej Jenny poznaje historię rodziny, tym bardziej coś jest nie tak. Przyszło jej konkurować z matką swego męża, a to nie jest łatwe. Szczególnie jeśli matka żyje już tylko w pamięci tych, którzy ją znali, i na obrazach.

Książka ma dosyć ponury klimat, jak na dobry thriller przystało. Tzn., hm, "dobry" nie oznacza tutaj "przełomowy", ale na pewno "zajmujący". Trzyma w napięciu, czyli tak, jak być powinno. Jednak, tak jak wspomniałam na początku, nie jest to odpowiednia książka na poprawę nastroju - niby zwyczajne czytadło, a jednak czułam się nieswojo czytając je będąc w domu sama.

Jeśli ktoś lubi thrillery, to ten jest całkiem dobry. Nie porusza tak jak "Echo winy" Charlotte Link lub "Matka" Petry Hammesfahr (oczywiście jest to moja opinia, że wymienione książki są poruszające, możecie się nie zgadzać), ale Mary Higgins Clark produkuje książki hurtowo, więc chyba nie należy oczekiwać, że tempo pisania będzie szło w parze z głęboką konstrukcją psychologiczną bohaterów. Mimo wszystko uważam, że jest dobrze i książkę polecam fanom gatunku.

Państwo Tamickie - Joanna Łukowska

2011-10-17T13:08:00.000+02:00

Właśnie się zorientowałam jak dawno nic tu nie pisałam (cóż za rym). Chociaż, może tydzień to nie aż tak długo. W każdym razie dopadły mnie zajęcia na uczelni na spółkę z jesienną chandrą (melancholią? depresją?). "Państwo Tamickie" jest całkiem dobrym lekarstwem na spadek nastroju, ale, wiadomo, wszystko, co dobre, szybko się kończy.

To książka (e-book) o pewnym młodym małżeństwie z Poznania, które swoją wspólną drogę zaczynało u schyłku lat 80-tych, tuż przed dumnym wkroczeniem Polski w kapitalizm. Towarzyszymy Joannie i Maciejowi Tamickim w ich codziennym życiu i codziennych problemach - od odebrania kluczy do nowego mieszkania i urządzania się w nim, przez dwa porody, perypetie z małymi dziećmi i pracą, aż do małżeńskiego kryzysu. Przy okazji możemy też poznać wycinki z życia ludzi (lub zwierząt), z którymi w jakiś sposób Tamiccy się zetknęli. To po prostu powieść na wskroś obyczajowa.

Największa zaleta "Państwa Tamickiego"? Lekkość stylu i humor. Okazało się, że nie tylko ja miałam problem z sąsiadem z góry, którego zachowanie - ciągłe stukanie, wiercenie i piłowanie - sugerowało budowanie samolotu w domu. Ja swojego podejrzewałam o to, że jest stolarzem-hobbystą i produkuje trumny.

Ogólnie styl wypowiedzi przywodził mi na myśl książki Joanny Chmielewskiej. Niektórych mogłoby to zniechęcić, mnie się podobało. Natomiast bolały mnie literówki - szczególnie liczne na początku - oraz brak strony tytułowej. Potem zobaczyłam w jakiejś księgarni internetowej, że "Państwo Tamickie" ma normalny projekt graficzny okładki, a ja najwyraźniej otrzymałam wersję "promo only" ;)

Moim zdaniem ta pozycja zasługuje na pozytywną ocenę. Żałuję wręcz, że tak długo zwlekałam z przeczytaniem jej, ale nie posiadam czytnika, a targanie ze sobą stacjonarnego komputera z miejsca na miejsce raczej nie wchodzi w grę.

Dziękuję autorce za egzemplarz "recenzencki" ;)

[Stos #2]

2011-10-10T20:40:00.001+02:00

Nadszedł czas na prezentację kolejnego stosu książek, który uzbierał mi się ostatnimi czasy. Zdjęcie zostało zrobione wczoraj wieczorem i już dzisiaj jest nieaktualne, ale to co dzisiaj przybyło niech na razie pozostanie tajemnicą ;) Nie udało mi się jeszcze przeczytać wszystkich książek z poprzedniego stosu, ale dzielnie przedzieram się przez kolejne pozycje. Może poszłoby mi szybciej gdyby nie to, że od czasu do czasu przybywają jakieś nadprogramowe utwory - a to z biblioteki, a to jakiś ebook... Tym razem zdjęcie robił q. Książki od dołu:

- Philippa Gregory, Błazen królowej - podobnie jak poprzednio, książka pożyczona od Mamy q, "Kochanice króla" były całkiem dobre - zobaczymy jak będzie tym razem;

- Mario Puzo, Ojciec chrzestny - prezent od q na moje przyszywane imieniny (generalnie imieniny mam tego samego dnia co urodziny - w sierpniu, ale niektórzy twierdzą, że to niesprawiedliwe dostawać prezenty tylko raz. I to wcale nie ja tak twierdzę ;) ), cieszę się, że w końcu będę miała okazję poznać tę słynną historię;

- Katarzyna Michalak, Sklepik z niespodzianką: Bogusia - wybrałam się do antykwariatu, żeby zobaczyć czy nie ma czegoś ze Świata Dysku Pratchetta, niestety nie było i już miałam wychodzić...;

- Aldous Huxley, Nowy wspaniały świat - kolejny prezent od q, chyba za pomoc w realizacji jakiegoś materiału, ale nie jestem pewna;

- Peter James, Pogrzebany - książka, którą dostaliśmy na dworcu Łódź Fabryczna, prawdopodobnie w ramach promocji (promocji książki, nie dworca);

- Joe Alex, Piekło jest we mnie - pożyczyłam sobie z biblioteczki mojej Mamy, idealna wielkość i waga książki do torebki.

Hotel "Bertram" - Agatha Christie

2011-10-09T13:12:00.000+02:00

Zanim usiadłam do napisania opinii o kolejnej książce Christie, przypadkiem natknęłam się na to, co pisałam niemal rok temu o "Tajemniczym panu Quinie". Od razu mogę powiedzieć - "Hotel Bertram" nie jest tak pełną tajemnic opowieścią.

W powojennej Anglii hotel Bertram to miejsce, w którym czas jakby się zatrzymał 50 lat wcześniej. Ludzie, których można tam spotkać, wydają się nie pasować do współczesnej epoki - zarówno goście jak i obsługa. A wśród nich znalazła się panna Marple, jak zwykle czujna i jasno myśląca - pomimo wieku. To tylko ciało się zestarzało, umysł wciąż pracuje na wysokich obrotach. Skoro jest nasza stara znajoma (i nie mam tu na myśli wieku), to musi być i zbrodnia. W istocie - zdarzyła się - ale gdzieś pod koniec, a odgadnięcie mordercy tym razem nawet dla mnie nie było specjalnie trudne (!). Tak naprawdę chodzi o rabunki, które od jakiegoś czasu nękają całą Anglię (i nie tylko). Co prawda są pewne tropy, ale prowadzą donikąd. Cała nadzieja w nadinspektorze Davy'im, że uda mu się poskładać elementy na pozór do siebie nie pasujące.

Czytałam lepsze książki Agathy Christie. Tutaj pierwszy raz mi się zdarzyło naprawdę wcześnie odgadnąć o co chodzi. Jasne, bez szczegółów, ale jednak. Całe szczęście, że bez nich, bo to najbardziej w jej książkach lubię - te logicznie wymienione i tłumaczone argumenty wyjaśniające "kto jest mordercą". Uważam też, że w "Hotelu Bertram" było za mało panny Marple. Może i jestem fanką Herkulesa Poirot, ale, hej!, panna Marple też jest w porządku. Oczywiście to takie tam moje marudzenie, bo tę książkę czyta się niemal równie przyjemnie co inne tej autorki.

I jeszcze taka dygresja na koniec. Ostatnie sceny powieści, tuż przed wyjaśnieniem zagadki, przypomniały mi film Woody'ego Allena "Cienie we mgle". Prawdopodobnie przez tę mgłę.

Żona kuchennego boga - Amy Tan

2011-10-04T22:23:00.001+02:00

"Żona kuchennego boga" wpadła do mnie przypadkiem, a że została wypożyczona z biblioteki (i to nie przeze mnie) - musiałam ją szybko przeczytać.

Matka i córka. Chinka i Amerykanka. Różnice pokoleniowe i mnóstwo niewypowiedzianych sekretów. Aż nadszedł czas kiedy wszystko musi zostać wjaśnione. Córka ma stwardnienie rozsiane, o którym matka nie wie. Starsza kobieta zrobiła sekret z całego swojego życia sprzed przybycia do Ameryki i małżeństwa z pastorem. A tym, co przeżyła, dałoby się obdzielić niejedną osobę. W końcu, za namową (a właściwie groźbą) przyjaciółki, opowiada Pearl o wszystkich radościach i upokorzeniach, których doznała.

Czasem aż nie mogłam uwierzyć w to, co czytam i zastanawiałam się, czy możliwe byłoby tak beztialskie zachowanie wobec kobiety jakie prezentował pierwszy mąż Winnie. I to jej podporządkowanie... Coś przerażającego, ale, niestety, być może wcale nie odbiegającego od prawdy. Nie znam chińskiej kultury, nie wiem co mogło się faktycznie zdarzyć w I poł. XX w., ale podejrzewam, że autorka wiedziała co pisze - w końcu sama jest córką chińskich imigrantów, więc prawdopodobnie wie co nieco o tej dalekowschodniej patriarchalnej kulturze.

Tak naprawdę nie wiem co o tej książce napisać. Podobała mi sę, ale nie powaliła. Mimo wszystko poleciłabym ją gdyby ktoś zapytał mnie o dobrą książkę obyczajową. Chyba szczególnie ze względu na tę kulturową otoczkę, tak różną od europejskiej - co zawsze podkreślam przy tego typu książkach. Zatem jeśli przypadkiem (lub nie) traficie na "Żonę kuchennego boga" to sami (same?) musicie podjąć decyzję czy przeczytać.

[Po MFKiG 2011]

2011-10-03T15:27:00.000+02:00

Quaz napisał, że dla niego MFKiG to przede wszystkim ludzie. Dla mnie to przede wszystkim ich pasja. Jak już pisałam, nie znam się na komiksach, ale na Festiwalu bawiłam się świetnie :)

Udało nam się być tylko w sobotę i to dopiero po południu, ale zdążyliśmy na spotkanie z przedstawicielem 11 bit studios, a potem z rysownikiem Disneya, Kari Korhonenem. Pierwsze było dosyć nudne (studiowałam w tym czasie program Festiwalu), za to drugie bardzo mi się podobało. Przypomniały mi się czasy, w których regularnie czytałam "Kaczora Donalda". Po rozmowie z rysownikiem zaczął się panel "Czas na komiks - wokół wystawy" o tym, czy komiks jest sztuką. Chyba. Tzn. już na początku dowiedzieliśmy się, że komiks sztuką bywa, a potem wyszliśmy, żeby zobaczyć inne atrakcje przygotowane przez organizatorów MFKiG. Wpadliśmy do Strefy Gier, w której odbywały się turnieje e-sportowe (mam nadzieję, że tak to się nazywa), a potem do Strefy Targowej, w której można było wydać bardzo dużo pieniędzy na komiksy. Przemykaliśmy między stoiskami spotykając co jakiś czas mniej lub bardziej znajomych pasjonatów.

A wieczorem... W klubie Wytwórnia odbyła się Komiksowa Gala, na której wręczono kilka nagród, kilka osób złożyło Festiwalowi życzenia i ogólnie było bardzo sympatycznie. Ale tak naprawdę czekaliśmy na największą (przynajmniej dla mnie) atrakcję - występ Akiry Yamaoki (nie wiem czy dobrze odmieniłam) razem z Cool Kids Of Death. Najpierw zagrali sami CKOD - jako support dla CKOD i Yamaoki ( ;) ), który skomponował muzykę m.in. do gry Silent Hill. Zespół z kompozytorem wykonał kilka swoich utworów, a na koniec zagrali 2 kawałki z gry (i jeden na bis). Muzyka na żywo zawsze jest porywająca.

Po koncercie była jeszcze impreza klubowa, ale na niej zostali już tylko nieliczni. I tak było sympatycznie :) Już nie mogę się doczekać przyszłorocznej edycji Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi.

Na koniec jeszcze mała niespodzianka. Quaz zrobił (nakręcił i zmontował) krótki filmik, w którym możecie zobaczyć jak to wszystko wyglądało (i przy okazji mnie ;) ). Zapraszam do obejrzenia:

Złodziejka książek - Markus Zusak

2011-09-29T20:49:00.001+02:00

To książka o słowach i barwach. Również o uczuciach. Jeśli napiszę, że "Złodziejka książek" jest fantastyczna, to czy będzie to spoiler mojej opinii?

Liesel Meminger ukradła pierwszą książkę mając 10 lat. Na cmentarzu, po pogrzebie swego młodszego brata. Mama odwoziła ich do rodziny zastępczej, bo... Właściwie to Liesel nie wiedziała dlaczego. Z dużą dozą prawdopodobieństwa rozwiązała tę zagadkę później. Zapomniałam dodać, że dziewczynka jest Niemką, a podróż odbywała się na początku 1939 r. Złodziejka trafiła do Molching, do Rosy i Hansa Hubermannów, którzy odtąd mieli zastąpić jej rodziców. I prawdopodobnie wszystko byłoby w porządku gdyby nie to, że we wrześniu zaczęła się wojna.

II wojna światowa to dla Polaków wciąż bolesny temat, pomimo upływu lat. Ale Zusak pokazuje, że Niemcy też swoje zapłacili. I, jak to zwykle bywa, najwyższą cenę ponieśli cywile. Jasne, byli ludzie, którzy dali się ponieść słowom Führera, wierzyli w to, co mówił i w niego. Ale byli też tacy, którym nieobojętny był los gnanych na śmierć. Szczególnie jeśli z takimi gnanymi spotkali się oko w oko.

Narratorem "Złodziejki książek" jest Śmierć. Moim zdaniem to rewelacyjny zabieg ze strony autora. Paradoksalnie obecność Śmierci wprowadza wiele ciepła i humoru do opowieści. Bo "Złodziejka książek" to wojna z humorem, ale bez przesady. Wszystko jest wyważone, a na końcu i tak miałam łzy w oczach. Markus Zusak porwał mnie swoimi metaforami, plastycznością opisu słów i tego, co się z nimi dzieje kiedy już opuszczą usta. I właściwie teraz brakuje mi ich do opisania książki, bo chyba wszystkie zostały między jej okładkami.

Starałam się dawkować sobie "Złodziejkę książek", podobnie jak tytułowa bohaterka dawkowała sobie kolejne rozdziały ukradzionych woluminów. Początkowo nawet mi się to udawało, ale im bardziej zagłębiałam się w fabułę, tym trudniej było odłożyć książkę na później. Swoją drogą, uważam, że utwór Zusaka z powodzeniem mógłby być lekturą szkolną.

Szczerze polecam.

[22. Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi]

2011-09-28T11:20:00.004+02:00

Od 30-tego września, czyli już od najbliższego piątku, do 2-ego października (do niedzieli) w Łodzi odbywać się będzie Międzynarodowy (!) Festiwal Komiksu i Gier. Organizatorzy starają się, żeby z roku na rok robiło się coraz ciekawiej, rozwijają imprezę, a w tym roku (jeśli dobrze widziałam) festiwal jest podczepiony pod sztandar polskiej prezydencji w UE. I bardzo dobrze. Wszelkie inicjatywy kulturalne powinny być wspierane i promowane. O!

Tutaj: klik znajdziecie szczegółowy program części komiksowej, a tutaj: klik części growej. Zdecydowana większość wydarzeń, spotkań itd. odbędzie się w Łódzkim Domu Kultury, ale np. spora część Strefy Gier będzie miała swoje miejsce w Hotelu Centrum. O, tutaj jeszcze strona Festiwalu na Facebooku: klik.

Dodatkową atrakcją z pewnością będzie after party w klubie Wytwórnia. Odbędą się wybory rysunkowej Miss Festiwalu, a na scenie wystąpi, razem z zespołem Cool Kids Of Death, Akira Yamaoka. W zeszłym roku udało mi się być tylko w klubie, ale było całkiem sympatycznie. W tym roku postaram się zwiedzić również tę "właściwą" część festiwalową :) Bo wiecie, ja specjalną fanką komiksów nie jestem, a już na pewno nie jestem ich znawczynią. Ale wydaje mi się, że MFKiG jest naprawdę ciekawą i udaną inicjatywą, więc warto o tym wydarzeniu wspominać.

Gdzie przykazań brak dziesięciu - Joe Alex

2011-09-24T23:21:00.001+02:00

W ramach odpoczynku od grubych i / lub wymagających większego skupienia książek sięgnęłam po kryminał. To moje pierwsze spotkanie z Joe Alexem, ale kolejne z Maciejem Słomczyńskim, który skrywa się pod brytyjskim pseudonimem.

Joe Alex, autor poczytnych kryminałów, i jego przyjaciółka, Karolina, zostają zaproszeni do Mandalay House - domu wujecznego dziadka dziewczyny. Zaproszenie nadchodzi w bardzo dogodnym dla Alexa momencie, bo siedzi akurat nad czystą kartką, która miała zapełniać się kolejnymi zdaniami nowej powieści. Tym bardziej zapala się do pomysłu kiedy odwiedza go Beniamin Parker, zastępca szefa Wydziału Kryminalnego Scotland Yardu, a prywatnie przyjaciel pisarza. Okazuje się, że właścicielowi Mandalay House zajmującemu się indyjską archeologią może grozić niebezpieczeństwo związane z jego profesją.

Oczywiście w domu zostaje popełnione morderstwo, a śledztwo jest prowadzone w niemal klasyczny sposób. Niemal, bo obok funkcjonariusza Scotland Yardu w przesłuchaniach bierze udział pisarz. Być może to jego wyobraźnia, której stereotypowo pozbawieni są urzędnicy, pozwala mu na szybsze odkrycie mordercy.

Zgrabnie zarysowana fabuła, interesująca zagadka, wszystko, czego poszukuje się w kryminale. Jak dla mnie - jest w tym trochę Agathy Christie, niekwestionowanej królowej tego gatunku, ale jak się wzorować, to tylko na najlepszych. Tak naprawdę "Gdzie przykazań brak dziesięciu" nie odkrywa Ameryki, ale czyta się przyjemnie. O ile oczywiście nie oczekuje się nie wiadomo jakich wyżyn literackich.

Kochanice króla - Philippa Gregory

2011-09-20T16:00:00.002+02:00

Nie zgadzam się z hasłem reklamowym umieszczonym w górnej części okładki: "Szokująca historia dwóch sióstr walczących o miłość króla". Nie o to w "Kochanicach króla" chodzi. Poza tym, nawet jeśli rzeczywiście walczą - to nie przez całą książkę i nie tylko o miłość króla.

Wydaje mi się, że Henryk VIII, król Anglii w latach 1509-1547, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci historycznych w Europie. Wystarczy powiedzieć, że "to ten, który miał 6 żon". Znawcy historii, szczególnie Wielkiej Brytanii, pewnie łapią się za głowy, że w społecznej świadomości funkcjonują takie uproszczenia, ale nic nie mogą na to poradzić. A historia Henryka i towarzyszek jego życia jest szeroko wykorzystywana w kulturze.

"Kochanice króla" to nie jest książka ściśle historyczna. Autorka zachowała chronologię autentycznych wydarzeń, ale w bardziej szczegółowych punktach powieści nie do końca trzyma się prawdy (nie jest to zarzut, chociaż zaskoczyło mnie kiedy dowiedziałam się, że to nie Anna, lecz Maria była starszą Boleynówną). Akcja rozpoczyna się wiosną 1521 r. kiedy to 13-letnia Maria Boleyn, dwórka królowej Katarzyny Aragońskiej, żony Henryka VIII Tudora, obserwuje egzekucję Edwarda Stafforda, a kończy w maju 1536 r. ścięciem Anny Boleyn (wydaje mi się, że nie jest to spoiler - w końcu wydarzenie jest prawdziwe). Przez te 15 lat na dworze władcy najmożniejsze rodziny spiskują, knują, podstawiają królowi pod nos swoje najpiękniejsze córy, żeby tylko (albo aż) spłodził z jedną z nich syna, którego nie dała mu prawowita małżonka. Można powiedzieć, że jest to czas Howardów i Boleynów, bo to najpierw Marii, a potem Annie, która wspięła się na sam szczyt, udaje się zatrzymać przy sobie Henryka. Ale czasy są niepewne, łaska pańska na pstrym koniu jeździ, a król jest jak rozkapryszone dziecko, którego pragnienia należałoby zgadywać nim o nich w ogóle pomyśli.

Całość relacjonuje nam Maria, którą jako pierwszą Boleynównę, należącą również do rodu Howardów, popchnięto w ramiona króla. Ale ona nie miała takich ambicji jak jej siostra i cała reszta rodziny. Być może właśnie to pozwoliło jej być szczęśliwą i, co ważniejsze, zachować swoje szczęście mimo przeciwności.

Dziwne to były czasy pełne dworskich konfliktów i intryg. Czasy, w których trzeba było być dobrym strategiem umiejącym przewidzieć co przyniesie największą korzyść. Czasy, w których trudno było określić komu i kiedy należy się lojalność. Wygląda na to, że, wbrew pozorom, najlepiej mieli ci najniżej urodzeni. Przynajmniej w kwestii moralności.

Ale cóż ja mogę wiedzieć. Nie znam się na historii, a już szczególnie historii Wielkiej Brytanii. Za to powiem Wam, że książka okazała się całkiem ciekawa. Bohaterowie (w szczególności Anna Boleyn) to wzbudzali moją złość i irytację, to znów współczucie. Początkowo wydawało mi się, że akcja toczy się zbyt wolno, ale końcówkę przeczytałam jednym tchem. Generalnie mogę polecić "Kochanice króla" - szczególnie na zbliżające się długie jesienne wieczory.

P.S. Skoro jesteśmy (jestem?) w temacie, to 15-ego października zapraszam do Filharmonii Łódzkiej na transmisję opery "Anna Bolena" (Gaetano Donizetti) prosto z Metropolitan Opera w Nowym Jorku :)

[edit: Transmisje, o czym nie wspomniałam wyżej, bo nie sądziłam, że ktoś zwróci na to uwagę :P , odbywają się też w Krakowie i Rzeszowie; zaprosiłam do Łodzi, bo mam najbliżej ;) ]

[Słowa klucze #3]

2011-09-15T13:14:00.000+02:00

Ludzie wciąż szukają winnic w Toskanii, ciekawe czy to dlatego, że lato ma się w Polsce ku końcowi...?

Cały czas czytam (choć z przerwami) "Kochanice króla", ale jeszcze trochę potrwa zanim tę książkę skończę. W torebce mam też cały czas "Gdzie przykazań brak dziesięciu" Joe Alexa, którą to miałam zamiar czytać w pociągu z Warszawy do Łodzi, ale pewien mężczyzna pokrzyżował mi plany dosiadając się do mnie i rozpoczynając rozmowę trwającą przez całą podróż. Tymczasem mały przegląd z ostatnich dwóch tygodni na blogowym analyticsie:

- kryptochemokracji - rozbrajają mnie przypadki, w których ludzie wpisują rzeczowniki do przeglądarki;

- człowieczeństwo dla makbeta jest - albo go nie ma;

- ewangelia wedłóg szatana. - uch...;

- jak strindberg pisze o kobietach - czy google ma wyrzucić gotową odpowiedź?;

- jakie symbole pozostawiali mordercy - mam nadzieję, że nikt nie szuka inspiracji...;

- litery w przestrzeni - to ładne :) ;

- sposób konstruowania fabuły w książkach christie - wydaje mi się, że wystarczy przeczytać ze 3 jej książki i wszystko staje się jasne;

- tekst umberto eco jest felietonem - nie powiedziałabym tego o "Imieniu róży".

A zatem - szukajcie, a znajdziecie!

Podróż w świat - Virginia Woolf

2011-09-12T23:18:00.000+02:00

Wciąż nie mogę trafić na "Panią Dalloway" aczkolwiek znowu się na jej postać natknęłam - w "Podróży w świat" właśnie.

A "Podróż w świat" to powieść o podróży (jakże odkrywcze!) statkiem z Anglii do Santa Marina w Ameryce Południowej i o pobycie tam kilku(nastu) osób z angielskich wyższych sfer. Helen Ambrose postanawia pokazać siostrzenicy swego męża, Rachel, jak może wyglądać życie poza domem jej ciotek i statkiem ojca (matka nie żyje). W Santa Marina Rachel przeżywa miłość swego życia, ale trzeba pamiętać, że nic nie trwa wiecznie.

Nie jest mi łatwo pisać o tej książce, bo naprawdę byłam do niej pozytywnie nastawiona - tak samo jak w ogóle do Virginii Woolf (być może za sprawą "Godzin"). Jednak, pomimo tego, zmęczyła mnie "Podróż w świat". Brnęłam przez nią, a nie przyjemnie płynęłam przez kolejne strony (a teraz lincz ze strony fanów Woolf?). Przydługie opisy przeżyć wewnętrznych bohaterów przestały mnie aż tak bardzo interesować mniej więcej w gimnazjum (pamiętam jak na polskim uczyliśmy się opisywać przeżycia wewnętrzne i kojarzyć je z widocznymi oznakami tychże przeżyć - sprawdzianem było wypracowanie z "Antygony", w którym jeden z moich kolegów napisał, że "Hajmonowi gibało się biodro"). Wciąż umykała mi gdzieś uwaga, nie mogłam się skupić, bo bardzo często przez wiele stron nic się nie działo. Ewentualnie ktoś z czegoś zaczynał sobie zdawać sprawę. Wiem, że spłycam. Na osłodę mogę dodać, że chyba najbardziej podobały mi się 3 ostatnie rozdziały.

Virginia Woolf niewątpliwie świetnie operowała językiem jako takim. Gdyby tak nie było, to prawdopodobnie czytałabym "Podróż w świat" trzy razy dłużej. Ale, niestety, sposób prowadzenia fabuły do mnie nie trafił. Nie twierdzę jednak, że książka jest zła - tylko chyba nie dla mnie.

Byczki w pomidorach - Joanna Chmielewska

2011-09-11T21:50:00.000+02:00

Ostatnio nieco zweryfikowałam swój pogląd na temat polskich pisarzy. Zawsze powtarzam, że nie lubię ich twórczości - z niewiadomych względów. Ale tak naprawdę nie dotyczy ten pogląd wszystkich absolutnie twórców. Chyba po prostu czasem odczuwam lęk przed debiutantami.

Joanna Chmielewska do debiutantów (debiutantek) z pewnością nie należy. Nazywana jest "damą polskiego kryminału" nie bez kozery. Co prawda nie wszystkie jej książki należą do tego gatunku, ale na pewno zdecydowana większość owszem. Udało mi się w końcu dorwać "Byczki w pomidorach", na które długo polowałam w bibliotece. I co? I nic.

Gdzieś przeczytałam, że "Byczki..." to kontynuacja "Wszystko czerwone". Czytałam tę drugą pozycję tak dawno, że zupełnie nic z niej nie pamiętam. Akcja "Byczków..." toczy się jakoś pod koniec lat 70. lub na początku 80. I chyba na lepsze by pani Chmielewskiej wyszło, gdyby te "Byczki..." napisała wtedy, za ciosem, od razu po "Wszystko czerwone". Ale po kolei.

Generalnie byczki w pomidorach to taka potrawa. No, może "potrawa" to za dużo powiedziane. To po prostu rybki w sosie pomidorowym zamknięte w konserwie. Nic więcej na ten temat nie wiem, bo ustrój, który to produkował, chylił się ku upadkowi kiedy ja się urodziłam. W Polsce się chylił. U Chmielewskiej ta konserwa jest klamrą spinającą zasadniczą akcję.

Rzecz dzieje się w Danii, w domu Alicji, która jest osobą gościnną i żadnego rodaka nie opuści w potrzebie mieszkaniowej. Ale tym razem chyba musiała przeklinać te swoje skłonności do pomagania, bo zgodziła się przyjąć pod swój dach państwa Buckich. On - mitoman i megaloman, a do tego słowotok i wodolej; ona - małomówna pokraka, tzn. osoba niedozrośnięta. Poza tą dwójką przez dom przetacza się jeszcze tabun innych ludzi, który wypija hektolitry kawy, herbaty, piwa i innych trunków, jak również zżera wszystko co wydaje się być jadalne. I tak by sobie trwali, gdyby nie to, że pan Bucki któregoś dnia zaginął.

Tak, pokrótce, przedstawia się fabuła. Właściwie nic, czego nie można by się było spodziewać po książce Chmielewskiej. Jest intryga, ale bardzo szybko można się domyślić kto jest winien - choć motywów jest mnóstwo. Jest też humor, ale jakby bledszy niż dotychczas. Nie wiem, może się zmęczyłam jej stylem, a może obiektywnie kiedyś było lepiej? Mam jednak sentyment do Joanny Chmielewskiej, a to zawsze podnosi moją ocenę jej książek - nawet tych nieco słabszych.

P.S. Do tych, którzy czytali "Byczki w pomidorach": ja chyba, tak jak Alicja, nie jestem specjalnie wredna, bo do mnie te świnie z ryjami też lecą...

Czarownice z Salem - Arthur Miller

2011-09-08T12:49:00.000+02:00

Dramat "Czarownice z Salem" świetnie pokazuje do czego może doprowadzić fanatyzm. Tutaj fanatyzm religijny razem z pewnymi zadawnionymi, nierozwiązanymi konfliktami między mieszkańcami Salem doprowadził do jednego z najciemniejszych i najbardziej wstydliwych wydarzeń w historii Kościoła.

Salem, północ Stanów Zjednoczonych, rok 1692. Mała izba w domu pastora Parrisa, w której nieprzytomna leży jego córka Betty. Dziewczynka wraz z koleżankami została przyłapana w lesie na nocnych tańcach przypominających pogańskie obrzędy. Od tamtej pory nie może się obudzić, a pastor nie robi nic poza siedzeniem i modlitwą nad jej łóżkiem. Kiedy w końcu dziewczęta zostają oskarżone o czary ich prowodyrka, Abigail Williams, siostrzenica pastora Parrisa, odnajduje sposób, żeby odwrócić od siebie podejrzenia, a przy okazji być może zemścić się na tej lub innej osobie. Rozpętuje się piekło.

Przyznaję - nie wiedziałam, że "Czarownice z Salem" to dramat. Dowiedziałam się dopiero kiedy otworzyłam książkę. Nie oglądałam też filmu z Winoną Ryder, której twarz widać na okładce. O legendzie Salem wiem prawdopodobnie tyle, co większość ludzi - czyli kojarzę nazwę miasta z procesami czarownic. Utwór Millera, klasyczny już chyba w tym temacie, przybliżył mi nieco kontekst znanych zdarzeń, można powiedzieć, że ich absurd. Bo oto okazuje się, że wystarczyło rzucić cień podejrzenia na sąsiada, z którym toczyło się spór o miedzę, i sąd uznawał owo podejrzenie za dowód w sprawie. A jak raz ktoś został uznany winnym konszachtów z siłami nieczystymi, to wręcz niemożliwym było udowodnienie swojej niewinności, bo każde słowo pogrążało człowieka coraz bardziej. Salem zafundowało sobie szaleństwo pod osłoną prawa.

Nie potrafię ocenić z punktu widzenia obiektywnych kryteriów czy "Czarownice z Salem" są dobrym dramatem. Mogę jedynie powiedzieć, że dla mnie jest to dobry wstęp do ewentualnego zgłębiania historii tych okropnych wydarzeń. Sam Miller we wstępie pisze, że dramat rządzi się swoimi prawami i sztuki jego autorstwa nie można traktować jakby to było ścisłe świadectwo zdarzeń. I o tym trzeba pamiętać.

Warto wspomnieć, że najnowsze wydanie (z 2009 r.) zawiera scenę, którą zagrana w spektaklu prapremierowym, a potem na kilka lat wyłączono ze sztuki. Odnajdujemy również obszerne komentarze autora, w których wyjaśnia on pewien kontekst historyczny lub przybliża sylwetki niektórych bohaterów. To pomaga odnieść sztukę do ówczesnych realiów.

Podsumowując, Arthur Miller poradził sobie z tym niełatwym zadaniem jakim było opowiedzenie historii czarownic z Salem.

[Słowa klucze #2]

2011-08-31T22:01:00.003+02:00

Ostatni tydzień nie obfitował w jakieś wydumane dziwolągi, ale znalazłam kilka ciekawostek:

- mary mycio piolunowy las - w ogóle nie mam pomysłu o co chodzi, może Wy wiecie?;

- elizabeth george kup ksiazke - zawsze rozbrajają mnie takie "komendy" wpisywane w wyszukiwarce;

- ferenc mate 3 - to dosyć interesujące zagadnienie... Wygląda jak kolejny sequel filmu o tytule takim samym jak nazwisko pisarza ;) ;

- liemga ciemi dobrej magi - pomocy!;

- murakami nauczycielkę gry - problemy z gramatyką?;

- zakup dom z winiarnia we wloszech - ach, ciągnie ludzi do własnych winnic, a polski klimat jest średnio temu przyjazny.

Kto szuka, nie błądzi!

[Stos]

2011-08-30T12:27:00.003+02:00

A oto prezentuję stos książek, który jakoś tak nagle wyrósł w mojej szafce z "różnymi takimi". Drugi stos jest u Rodziców w domu, może następnym razem umieszczę tutaj jego zdjęcie. Musicie wybaczyć mi jakość tego dzisiejszego zdjęcia, ale jakoś nie mogłam się zdecydować gdzie je zrobić, więc ostatecznie umieściłam książki na biurku, a flesz błysnął bez mojej interwencji ;) Obiecuję, że do następnego stosu popracuję na moimi umiejętnościami obsługi aparatu fotograficznego oraz spróbuję znaleźć bardziej interesujące miejsce niż zawalony zeszytami blat :) Książki od dołu:

- Philippa Gregory, Kochanice króla - książka pożyczona od Mamy q, zaczęłam ją już czytać, ale pewnie jeszcze trochę mi się zejdzie;

- Arthur Miller, Czarownice z Salem - efekt zakupów z Grouponem, również zaczęłam czytać (wczoraj w pociągu);

- Ken Kesey, Lot nad kukułczym gniazdem - nie oglądałam filmu, a książkę dostałam na urodziny, bo trzeba nadrabiać zaległości;

- George Orwell, Rok 1984 - no właśnie, trzeba nadrabiać zaległości ;), trafiłam na tę książkę w E., a już dawno stwierdziłam, że warto byłoby ją mieć;

- Markus Zusak, Złodziejka książek - to chyba zakup z M., wiecie, była jakaś zniżka, więc nie mogłam przejść obok tego obojętnie ;) ;

- Agatha Christie, Mężczyzna w brązowym garniturze - książka mojej Mamy, już ją kiedyś czytałam, ale nic nie pamiętam;

- Agatha Christie, Hotel "Bertram" - również należy do mojej Mamy, tego chyba nie czytałam, a przynajmniej nie kojarzę tytułu.

Klejnot Wschodu. Pamiętnik - Maureen Lindley

2011-08-29T11:41:00.003+02:00

Niewątpliwie urzekająca okładka obiecuje pełną zmysłowości, tajemniczą treść - czyż nie? I właściwie spełnia swoją obietnicę.

Oto jest Klejnot Wschodu - córka czwartej konkubiny chińskiego księcia Su. Już jako dziecko wykazywała się cechami nieakceptowanymi w środowisku, w którym przyszła na świat. Za podglądanie ojca podczas stosunku ze służącą Klejnot Wschodu zostaje odesłana na dwór japońskich krewnych. Tam przyjmuje imię Yoshiko, a Japonia staje się jej nową ojczyzną - w miejsce Chin, które ją odrzuciły. Z Japonii trafia do Mongolii, a potem do Szanghaju, a jej podróży towarzyszy ciągła pustka i tęsknota za czymś nieokreślonym czego nie mogły zastąpić piękne stroje oraz kolejne seksualne podboje.

Europejczykom bardzo często wydaje się, że Daleki Wschód jest jednolity, że nie ma różnicy między nacją chińską a japońską. A przecież tak jak jest różnica między Polakiem a Włochem, tak samo różnią się od siebie Chińczyk i Japończyk - Klejnot Wschodu początkowo wyraźnie zaznacza, że japońska kultura była jej obca. Fabuła książki, oparta na faktach (?), obejmuje czasy II wojny światowej, która wyraźnie zaznacza różnice między tymi dwoma krajami.

"Klejnot Wschodu. Pamiętnik" ukazuje nowoczesną (w I poł. XX w.) Azjatkę, którą skrzywdziło jej pochodzenie. Jedno wydarzenie z dzieciństwa zdeterminowało całe jej przyszłe życie pozbawiając przede wszystkim matczynej miłości. Przypieczętowało jej los, a może również fascynacje, od których nie mogła się uwolnić. Aż trudno uwierzyć, że ta kobieta faktycznie mogła kiedyś żyć.

A czego dostarcza nam autorka? Wielu opisów aktów mniej lub bardziej miłosnych i wiele smutku oraz niepokoju. Początkowo jakoś nie mogłam się przekonać do tej książki, ale lubię kiedy tło kulturowe nie jest dla mnie oczywiste, więc w końcu "Klejnot Wschodu" mnie wciągnął. Aczkolwiek nie jest to arcydzieło - nawet w swojej grupie.

Spowiedź szaleńca - August Strindberg

2011-08-25T16:39:00.002+02:00

W ramach nadrabiania moich zaległości w klasyce literatury sięgnęłam po kurzącą się na półce, od dłuższego już czasu, "Spowiedź szaleńca".

Powieść szwedzkiego autora po raz pierwszy została wydana w 1893 r. - po niemiecku, a następnie w 1895 r. po francusku. Pierwsze polskie wydanie pochodzi z... 1988 r. Warto też dodać, że "Spowiedź szaleńca" to tradycyjnie przyjęte w Polsce tłumaczenie tytułu. Dosłownie, jak pisze o tym tłumacz, Janusz B. Roszkowski, byłaby to "mowa obrończa" lub "obrona na piśmie" będąca pisemnym oświadczeniem. Ale przecież nie będziemy dyskutować z tradycją.

August Strindberg opisał w "Spowiedzi szaleńca" swoje pierwsze małżeństwo trwające lat 14. Wedle jego opisu związek ten był pasmem wzajemnych oskarżeń i upokorzeń, ale niewykluczone, że gdzieś tam, po drodze, znalazłoby się też nieco miłości, a na pewno fascynacji. Wspomnienia pisarza są bardzo jednostronne, od razu widać kto, jego zdaniem, ponosi odpowiedzialność za całe zło w jego małżeństwie. Ba! W całym cywilizowanym świecie. Ale tak naprawdę w tej opowieści (bądź co bądź prawdziwej) żaden z bohaterów nie zyskał mojej sympatii.

Recenzowanie takich książek nie ma specjalnie sensu, ale opinię każdy może mieć. "Spowiedź szaleńca" pozytywnie mnie zaskoczyła - szczególnie jak na historię mającą ponad 120 lat. Być może takie powieści docenia się dopiero po skończeniu obowiązkowej edukacji - kiedy zaczyna się czytać więcej dla przyjemności niż z obowiązku. Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie też odwaga z jaką Strindberg opisuje tajemnice alkowy. Nie spodziewałam się takiego braku pruderii (podobno pierwsze wydanie francuskie było w pewnym sensie ocenzurowane).

Oczywiście nie apeluję, abyście rzucili w kąt wszystkie nowości wydawnicze, które trzymacie w rękach, i popędzili do biblioteki lub księgarni po "Spowiedź szaleńca", której autor oskarżany był m.in. o mizoginizm. Ale jeśli przypadkiem w Wasze ręce trafi ta książka, to myślę, że warto się z nią zapoznać. Aczkolwiek lektura nieobowiązkowa.

[Słowa klucze]

2011-08-24T18:24:00.003+02:00

Wyniki moich blogowych statystyk sprawdzam dosyć regularnie jednak do tej pory nie zdarzyło mi się napisać tutaj, co w tych statystykach można znaleźć. Postanowiłam przejrzeć słowa kluczowe, które prowadzą do Kawałka Cienia i podzielić się z Wami wynikami mojego przeglądu. Chyba powinnam się cieszyć, że jednak zdecydowana większość tych kluczowych słów to tytuły książek bądź nazwiska autorów, ale nawet przy takich zapytaniach zdarzają się perełki ;) Oto alfabetyczne zestawienie z ostatniego miesiąca (może kiedyś uda mi się pisać takie zestawienia częściej), pisownia oryginalna:

- lot bocianów co to znaczy - nigdy się nie zastanawiałam nad tą egzystencjalną kwestią;

- agatha christie książka o pokojówce - sama jestem ciekawa, wie ktoś o jaką książkę może chodzić?;

- całe zdanie nieboszczyka czyta - no, kto czyta?;

- co wiemy o karen blixen - ja wiem niewiele, najwyżej tyle ile sama zdradziła w "Pożegnaniu z Afryką". Hm... Właśnie sobie przypomniałam, że czytałam kiedyś jakiś skrót jej biografii, ale nie pamiętam w jakiej książce;

- człowiek z cienia tytuł książki - mnie nic nie przychodzi do głowy;

- dobra książka Karen Blixen - polecam "Pożegnanie z Afryką";

- drzewo genealogiczne borgiów - niestety, tylko drzewo genealogiczne Buendia;

- dziennikarz gazety podróz wgłąb rosji lada - nie ładą, a łazikiem (chyba, że oprócz Hugo-Badera w taką podróż wybrał się ktoś jeszcze);

- joanna co jest po całe zdanie nieboszczyka - czy to bezpośredni zwrot do autorki?;

- john irving ostatnia noc w ... - coż za suspens!;

- kongres futurologiczny matrix - polemizowałabym z tym porównaniem;

- kubiak dzieje grekow i rzymian czy warto - jak dla kogo;

- kupię winnicę we włoszech - trochę zazdroszczę, ale bez przesady ;) ;

- lem genitalia - ...

- najbardziej znany kawałek cobejna - mnie przychodzi na myśl "Smells Like Teen Spirit";

- najlepsze winnice w toskanii - może ta należąca do Ferenca Mate? ;) ;

- napisy na ksiege zmarlego - są takie księgi?;

- opisy aktów miłosnych - polecam harlequiny;

- przyjęcie rozwodowe - mam nadzieję, że to nie na serio;

- rodzina borgiów prawda czy fikcja - oto jest pytanie;

- smiertelne oszcze - może miał być "oszczep"...;

- szukam książki ewangelia według szatana - nie warto;

- winnica czy da sie z tego zyc - pewnie się da, ale najpierw trzeba włożyć w to dużo pracy.

Szukajcie, a znajdziecie! ;)

Biała gorączka - Jacek Hugo-Bader

2011-08-22T12:43:00.002+02:00

Delirium tremens, czyli biała gorączka, to tzw. obłęd opilczy lub majaczenie alkoholowe. Występuje po długotrwałym ciągu alkoholowym, właściwie kiedy człowiek zaczyna już trzeźwieć. Biała gorączka nagminnie spotyka Ewenków, jeden z rdzennych ludów Syberii.

Jacek Hugo-Bader, dziennikarz Gazety Wyborczej, zimą 2007 r. wybrał się w podróż przez Rosję. Przejechał łazikiem 13 tys. km - od Moskwy do Władywostoku. Podróż życia? Być może. Dla mnie na pewno taką by była, ale ja z pewnością nie odważyłabym się na coś takiego.

20 lat temu rozpadł się Związek Radziecki, a Rosja wciąż nie może odpokutować tego tworu. Ja nie mogę pojąć tego kraju. Hektolitry wódki, wszechobecna korupcja, na którą godzą się obywatele, ciągłe zagrożenie bandyctwem, a z drugiej strony w wielu (szczególnie syberyjskich) rejonach wiara w szamanizm i życie na granicy przetrwania. Tego ostatniego doświadczyła moja Babcia (ta sama, która pomagała mi w nauce czytania) będąc w czasie II wojny światowej na syberyjskiej zsyłce. Jak widać - niewiele się zmieniło przez te kilkadziesiąt lat.

Książka jest podzielona na dwie części - pierwsza to opis wspomnianej już podróży, a druga to zbiór wcześniejszych artykułów dotyczących byłego Kraju Rad. Teksty są naprawdę interesujące, otworzyły mi oczy na wiele rzeczy. Uświadomiły mi też jakie patologie można spotkać tuż za naszymi wschodnimi granicami. I nie jest to miła świadomość, zaczęło mnie to trochę uwierać.

Moim zdaniem "Biała gorączka" jest pozycją obowiązkową dla wielbicieli reportażu. Trzeba się jednak przygotować na to, że podczas lektury szczęka sama opada, a oczy robią się coraz większe. Polecam!

P.S. Właściwie to powinnam podziękować dr SM za polecenie tej książki (jak również "W Azji") na zajęciach z antropologii :)

[Wychodzę z Cienia]

2011-08-21T12:03:00.002+02:00

Kawałek Cienia pod koniec czerwca skończył 2 lata. Z okazji tej nie-okrągłej rocznicy jaką są 2 lata i 2 miesiące postanowiłam w końcu napisać parę słów o sobie. To trochę spóźniona odpowiedź na zaproszenie Marudy007 do wzięcia udziału w zabawie One Lovely Blog Award.

- Nauczyłam się czytać mając 4 lata. Pomogła mi w tym Babcia, która cierpliwie odpowiadała na pytania "a jaka to literka?" zupełnie nieświadoma, że ja sobie po cichu składam z tych literek wyrazy. Jakież było zdumienie moich rodziców kiedy pewnego pięknego dnia wzięłam do rąk gazetę z programem tv i rzeczywiście odczytałam to, co autor miał na myśli...

- Kiedy wpadłam na pomysł pisania i umieszczania opinii (unikam nazywania tego, co piszę, recenzjami) o książkach w Internecie, myślałam sobie, że to taka oryginalna idea. Potem okazało się, że podobnych blogów są setki (tysiące?). Nie jestem specjalnie popularną blogerką, ale polubiłam to moje miejsce w Sieci. Poza tym spełnia swoją podstawową funkcję - lepiej pamiętam książki, które czytałam.

- Nazwa bloga, co dla wielu osób pewnie byłoby oczywiste, pochodzi od tytułu piosenki Grzegorza Turnaua. Nie jestem jego dziką fanką, ale cenię muzykę, którą tworzy.

- Nie współpracuję z żadnym wydawnictwem (zaskakujące jest dla mnie, kiedy ktoś prowadzący bloga od trzech miesięcy dostaje książki do recenzji), a moje opinie bardzo rzadko wygrywają w konkursach. Może powinnam bardziej się przyłożyć do promocji... ;)

- Moje ulubione książki, wymienione w profilu bloggera, to "Śpiąc w płomieniu" Jonathana Carrolla, "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego oraz "Rodzina Borgiów" Mario Puzo. Jest wiele książek, które bardzo mi się podobały i mogłabym je polecić, ale te 3 zrobiły na mnie największe, do tej pory, wrażenie.

- W Sieci, oprócz książek, na których się nie znam, ale które lubię, amatorsko zajmuję się korektą w serwisie Gra-nat.pl. Od mniej więcej czterech lat, trochę po omacku, poruszam się po świecie związanym z grami video, od dwóch lat nawet czasem sama w coś zagram. Powtórzę to, co pisałam ostatnio przy "Wybuchających beczkach" - daleka jestem od stwierdzenia, że gry są tylko dla tępego odbiorcy.

- Chciałam studiować polonistykę lub psychologię - rok temu obroniłam pracę licencjacką z administracji, a teraz jestem na uzupełniającej magisterskiej socjologii. W przyszłym roku o tej porze zamierzam być już magistrem (lub prawie-magistrem) ;)

- Od roku mieszkam w Łodzi - jednej z sześciu (a może pięciu?) największych metropolii w Polsce i prawdopodobnie jednym z najbardziej szarych i zaniedbanych miast. A jednak wciąż mnie to miejsce urzeka.

- Lubię kawę z mlekiem i cukrem, parkowe alejki i słoneczną jesień. Lubię też jeździć pociągiem (wbrew temu co wszyscy mówią o kolejach), bo dobrze mi się tam czyta.

- Nie lubię nadętych i egzaltowanych postów na blogach, większości polskich tłumaczeń anglojęzycznych tytułów filmów i szczeniactwa w zachowaniach ludzi, którzy już nie są w wieku, w którym można to zrzucić na okres dojrzewania.

- Nie potrafię gotować, ale sałatki wychodzą mi całkiem niezłe ;)

Strasznie się rozpisałam na swój własny temat, bardziej niż na temat książek. Powinno być mi wstyd?

Pałac Północy - Carlos Ruiz Zafón

2011-08-16T21:21:00.002+02:00

Rzadko zdarza mi się przeczytać na wyjeździe jakąś książkę w całości. Tym razem się udało - głównie ze względu na prawie 8-godzinną podróż PKS-em do miejsca wypoczynku.

"Pałac Północy" to druga książka w dorobku pisarza (pierwsza to "Marina"). Czy bardziej udana? Można dyskutować.

Tym razem rzecz nie dzieje się w Barcelonie, a w Kalkucie. Tak, tak, w Indiach. Zafón jest jednak wierny czasom XX-lecia międzywojennego (i za to chwała mu!), które dobrze sprawdzają się w jego powieściach - jeśli oczywiście można tak powiedzieć. Ale do rzeczy.

Siedmioro wychowanków sierocińca St. Patrick's kilka lat wcześniej założyło tajne (a jakże!) stowarzyszenie o nazwie Chowbar Society z siedzibą w opuszczonym budynku nazwanym Pałacem Północy. Nadchodzi jednak dzień, w którym organizacja ma przestać istnieć, bo jej założyciele kończą po 16 lat i muszą opuścić mury swojego dotychczasowego domu. Według prawa osiągnęli dorosłość. Ostatniej nocy przed tym wydarzeniem jednego z członków Chowbar Society dogania przeznaczenie, któremu stawi czoła razem ze swoimi przyjaciółmi. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego!

Czyta się przyjemnie i lekko, jest trochę magii i sporo przyjaźni silniejszej niż strach. Nie jestem tylko pewna czy to wystarczy, żeby książka mogła się obronić. Moim zdaniem "Pałac Północy" jest słabszy od "Mariny", która powstała wcześniej. Nie chcę tutaj powiedzieć, że nie warto go czytać, bo wielbiciele Zafóna i tak sięgną po tę pozycję. Jeśli jednak ktoś dopiero zaczyna przygodę z tym autorem, to polecam najpierw przeczytać późniejsze książki ("Cień wiatru" i "Grę Anioła"), a "Pałac Północy" zostawić sobie na czas oczekiwania kolejnych "dorosłych" utworów pisarza.

Wiadomo - warsztat pisarski trzeba ćwiczyć. Dla mnie "Pałac Północy jest takim właśnie ćwiczeniem.

Wybuchające beczki - Krzysztof Gonciarz

2011-08-07T13:50:00.002+02:00

Jestem tak bardzo obca branży growej i tak bardzo nikogo nie obejdzie to, co sądzę, że mogę napisać właściwie wszystko.

Nie nazywam siebie graczem (graczką?), ale to nie znaczy, że gier wideo w ogóle nie tykam i absolutnie nic o nich nie wiem. Myślę, że w porównaniu do przeciętnej Polki (wybaczcie to stereotypowe podejście do tematu) zebrałam już całkiem niezłe doświadczenie w tej materii. Tyle gwoli wyjaśnienia / wstępu.

Krzysztof Gonciarz wziął się za bary z tematem raczej mało popularnym w Polsce i raczej kojarzonym z pryszczatymi nastolatkami. Szef tvgry.pl postanowił namówić graczy do "znania się na grach". Rozłożył gry na czynniki i odniósł się do nich na różnych polach - czy to treści, czy to rozgrywki. A do zobrazowania tego, o czym mówi, wykorzystał przykłady gier wydanych w ostatnich latach na różnych platformach (PS3, X360, PC, handheldy, androidy...). Muszę przyznać, że cel był szczytny, a i wykonanie nienajgorsze, ale...

No właśnie. Przede wszystkim nie wiem do kogo książka jest skierowana. Wydaje mi się, że osoby, do których Gonciarz apeluje, żeby znały się na grach, już się na nich znają... A osoby, które gier nie znają- raczej po tę pozycję nie sięgną, bo może być mało zrozumiała. Okropnie denerwował mnie belferski styl wypowiedzi, który nierzadko stosował autor. Nie wątpię, że facet zna się na tym, o czym mówi, ale nie mogę zdzierżyć nauczycielskiego czy podręcznikowego tonu u kogoś, kto jest ode mnie 3 lata starszy. Również jako problem widzę brak wyraźnego uporządkowania informacji w poszczególnych rozdziałach. Często zdarzało mi się dotrzeć do końca i zastanawiać się "co właściwie autor miał na myśli".

Mam jeszcze dwa zastrzeżenia, ale nie dotyczą one samej treści. W tym wydaniu jest mnóstwo literówek. Mam nadzieję, że jeśli nastąpi dodruk, błędy zostaną poprawione. No i okładka. Normalnie o tym nie piszę, ale tym razem nie mogę się powstrzymać. Uważam, że projektantka powinna odpowiedzieć za to, co zrobiła.

Jednak mimo tych wyraźnych (dla mnie) niedogodności i niedociągnięć "Wybuchające beczki" czyta się dobrze. Autor dobrze posługuje się polszczyzną, a zarzucanie mu, że w tekście jest zbyt wiele makaronizmów uważam za bezzasadne. Owszem, sporo jest anglojęzycznych terminów, ale wszystkie zostały bardzo jasno wytłumaczone.

Daleka jestem od stwierdzenia, że gry są rozrywką dla bezmózgiego odbiorcy, który w życiu ślepo naśladuje to, czego nauczył się w grze. Uważam, że ta elektroniczna rozrywka nieodwracalnie stała się częścią szeroko rozumianej kultury i nie pozostaje nam nic innego jak to zaakceptować. Ale mam wrażenie, że Gonciarz nieco przesadził w drugą stronę - choć, być może, jest na dobrej drodze. Do czego? To pozostawię w sferze domysłów - z książki też nie dowiedziałam się dlaczego właściwie "znajcie się na grach".

Ostatnia noc w Twisted River - John Irving

2011-08-03T15:38:00.003+02:00

To doskonały przykład na to jak ważne w książce jest pierwsze zdanie. Ono od razu wciągnęło mnie w świat Irvinga i uwolniło dopiero po 570-u stronach.

Historia rozpoczyna się w 1954 roku w Twisted River, osadzie położonej na północy Stanów Zjednoczonych, w New Hampshire. Kucharz, 30-letni Dominic Baciagalupo, wiedzie w miarę spokojny żywot wraz ze swoim 12-letnim synem Dannym. Na tyle spokojny, na ile może on być w osadzie flisaków spławiających rzeką drewno. Nic nie zakłóca egzystencji dwóch panów o włoskim nazwisku aż do chwili, w której nieszczęśliwy zbieg okoliczności zmusza ich do wyjazdu, a właściwie do ucieczki - byle dalej od Twisted River.

I tak oto jesteśmy świadkami kolejnych przystanków na 50-letniej mapie podróży. W tle, bardzo dyskretnie, autor umieścił najważniejsze wydarzenia z historii USA, które nawet jeśli nie mają bezpośredniego wpływu na życie bohaterów, to są szeroko przez nich komentowane. A w życiu ojca i syna pojawiają się i znikają kolejne kobiety, niezmienny jest jedynie ich stary przyjaciel z "poprzedniego" życia, flisak Ketchum.

"Ostatnia noc w Twisted River" jest urzekająca nie tylko pod względem fabularnym, ale również narracyjnym. Irving, poza pewnymi punktami wyznaczającymi trasę ucieczki, nie opowiada historii w pełni chronologicznie, raczej każdą część zaczyna od środka. Choć czasem miałam wrażenie, że nie nadążam za autorem, nie przeszkadzało mi to - tym bardziej, że prędzej czy później wszystko się wyjaśnia. Świetne są także dopiski w nawiasach, które dodają humoru i rozładowują napięcie w tej, bądź co bądź, niezbyt humorystycznej książce.

Przyznaję, że to moje pierwsze spotkanie z Johnem Irvingiem, ale niezwykle udane. Jeśli tylko natknę się na inne jego książki - na pewno przeczytam.

Piąta fiolka - Michael Palmer

2011-07-28T20:09:00.004+02:00

To bardzo dobry thriller. Nie znałam do tej pory twórczości Michaela Palmera, ale chyba będę musiała zawrzeć z nią bliższą znajomość.

Natalie to była biegaczka, która po kontuzji uniemożliwiającej dalsze trenowanie, postanowiła wstąpić na Akademię Medyczną w Bostonie - mimo że jest już po 30-tce. Ben jest prywatnym detektywem próbującym związać koniec z końcem w swoim biurze w Chicago. Doktor Anson w kameruńskiej dżungli pracuje nad lekiem, który ma szansę zrewolucjonizować świat. Na pierwszy rzut oka niewiele ich łączy... Jeśli jednak dodać, że Natalie w wyniku strzelaniny traci płuco, doktor Anson pilnie potrzebuje przeszczepu, a Ben jest na tropie afery dotyczącej handlu organami, wiele się wyjaśnia.

Cała historia osnuta jest wokół organizacji, która, uważając się za Władców - w rozumieniu Platona, decyduje o tym, kto ma większe prawo, aby żyć. Czy kelnerka w podrzędnym barze, czy raczej naukowiec pracujący nad czymś niezwykle ważnym w skali świata. I tutaj powinien pojawić się dylemat moralny - czy można w ogóle kłaść na szalach życie dwojga ludzi i oceniać, które jest bardziej wartościowe? Jakie przyjąć kryteria?

Palmer świetnie pokazuje, że transplantacje są potrzebne, ale nie za wszelką cenę. Natomiast może faktycznie warto włożyć do portfela deklarację, w której wyrażamy zgodę na przeszczep naszych narządów w razie śmierci klinicznej?

Nagle zrobiło się strasznie poważnie... A w ostatecznym rozrachunku "Piąta fiolka" to i tak tylko rozrywka. Uważam, że to dobry, emocjonujący kawałek prozy. Nie mam w zwyczaju kupowania tego typu literatury, bo przeważnie są to książki, do których już bym nie wróciła znając zakończenie. Ale do przeczytania zachęcam - szczególnie jeśli ktoś lubi thrillery medyczne (no i jeśli uważa, że można mi zaufać).

Fałszywy krok - Alex Kava

2011-07-27T12:21:00.002+02:00

Przeczytałam to tak szybko, że nawet nie wiem kiedy. I to nawet nie dlatego, że książka była tak wciągająca. Raczej ze względu na sposób jej wydania - duże litery, sporo pustej przestrzeni i gruby papier.

Z więzienia, za sprawą wyjątkowo sprytnego prawnika, wychodzi skazany na śmierć Jared Barnett. O spokój swojej rodziny zaczyna drżeć pani prokurator, która przyczyniła się do wyroku skazującego Jareda, ale on, oprócz burzenia jej szczęścia rodzinnego, ma też inny plan. Wraz ze swoją siostrą i jej synem planuje okraść bank. Nie wszystko jednak idzie według planu, a drogę ich ucieczki znaczą kolejne morderstwa.

Tak naprawdę nie ma tutaj szalonego tempa akcji, pościgów zapierających dech w piersiach, czy podobnych rzeczy. Jest ucieczka i jest pościg, ale teraz myślę, że takie raczej niemrawe. Jest też pewna próba ukazania głębi psychologicznej mordercy, ale też bez przesady. Jednak tak szybko przeczytałam tę książkę (w ciągu jednego dnia), że w czasie czytania nie zwróciłam uwagi na te niedociągnięcia i gdyby nie ten blog - w ogóle bym się nad nimi nie zastanawiała.

To dobra książka, żeby przeczytać coś tak po prostu. Np. w poczekalni u lekarza albo w autobusie. Ale nie oczekujcie po niej głębszych refleksji.

Wedle reguły kreacji - Artur Boratczuk

2011-07-26T11:38:00.002+02:00

To mój pierwszy e-book (nie liczę "Moralności pani Dulskiej" w liceum, której nie zdążyłam wypożyczyć przed omawianiem). I, mimo że czytałam z monitora, nie było tak źle jak myślałam, że będzie.

Teraz mogę też przyznać, że zasiadając do czytania byłam pełna obaw dotyczących treści. "Wedle reguły kreacji" jest efektem self-publishingu, a więc założenia, że każdy może wydać to, co napisze - w wersji elektronicznej. Od razu też zaznaczę, że swój e-gzemplarz otrzymałam od autora. Ale nie znaczy to, że moja opinia podyktowana jest wdzięcznością lub fałszywą lojalnością.

To po prostu interesująca opowieść o życiu Stanisława Szmita urodzonego w 1943 roku we Fraudencji. Trochę mi ta historia przypominała "Kajtkowe przygody" - głównie przez wiejską scenerię na początku i, oczywiście, bociana leczonego w domu (już drugi raz w tym miesiącu bociani motyw - fatum?). Z drugiej strony trochę widziałam w tym serial "Daleko od szosy" (nigdy nie oglądałam go w całości, znam tylko urywki) pozbawiony humorystycznych wątków. W całość wplata się najnowsza historia Polski - Stanisława nie omija aresztowanie za wywrotowość - oraz nieco twórczego szaleństwa.

Nie będę zdradzać fabuły, bo to książka obyczajowa, więc wydaje mi się, że byłoby to trochę jak zdradzanie "kto jest mordercą". Grunt, że czyta się dobrze, a język jest dopasowany do klimatu i charakteru opowieści. Jasne, nie jest to pozycja bez wad - mnie na przykład średnio do gustu przypadło zakończenie, ale to już jest kwestia oczekiwań jakie stawia się czytanej pozycji.

Nie zamierzam pisać tutaj peanów na cześć autora, ale uważam, że jeśli self-publishing owocowałby tylko takimi książkami, to nikt nie musiałby się martwić o ewentualne zaniżanie literackiego poziomu rynku. Zdarzyło mi się czytać znacznie gorsze książki od "Wedle reguły kreacji" i nikt mi nie zwróci straconego przy nich czasu. Tym razem czasu nie straciłam - i uważam tak, mimo że generalnie nie przepadam za polską prozą.

Liczę na to, że autor będzie wciąż doskonalił swój warsztat literacki i następnym razem dostarczy nam utwór bardziej rozbudowany. Choć, z drugiej strony, osobiście lubię krótkie formy, a "Wedle reguły kreacji" jest dla mnie obszernym opowiadaniem. Pożyjemy, zobaczymy.

Lot bocianów - Jean-Christophe Grangé

2011-07-25T11:56:00.002+02:00

Pomyślałam sobie, że bocian jest swojskim ptakiem, więc interesująca będzie książka z polską nutą u francuskiego autora.

Max Böhm, szwajcarski ornitolog, zatrudnia Francuza, Louisa Antioche, aby ten prześledził lot bocianów z Europy do Afryki. Wiosną tego roku nie wszystkie ptaki wróciły do swoich europejskich gniazd i Szwajcar chce się dowiedzieć co mogło im się przytrafić. Zanim Louis wyruszy na wyprawę śladami bocianów, odnajduje w bocianim gnieździe martwego Böhma. Właściwie mógłby uznać, że jest zwolniony z umowy, ale sprawa zaczyna być coraz bardziej tajemnicza i wciągająca.

W opisie nawet nieźle to wygląda. Ale wykonanie, dla mnie, pozostawia wiele do życzenia. Pominę już to, że główny bohater docierając do Izraela nie wiedział jak posługiwać się bronią palną, a już 50 stron później strzelał jak zawodowiec. Zabawne było też to, że ten historyk, który przez 10 lat pisał swój doktorat (1000 stron!), nagle przeobraża się w zabijakę potrafiącego z każdego wydusić zeznanie przeprowadzając rozmowę niczym przesłuchanie. Natomiast najgorsze, w moim odczuciu, było skojarzenie z "Jądrem ciemności" Conrada kiedy czytałam część poświęconą pobytowi Louisa w Afryce. Powieść Conrada jest lekturą, którą wspominam najgorzej z całego liceum.

Zatem może to moje osobiste uprzedzenie, a może obiektywnie "Lot bocianów" nie jest niczym ponad średniakiem, w którym główny bohater niesamowicie mnie zmęczył.

Maja - Jostein Gaarder

2011-07-23T12:40:00.002+02:00

"Stworzenie człowieka trwa kilka miliardów lat, jego śmierć - zaledwie kilka sekund."*

Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym, że patrząc w rozgwieżdżone niebo patrzycie na historię wszechświata? Mnie naszły takie refleksje przy lekturze "Mai". A czy ma sens wybieranie najpiękniejszej samicy człowiekowatych ssaków naczelnych? W końcu to tylko jedna z wielu kombinacji genów. Gdyby 15 miliardów lat temu coś poszło inaczej, dzisiaj nie byłoby o czym mówić, bo dla nas nie byłoby żadnego dzisiaj.

Główną część książki stanowi list, który napisał, lub mógłby napisać, mąż, biolog ewolucjonista, do żony, paleontologa, z którą pozostaje w separacji. W liście znajdujemy to, co Frank przeżył na Fidżi, a dokładniej na Taveuni, gdzie można przejść z dzisiaj w jutro (lub wczoraj), bo właśnie tam znajduje się linia zmiany daty. Ale to tylko wstęp, to zagadki pozostawione bez rozwiązań. Owe rozwiązania znajdują się w dalszej części epistoły. Wszystko objęte jest wstępem i posłowiem autorstwa angielskiego pisarza, Johna Spooke'a. Bez niego nie wiedzielibyśmy czy pozostajemy w baśni, czy w rzeczywistości.

Całość prowadzi do przedstawienia Manifestu, składającego się z 52-óch postulatów, który w metaforyczny sposób ma przedstawić życie, jego początki i przeznaczenie. Od razu się przyznam, że mnie Manifest nie przypadł do gustu, bo nie lubię takich pseudopoetyckich popisów elokwencji.

Natomiast reszta - ze swoim baśniowo-ewolucyjnym klimatem - jest ok. Co prawda na początku miałam wrażenie, że los sobie ze mnie zakpił i zrobił mi powtórkę z filozofii i metodologii nauk społecznych, ale okazało się, że nie taki diabeł straszny.

*Jostein Gaarder, Maja, Jacek Santorski & Co Wydawnictwo, Warszawa 2000

Sto lat samotności - Gabriel García Márquez

2011-07-21T12:19:00.024+02:00

"[...] plemiona skazane na sto lat samotności nie mają już drugiej szansy na ziemi."*

Czasem mam wrażenie, że jestem ostatnią osobą na Ziemi, która (wśród czytających) nie przeczytała jeszcze literackich klasyków (i nie widziała klasyków filmowych). No, poza tymi obowiązkowymi w szkole.

"Sto lat samotności" to swego rodzaju saga rodzinna. Sto lat życia jednej rodziny, której członkowie, każdy na swój sposób, trwali w samotności. Rodzili się z tym uczuciem i z nim umierali. Bez względu na dobrobyt lub lata klęski urodzaju. Wciąż powtarzali te same schematy - jakby czas stał w miejscu lub kręcił się w kółko. Wciąż popełniali te same błędy i dawali ponieść się tym samym namiętnościom.

To jest jedna z tych książek, które trzeba przeczytać. Choćby po to, żeby zapoznać się z klasykiem realizmu magicznego. Gabriel García Márquez napisał tę powieść w drugiej połowie lat 60. i, mimo że jesteśmy świadkami napływania do fikcyjnego Macondo dobrze nam znanych wynalazków, to dla mnie ta historia pozostaje poza czasem, gdzieś w przestrzeni Ameryki Łacińskiej.

Ród Buendiów przez 7 pokoleń zmierza w swej samotności ku końcowi, który jest nieuchronny i przewidziany już w momencie zakładania osady. Przed przeznaczeniem nie można uciec - u Márqueza jest jak w greckiej tragedii.

P.S. Poniżej przedstawiam (misternie tworzone w popularnym edytorze tekstu) drzewo genealogiczne rodziny Buendía, które tworzyłam czytając książkę. Pomagało w zapamiętaniu kto jest kim w tej zwariowanej rodzinie.

* Sto lat samotności, Gabriel Garcia Marquez, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2009: s. 454

***

Miałam wziąć udział w rozpowszechnianej ostatnio na blogach zabawie (One Lovely Blog Award), do której zaprosiła mnie Maruda007 (bardzo Ci dziękuję!), ale zauważyłam, że dużo osób, które sama chętnie bym zaprosiła, pisze na swoich blogach, iż z różnych względów nie weźmie w niej udziału. A zatem - może kiedy indziej :)

Oznaki życia - Robin Cook

2011-07-19T23:08:00.021+02:00

Znowu podróże. Tym razem nie tylko po USA ("Artysta zbrodni"), ale po 3-ech kontynentach. To się nazywa rozmach.

Doktor Marissa Blumenthal ma problem z zajściem w ciążę. Razem z mężem poddają się procedurom zapłodnienia in vitro i Klinice Kobiecej w Bostonie. To bardzo dobra placówka z wysokimi wskaźnikami powodzenia. Niestety, renoma szpitala nie może pomóc kiedy w małżeństwie starającym się o dziecko coraz częściej dochodzi do nieporozumień na tym tle. A do tego dochodzą coraz poważniejsze wątpliwości Marissy czy w Klinice na pewno wszystko jest tak jak być powinno. Podejrzenia prowadzą na trop międzynarodowej afery, której ogniska znajdują się w USA, Australii i Azji. Czyli czeka nas podróż przez pół świata.

Afery u Cooka zawsze mają rozmach. Tym razem może jeszcze większy niż zwykle. Po lekturze jego książek zawsze zastanawiam się, czy opisane przez niego zdarzenia rzeczywiście mogłyby mieć miejsce. I, w takim razie, czy mogę ufać moim lekarzom.

Problem in vitro co jakiś czas wraca do publicznej dyskusji, ale ja jeszcze chyba nie słyszałam, żeby dyskutoeano o czymś innym niż pieniądze (czasem też dyskutuje się o "moralności"). A może warto byłoby zająć się tym, co czują pary poddawane zabiegom. Ile muszą znieść bólu i upokorzeń. Nie chcę tutaj zaczynać wielkiej dyskusji na ten temat, ale dopiero thriller medyczny uświadomił mi jak wielki wpływ na rodzinne szczęście może mieć taka kuracja. Oczywiście nie jest to główny wątek powieści, ale wydaje mi się równie ważny. Po prostu warto się nad tym zastanowić.

A poza tym - jak zwykle u Cooka - w "Oznakach życia" jest dużo akcji i dużo ciekawostek medycznych (dla laika). Dla mnie Robin Cook wciąż jest królem thrillera medycznego.

Niemy świadek - Agatha Christie

2011-07-13T17:35:00.003+02:00

Niesamowite, że niektórzy detektywi nie potrzebują najnowocześniejszych metod badania mikrośladów do zdemaskowania zabójcy. A może czasy Herkulesa Poirot były inne, może wtedy ludzie popełniający zbrodnie nie mieli stalowych nerwów i dlatego przyznawali się pod ciężarem...poszlak. Możliwe jest też, że Poirot zajmował się morderstwami, które popełniały osoby nie nawykłe do tego sposobu radzenia sobie z problemami lub takie, które zaślepione były jedynie żądzą szybkiego zysku.

Właściwie to jeszcze długo mogłabym prowadzić dywagacje na temat natury zbrodni w literaturze - kiedyś i dzisiaj. Ale najpierw jednak parę słów o "Niemym świadku".

Herkules Poirot otrzymuje list z zaświatów. Tak jakby. Zaadresowany został przez pannę Emilię Arundell, ale najwyraźniej zapomniała go wysłać i dopiero dwa miesiące po jej śmierci zrobiła to pokojówka. Starsza pani po upadku ze schodów, o który wszyscy obwiniali pozostawioną na ostatnim stopniu psią piłkę, zaczyna podejrzewać, że ktoś nastaje na jej życie. Prawdopodobnie jest to ktoś z rodziny, bo zdarzenie ma miejsce podczas pobytu najbliższych u niej. Detektyw nie miał szans zareagować na czas, ale teraz czuje się jak najbardziej zobowiązany do rozwiązania zagadki. Jak zwykle - po nitce do kłębka.

Metody Herkulesa Poirot z reguły są niezawodne. Wycieczka na miejsce zbrodni, rozmowy ze wszystkimi zainteresowanymi i związanymi ze sprawą, jeden czy dwa małe testy i voilà! W rzeczywistości to chyba nie jest tak proste, ale temu małemu Belgowi zawsze się udaje. Już nawet nie próbuję go prześcignąć w odkryciu sprawcy, pozwalam nieść się z prądem śledztwa.

"Niemy świadek" nie powalił mnie na kolana, ale wcale nie czuję się zawiedziona. Fabuła była dokładnie taka, jakiej oczekiwałam po Christie. Przyjemna lektura na przyjemny dzień.

Artysta zbrodni - John Case

2011-07-11T21:09:00.002+02:00

Po przeczytaniu tekstu na okładce pomyślałam sobie, że skądś to znam. Zaginięcie dzieci? Origami? Jak nic Origami Killer z Heavy Rain (gra na PS3). Ale na szczęście lektura książki dosyć szybko zweryfikowała moje odczucia (nie żeby gra była zła - po prostu bałam się, że już na początku będę wiedziała kto jest sprawcą ;) ).

Oto jest małżeństwo - Alex i Liz. Są w separacji, bo Liz nie mogła znieść pracoholizmu swojego męża, który jest reporterem telewizyjnym. Przez większość czasu ich dzieci, 6-letnie bliźnięta, identyczni chłopcy, są z matką, ale teraz mają spędzić 2 miesiące z ojcem, żeby ten przekonał się jak ciężko pogodzić pracę z opieką nad dwójką dzieci.

W ten feralny weekend jadą we trzech na jarmark renesansowy (choć moim zdaniem bardziej średniowieczny). Chłopaki są zafascynowani wszystkim co tam widzą, a najbardziej pojedynkiem rycerzy. Tyle że po zakończonych zawodach Alex nigdzie nie może ich znaleźć. Ostatnia osoba, a którą ich widział to wysoki mężczyzna z psem - zarówno on jak i zwierzę mieli na szyjach krezy. Mimo najszczerszych chęci policji, a także wielu ochotników, chłopców nie udaje się odnaleźć. Ojciec postanawia zatem sam zająć się poszukiwaniami łapiąc się wszystkich, czasem najdziwniejszych, poszlak.

Właśnie to najbardziej mi się podobało - misterne zbieranie wiadomości, które mogą być pomocne, i układanie ich na swoich miejscach niczym puzzle. No i oryginalny pomysł z wykorzystaniem ludzi zawodowo zajmujących się magią - iluzjonistów. Wreszcie coś nowego!

Teraz myślę, że może nie wszystko trzymało się kupy, nie wyjaśniono na przykład co się stało z psem - czy miał być tylko wabikiem, czy występował w jakichś sztuczkach. Ale to tylko taka mała uwaga do tej bardzo dobrej akcji.

A już myślałam, że nie uda mi się natrafić na coś, czego jeszcze nie czytałam w dziesiątkach innych kryminałów...

Anna, Hanna i Johanna - Marianne Fredriksson

2011-07-08T14:00:00.003+02:00

Ciężko się pisze o książkach, które się podobały i właściwie nie ma się nic do dodania do tego.

Tytułowe Anna, Hanna i Johanna to córka, babcia i matka (w tej kolejności). Anna sama jest już matką i babcią, ale dopiero przy łóżku umierającej rodzicielki stara się odnaleźć swoją tożsamość - przez zgłębienie historii Johanny, a jeszcze wcześniej Hanny. Do tego dochodzi historia jej własnego życia, w którym można doszukiwać się pewnych prawidłowości powielanych w kolejnych pokoleniach. Zmienia się jedynie kontekst, bo przecież świat nie stoi w miejscu.

Właściwie wszystkie trzy historie są podobne - dzieciństwo, młodość, mąż, dzieci, mniej lub bardziej skomplikowane życie. Kobietom wydaje się, że są od siebie oddalone, nie rozumieją się, ale prawdopodobnie podświadomie wyczuwają więcej niż można się domyślać z ich postępowania. Młodsze często nie rozumieją motywacji starszych, znają tylko ich wyniki, a te niekiedy wydają się być irracjonalne. Być może jest tak jak powiedziała jedna z bohaterek - nie staramy się zbliżyć do naszych najbliższych krewnych, bo to zawsze zwiększa możliwość zranienia osób, na których najbardziej nam zależy.

Książka jest napisana trochę jak gawęda, przez co zanim się obejrzałam byłam już w połowie. Pozwala prześledzić relacje między trzema kobietami z różnych pokoleń na tle zachodzących przemian społecznych - nie tylko w Szwecji, ale na całym świecie. Szwedzkie miasta i wsie przy granicy z Norwegią stają się dopełnieniem historii, ale nie jej głównym punktem, bo tym niezmiennie są ludzie.

Na początku nie byłam przekonana do lektury tej książki, ale nie żałuję, że jednak po nią sięgnęłam. Skłoniła mnie do przemyśleń, a przy okazji dobrze się przy niej bawiłam - mimo że to nie do końca lekka opowieść.

Aż śmierć nas rozłączy - antologia, red. Harlan Coben

2011-07-05T11:05:00.002+02:00

Sesja nareszcie dobiegła końca, dzięki czemu odzyskałam swój wolny czas, który mogę przeznaczyć na co mam ochotę. Instytucja kultury, w której pracuję również ma wolne (w pewnym sensie), więc wzięłam się za czytanie. Nareszcie.

"Aż śmierć nas rozłączy" to zbiór opowiadań, który oszukał mnie już w bibliotece. Sięgnęłam po niego, bo na grzbiecie zobaczyłam nazwisko Cobena. Dopiero w domu zorientowałam się, że to "Coben i inni", a jego nazwisko jest największe, bo to on wybrał opowiadania i całość opatrzył wstępem. W środku znajduje się 19 historii, które łączy jedno - miłość. Czasem romantyczna, czasem pożądliwa, ale zawsze do końca. W tym wypadku tragicznego. Na końcu książki znalazło się też miejsce dla krótkich notek o wszystkich autorach. Niektórzy lepiej, niektórzy słabiej znani, ale wszyscy mają tutaj swoje 5 minut.

Moją uwagę szczególnie zwróciły 4 opowiadania: Póki śmierć nas nie rozłączy, Cyberrandka.com, Powrót do domu oraz Pułapka.

"Póki śmierć nas nie rozłączy" (Tim Maleeny) to krótka opowieść o tym jak małżeństwo z 60-letnim stażem celebruje kolejną rocznicę ślubu. Ona jest botaniczką, on chemikiem. Zachowując pozory, zupełnie świadomie prowadzą ze sobą grę, w której stawką jest (jakżeby inaczej!) życie. Na czym polega gra? Na podtykaniu sobie potraw, których składniki to najróżniejsze trucizny. Efekt: wiadomy.

"Cyberrandka.com" (Tom Savage) nie jest niczym odkrywczym. Jej istotą jest to, o czym wciąż słyszymy odkąd Internet stał się popularny - ograniczone zaufanie do osób poznanych w Sieci, na czatach, czy na portalach randkowych. Ciekawa natomiast jest forma opowiadania, ponieważ jest to zapis rozmów na czacie oraz krótka notatka prasowa. Naprawdę interesujące.

"Powrót do domu" (Charles Todd) to nic innego jak jeszcze jedna z tych magicznych opowieści o duszach, które, po śmierci daleko od domu, wracają w rodzinne strony. Z pewnością słyszeliście takie historie, szczególnie jeśli macie babcie mieszkające na wsi. Muszę się jednak przyznać, że to opowiadanie mnie wzruszyło i niemal uroniłam łzę przy ostatnich wersach.

Ostatnią historią, która w wyjątkowy sposób zwróciła moją uwagę jest "Pułapka" (Harlan Coben). Opowiada o kobiecie, która zgłasza policji zaginięcie męża, a po powrocie do domu okazuje się, że mężczyzna wrócił. Problem w tym, że wygląda zupełnie inaczej, ale wszystkie jego dokumenty wydają się być prawdziwe. Świetny pomysł na opowiadanie i naprawdę dobre zakończenie.

W krótkiej formie, jaką jest opowiadanie, dobrze widać kunszt autora. Nie wszystkim do końca udało się wyjść obronną ręką z tego sprawdzianu, ale ogólnie poziom został utrzymany. Są opowiadania, których już nie pamiętam, tak nudne były. Ale są też takie jak te 4 wymienione, które pozostawiają po sobie choćby wrażenie czegoś innego, świeżego. Lektura tego zbioru była ciekawym doświadczeniem.

Księga Zmarłych - Patricia Cornwell

2011-06-19T22:27:00.002+02:00

Mam z tą książką problem. Czytałam ją bardzo długo nie dlatego, że jest bardzo zła, ale dlatego, że właściwie od początku czerwca mam sesję (i jeszcze trochę potrwa). Niestety, to długie czytanie sprawiło, że "Księga Zmarłych" chyba wydaje mi się być gorszą książką niż jest w istocie.

Główną bohaterką jest, niezadowolona ze swego życia prywatnego, patolog, Kay Scarpetta. Ważną postacią jest również siostrzenica lekarki, z równie zwichrowanym życiem osobistym (o tym dowiadujemy się między wierszami), ale za to genialna jeśli chodzi o technikę, Lucy. Ponadto jest również Benton Wesley, o którym właściwie nic nie wiemy poza tym, że pełni funkcję psychologa sądowego oraz jest partnerem życiowym Kay.

Zaczyna się od morderstwa znanej tenisistki, której ciało zostaje znalezione w Rzymie, gdzie dziewczyna spędzała wakacje. Morderca ją okaleczył, a już po śmierci wyłupił oczy, wsypał do oczodołów piasek i zakleił powieki klejem. Obrzydliwe, prawda? Ale jakie precyzyjne. Zwie siebie Piaskunem. Właśnie w sprawie tej zbrodni Scarpetta razem z Wesleyem zostają zaproszeni do Włoch przez tamtejszą policję. Mają pomóc rozwikłać zagadkę. Można się domyślać, że to nie jest jedyne morderstwo w powieści.

Ech. Pomysł może nawet ciekawy - żołnierz, który wrócił z Iraku, nie będzie też spoilerem jeśli powiem, że nie potrafi sobie poradzić z tym, co widział na wojnie. Ale wszystko inne jest słabe. Drętwe dialogi, zupełnie niepotrzebne wątki osobiste, są też wątki, które, moim zdaniem, prowadzą donikąd. No i profil mordercy jakiś taki ubogi. Może gdybym przeczytała tę książkę szybciej, to widziałabym w niej więcej sensu. Ale nic takiego się nie wydarzyło.

A może po prostu mam kiepski humor, bo sesja trwa.

Spacerownik Łódź Filmowa - Joanna Podolska, Jakub Wiewiórski

2011-05-29T19:59:00.002+02:00

Jeszcze 3 lata temu nie wiedziałam o Łodzi nic poza tym, że najsłynniejszą ulicą jest Piotrkowska, a najsłynniejszą szkołą "filmówka". Od tego czasu moje horyzonty się poszerzyły, od kilku miesięcy mieszkam w tym mieście i zdążyłam je nieco poznać.

"Spacerownik Łódź Filmowa" to kolejny z serii przewodników wydawanych przez "Gazetę Wyborczą". Autorzy tym razem przybliżają historię miejsc związanych z filmem - gdzie filmy powstawały, były wyświetlane, jak również miejsc, które w filmach wystąpiły albo gdzie filmowcy chodzili się odprężyć po całym dniu zdjęć.

Najpierw spacer po Ziemi Obiecanej, czyli miejscach, w których powstawał film Andrzeja Wajdy o łódzkim przemyśle włókienniczym. Myślę, że nikomu nie trzeba przypominać kanwy tego przedsięwzięcia. Od siebie mogę powiedzieć, że warto przeczytać powieść Reymonta, ale też obejrzeć film. A potem wybrać się na przechadzkę po starych łódzkich fabrykach.

Dalej autorzy zapraszają nas do Muzeum Kinematografii z siedzibą w pałacu Karola Scheiblera (pl. Zwycięstwa 1), a potem na łódzkie plenery filmowe. Tutaj alfabetycznie uszeregowali ulice, przy których znalazły się obiekty uznane za warte sfilmowania w całej powojennej historii polskiego kina. Aż dziw bierze, że z okna jednej z kamienic w filmie można było zobaczyć Bałtyk (morze, nie kino), a wnętrze innego budynku zagrało turecki buduar.

Ostatni rozdział Spacerownika to historia Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera oraz, oczywiście, spacer po niej. Przybliżono też sylwetki najbardziej znanych absolwentów szkoły oraz przedstawiono jej plany na przyszłość.

Jak zwykle Spacerownik jest pełen szczegółów i ciekawostek, które być może trudno byłoby znaleźć gdzie indziej. Zamieszczono mnóstwo zdjęć zarówno archiwalnych jak i współczesnych, mnóstwo fotosów z wielu filmów. Widać, że historia filmowej Łodzi jest bogata - tym bardziej boli przeniesienie do innego miasta festiwalu Camerimage. Mój jedyny zarzut do przewodnika to czcionka. O ile w normalnych książkach nie zwracam na to uwagi, o tyle tutaj uważam to za ważne. Tekst jest za mały, a litery, którymi zapisano główną treść, są za "cienkie". Do tego czcionka jest szeryfowa, co całkowicie utrudnia czytanie. Litery w ramkach lub użyte do zaznaczania cytatów z czyichś wypowiedzi są ok, ale cała reszta jest beznadziejna, męczy wzrok.

Dla wielbicieli Łodzi oraz wielbicieli polskiego filmu ten Spacerownik powinien być niezbędnikiem.

Kongres Futurologiczny - Stanisław Lem

2011-05-27T17:17:00.003+02:00

"Tylko głupiec i kanalia lekceważy genitalia, bo najbardziej jest dziś modne reklamować części rodne!"

Tytułowy Kongres Futurologiczny jest właściwie punktem wyjścia dla wspomnień Ijona Tichego. Bierze on udział w VIII Światowym Kongresie Futurologicznym odbywającym się w Costaricanie, a dokładniej w tamtejszym hotelu Hilton. I wszystko byłoby ok, futurolodzy porozmawialiby o zagrożeniu świata przerzucając się kolejnymi numerami akapitów swych referatów, gdyby nie zamieszki w mieście. Rozpoczyna się bembardowanie Bombami Miłości Bliźniego (BMB - bemby). Tichy wraz z kilkunastoma innymi futurologami schodzą do kanału gdzie są już pracownicy Hiltona. Wszyscy mają maski tlenowe, które pozwalają ustrzec się przed działaniem kryptochemokracji. Jednak Ijon i profesor Trottelreiner, ufni w czystość podziemnego powietrza, zdejmują maski.

Ijon Tichy budzi się w 2039 roku i musi od nowa uczyć się świata. Język się zmienił, powstały nowe słowa, a stare zmieniły znaczenie. Książki i wiedzę przyjmuje się teraz w pigułkach, ale zbyt wielka ich ilość może spowodować rozstrój żołądka. Wszędzie można spotkać roboty, również takie, którym nie chce się pracować. Jeśli natomiast chodzi o to, co się pod tym wszystkim kryje - Matrix to pestka.

"Kongres Futurologiczny" powstał w 1970 r. Obiektywnie stwierdzam, że jest to bardzo dobra książka fantastyczna. Na początku nie mogłam się jakoś przekonać, ale potem się wciągnęłam i nawet czytałam ją na dworcu W-wa Śródmieście czekając na pociąg. Stojąc z torbą podróżną. Książka pełna absurdalnego humoru. Nie jestem specjalną wielbicielką sf, ale z przyjemnością przeczytałam o przygodach Ijona Tichego.

Nie jestem też znawczynią sf, więc nie wiem czy należy się kierować moją opinią na temat tej książki. Obiektywnie - jest ok, super się czyta. Subiektywnie - nie jestem pewna czy to mój klimat.

(cytat na początku dotyczy innego zjazdu, który w tym samym czasie odbywał się w Hiltonie - Zjazdu Stowarzyszenia Wyzwolonych Wydawców)

Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie - Agatha Christie

2011-05-22T12:44:00.002+02:00

Ależ ta kobieta miała łeb! Wymyślić tyle różnych łamigłówek, które trzymają się kupy i są interesujące...

Herkules Poirot, jak każdy, musi od czasu do czasu chadzać do dentysty. Ale nie każdy dentysta tego samego dnia, kiedy idziemy do niego na wizytę, pada trupem. A doktorowi Morleyowi się zdarzyło. Zostaje znaleziony martwy w swoim gabinecie - wszystko wskazuje na samobójstwo, ponieważ na śmiercionośnym pistolecie są jego odciski palców, a niedługo potem umiera jeden z pacjentów stomatologa. Okazuje się, że Morley przedawkował u niego środek znieczulający i to prawdopodobnie wyrzuty sumienia popchnęły go do odebrania sobie życia. Można byłoby zamknąć sprawę, gdyby nie to, że Herkules Poirot czuwa i nie wierzy w najbardziej oczywiste rozwiązania. Inaczej nie nazywałby się Poirot!

Zgrabna fabuła, a jakże. Podobało mi się też umiejscowienie zdarzeń wokół gabinetu dentystycznego - muszę przyznać, że pomysłowe. Prawdopodobnie niejeden i niejedna z nas siedząc na fotelu stomatologicznym myśli o tym, żeby temu potworowi, który zadaje nam ból, strzelić między oczy. Oczywiście do chwili, w której schodzimy z fotela i konstatujemy, że prócz ustania borowania ustał też problem, z którym przyszliśmy. Najwyraźniej Agatha Christie czerpała pomysły z tego, co przynosi ich najwięcej - z życia. I to lubię.

Pochwaliłam, ale cóż innego mogłam zrobić skoro "Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie" wyszło spod pióra królowej? Może jedynie tytuł książki nie do końca mi się podoba, choć kolejne tytuły rozdziałów układają się w wyliczankę sugerującą (w dosyć swobodny sposób), co w tych fragmentach znajdziemy, czego nowego się dowiemy. Z pewnością nie jest to najlepsza książka Christie (subiektywnie), ale i tak dobra.

Kosiarz - Terry Pratchett

2011-05-18T17:07:00.002+02:00

Odkąd zmieniłam uczelnię i przestałam dojeżdżać na zajęcia Kolejami Mazowieckimi, moje czytelnictwo podróżnicze osłabło. Teraz jeżdżę łódzką komunikacją miejską i większość czasu spędzam kontemplując zmieniające się za oknem obrazy. Możecie mi wierzyć, że architektura, mimo palącej potrzeby remontów, jest powalająca. Ale ja przecież nie o tym...

Wiecie co by się stało gdyby zabrakło śmierci? A właściwie to Śmierci. Niby nikt na nią (Niego?) specjalnie nie czeka, ale jednak kiedy się pojawia, to spełnia swoje funkcje - społeczne można by rzec. To właśnie przydarzyło się Dyskowi, Śmierć zniknął, a przez to siła życiowa nie ma się gdzie podziać.

Windle Poons, mag, po 130-tu latach życia doczekał się nawet przyjęcia pożegnalnego. I nawet umarł, bo strasznie nieeleganckim wobec innych magów na Niewidocznym Uniwersytecie byłoby gdyby to się nie stało. Ale najwyraźniej coś poszło nie tak, bo Windle obudził się na katafalku jako nieumarły. Niestety nic nie pomogło - mimo najszczerszych chęci kolegów po fachu - ani czosnek, ani osikowy kołek (w postaci porów, ale przecież wystarczy mocno się skupić...). Pan Poons ma do wykonania misję, bo miasto zaczyna niepokojąco ożywać.

A Kosiarz? On ma do zebrania plon. Na farmie. U pani Flitworth.

Ile razy jeszcze będę powtarzać, że Terry Pratchett jest niezmiennie dobry? Pewnie wiele. Bez względu na to, którą jego książkę o Świecie Dysku wezmę do ręki. Nieco przerysowane postacie wciąż śmieszą - może dlatego, że podkreślone cechy na co dzień możemy dostrzec w spotykanych ludziach. Pratchett nasz codzienny świat ubiera w szaty Ankh-Morpork i tym samym sprawia, że staje się on znośny. Nawet śmierć przestaje być straszna.

Tym razem, szczególnie pod koniec książki, za dużo było filozofowania, ale to taki drobny mankament. I możliwe, że nie przeszkadzałoby mi to, gdybym nie czytała "Kosiarza" w autobusie.

Polecam dla odprężenia się - szczególnie przydatne w okolicach sesji.

Dewiacja - Robin Cook

2011-05-14T20:41:00.002+02:00

Jak zwykle budowane przez całą książkę napięcie eksplodowało na ostatnich stronach ostatniego rozdziału. Robin Cook w "Dewiacji" bierze się za bary z przemysłem farmaceutycznym.

Jennifer Schonberg, 23-letnia tancerka, zachodzi w ciążę. Żeby utrzymać rodzinę jej mąż Adam, student medycyny, musi przerwać studia i podjąć pracę. Gdzie? W firmie farmaceutycznej. A im bardziej zagłębia się w struktury przedsiębiorstwa, tym dziwniejszych rzeczy się dowiaduje. W tym samym czasie lekarz Jennifer zawiesza swoją prywatną praktykę i przenosi się do Kliniki Juliańskiej, w której wcześniej zmarła znajoma dziewczyny - tuż przed dokonaniem aborcji. Niedługo potem pani Schonberg otrzymuje informację, że jej dziecko urodzi się ciężko chore i sama staje przed dylematem przerwania ciąży.

Już jakiś czas temu doszłam do wniosku, że Cook lubi fantazjować. Akcja "Dewiacji" osadzona jest w roku 1984, ale pomysł na nią wybiega w przyszłość. Warunkowanie zachowań i wzmacnianie pozytywne lub negatywne opisywane przez autora w kontekście prowadzonych badań przypominało mi nieco "Mechaniczną pomarańczę". Chyba głównie przez opis stanowiska, na którym dokonywano zabiegów. Ponadto kontrolowanie działań innego człowieka poprzez stymulację zainstalowanych w mózgu elektrod to chyba, na całe szczęście, wciąż pieśń przyszłości.

W przypadku tak bardzo płodnych autorów ciężko jest mówić o stylu, bo ten jest niezmienny, a bez sensu byłoby się ciągle powtarzać. Można mówić o pomyśle, a ten jest całkiem niezły. Chociaż "Dopuszczalne ryzyko", książka o podobnej tematyce, bardziej mi się podobało.

Piękne duchy - Eliot Pattison

2011-05-09T16:15:00.002+02:00

Gdybym opowiadała Wam o tej książce, moja opowieść zaczęłaby się ciszą. Dlaczego? Żebyście mieli czas na poszukanie swego bóstwa.

"Piękne duchy" to kryminał, ale jakby inny od dotychczas przeze mnie czytanych. Akcja bowiem toczy się w górach Tybetu, a głównym bohaterem jest Chińczyk, Shan, warunkowo zwolniony z obozu pracy, który odnalazł siebie wśród mnichów. Oprócz niego jest też inspektor z Pekinu, Yao, który z determinacją pracuje ku chwale ojczyzny, ale w międzyczasie zmienia się jego przekonanie o tym, co jest najlepsze dla kraju. Z USA natomiast przybywa funkcjonariusz FBI, Corbett, któremu udaje się w Tybecie zrozumieć co jest w życiu najważniejsze.

Wszyscy trzej pracują nad rozwiązaniem zagadki dotyczącej kradzieży tybetańskich dzieł sztuki z prywatnej kolekcji pewnego Amerykanina, ale też nad sprawą zniknięcia ściennego malowidła i innych skarbów z ukrytych w górach świątyń oraz morderstwa, do którego przyznaje się jeden z mnichów. Doprowadza ich to aż do XVIII-wiecznego chińskiego cesarza i jego zaginionego siostrzeńca.

"Piękne duchy" to interesująca wyprawa na Daleki Wschód. Pełna tajemnic, ale spokojna. Tam wszystko ma swój czas, nie należy niczego przyspieszać na siłę, bo tylko tak można osiągnąć spokój. Wschodnie tradycje i kultura są tak bardzo inne od naszych, zachodnich, że czasem ciężko jest zrozumieć motywy postępowania tamtych ludzi. Ale kiedy przyjrzeć się temu z bliska człowiek zaczyna się zastanawiać, który sposób działania jest ostatecznie bardziej efektywny.

Nie chcę Was ani zachęcać, ani zniechęcać do przeczytania tej książki. Sami musicie zdecydować, czy to lektura dla Was.

Śmiertelne ostrze - Colin Forbes

2011-04-26T22:45:00.002+02:00

Myślałam, że będzie chodziło o skalpel, a tu niespodzianka. Narzędziem zbrodni był topór.

Morderca odcinał swoim ofiarom głowy tuż pod podbródkiem, równiutko. I zabierał owe głowy ze sobą, pozostałą część zostawiał na miejscu. Zbrodni dokonywał w różnych krajach, na różnych kontynentach. Ale każdy morderca w końcu popełnia błąd i na to liczyli członkowie SIS, którzy zajęli się sprawą. Tweed, Paula, Newman i jeszcze kilka osób podróżowało po Europie i USA, żeby w końcu dopaść tę bestialską kreaturę. Równolegle, w tych samych miejscach, w których popełniane były morderstwa, pojawiali się członkowie rodziny Arbogast, potężni biznesmeni, oraz wiceprezydent USA. Przypadek?

Na pewno bardzo zubożyłam fabułę. Na pewno pominęłam coś istotnego. Ale w sumie aż tak bardzo mi na tym nie zależy, bo "Śmiertelne ostrze" jest jedynie poprawne. Tzn. jest wszystko, co powinno być. Jest niewyjaśnione morderstwo, które przeradza się w serię. Jest grupa zaangażowanych w rozwiązanie zagadki osób. Są spotkania, na których dyskutuje się nad zebranymi informacjami. I tak mogłabym wymieniać co jeszcze jest. Ponadto nie ma żadnego wątku romansowego. Zatem, powtórzę, jest poprawnie. Ale nie oszałamiająco. Chociaż może powinnam przestać oczekiwać, że te kryminały pisane jakby na kolanie zaczną mnie oszałamiać, bo stracę w końcu wiarę w ten gatunek (podobno z najniższej półki, ale i tak wszyscy go czytają).

W takim razie stwierdzam, że "Śmiertelne ostrze" to dobra lektura do ogrodu lub na balkon. A że zrobiło się ciepło - to akurat na teraz.

Całe zdanie nieboszczyka - Joanna Chmielewska

2011-04-22T21:47:00.002+02:00

Nareszcie książka, która pochłonęła mnie bez reszty i przy okazji nie dołowała mnie swoją atmosferą.

Zakładam, że akcja toczy się na początku lat 70. ubiegłego wieku. W Polsce trwał PRL, na Zachodzie zaś niekoniecznie. Joanna chwilowo mieszka i pracuje w Danii, gdzie nie odmawia sobie swoich ulubionych rozrywek w postaci wyścigów konnych i ruletki. Ta druga, niestety, nielegalnie. I tutaj zaczyna się problem. Całkowicie przypadkiem, w nielegalnej świątyni hazardu, staje się świadkiem strzelaniny i powierniczką zastrzelonego mężczyzny będącego członkiem pewnego gangu. Tuż po tym wydarzeniu bohaterka zapada się pod ziemię. Dla wszystkich oprócz owego gangu (i niej samej, rzecz jasna). Przez pół roku toczy z bandytami grę o swoje życie nie chcąc im wyjawić ostatniego zdania nieboszczyka. Jak się ta gra kończy? Nie powiem, bo warto przeczytać.

Bardzo lubię Joannę Chmielewską i nie zdziwiło mnie, że "Całe zdanie nieboszczyka" przeczytałam w ciągu dwóch dni. Gdybym miała więcej czasu, to przeczytałabym w jeden. Niesamowite tempo akcji, błyskotliwy humor i ten niepowtarzalny styl sprawiają, że właściwie zawsze jestem zadowolona z książek tej autorki. I mogłabym się rozpływać dalej nad świetnością tej pozycji, ale nie ma to większego sensu. Tak samo jak nie ma znaczenia to, że dosyć trudnym lub wręcz niemożliwym do wykonania mogłoby się okazać zrobienie podkopu z zamkowego lochu za pomocą szydełka. Fantastyczne było wyobrażanie sobie tego.

Polecam i już.

Dolmen. Kamienie śmierci - Nicole Jarmet, Marie-Anne Le Pezennec

2011-04-17T12:56:00.002+02:00

I znowu jesteśmy we Francji, zupełnie współcześnie próbujemy rozwiązać zagadkę krwawiących menhirów.

Oczywiście nie tylko, ale powyższe hasełko brzmi niezwykle chwytliwie, nie sądzicie? A tak naprawdę, jak to zwykle bywa, chodzi o popełniane na wyspie Lands'en morderstwa. Seria rozpoczyna się od przyjazdu policjantki z Brestu, Marie, która w rodzinnych stronach zamierza wziąć ślub z przyjacielem z dzieciństwa, żeglarzem Christianem. Do ceremonii jednak nie dochodzi, trzeba bowiem rozpocząć śledztwo w sprawie morderstwa brata Marie. Im dłużej trwa dochodzenie, tym więcej jest ofiar i tym dziwniejsze znaki pozostawia morderca. Krwawiące menhiry są jednymi z nich. W wyjaśnienie zagadki zaangażowany zostaje specjalista do spraw zbrodni rytualnych, który może namieszać również w życiu osobistym Marie.

Zgrabnie skonstruowana fabuła - podobno oparta na scenariuszu serialu. Nie oglądałam, więc nie wiem na ile wiernie oparta. Książka jest interesująca, ale nie na tyle, żeby pochłonąć mnie bez reszty - jak np. "Echo winy". Oczywiście zastanawiałam się kto jest za wszystko odpowiedzialny, ale kiedy dotarłam do miejsca, w którym wszystko (lub wiele) się wyjaśnia okazało się, że zaproponowane przez autorki rozwiązania nie w pełni mnie satysfakcjonują. A może byłam za mało skupiona, żeby pojąć ich głębię.

Niemniej książka jest w porządku. Sam pomysł zbrodni rytualnych mnie porwał. Ciekawe, czy porwie też kogoś z Was.

Zdobywca - Brenda Joyce

2011-04-08T17:26:00.002+02:00

Romans historyczny z saksońsko-normańskimi bitwami II poł. XI w. w tle.

Tła historycznego może nie będę specjalnie przybliżać, bo zupełnie nie znam XI-wiecznej historii Anglii i boję się, że mogłabym coś przekręcić lub gdzieś się zaplątać. Istotne natomiast jest to, że osią całej opowieści jest rodząca się miłość między normańskim dowódcą, a młodą Saksonką. I na tym właściwie mogłabym zakończyć opis fabuły, bo któż z nas nie czytał "Romea i Julii"? No dobrze, to tak bazowo. Bo w szczegółach "Zdobywca" jednak nieco się różni od szekspirowskiego dramatu. Tutaj np. komplikację stanowi fakt, że Rolf, Norman, poślubił przyrodnią siostrę Ceidre, Saksonki. Ale wiadomo, że przez dziesięć wieków nieco w pojęciu moralności i etyczności się zmieniło i teraz małżeńska niewierność jest trochę bardziej napiętnowana. Właściwie to wtedy chyba w ogóle nie była, bo w końcu kobieta żadnych praw nie miała, a pan i władca we dworze to pan i władca.

Dosyć rozważań o nieoryginalnej fabule. Przejdźmy teraz do spraw dotyczących warsztatu. Gdyby to była videorecenzja, teraz zaległaby kłopotliwa cisza. Rzekłabym, że językowo "Zdobywca" jest mizerny. Jak wspomniałam na początku - jest to romans. I jak na romans przystało, jest tu sporo "dzikiej namiętności". Ale kiedy po raz kolejny czytałam o "pulsującym organie sterczącym aż do pępka"... Sami rozumiecie. Już kiedyś pisałam, że bawią mnie sceny seksu w kryminałach. Wygląda na to, że w romansach też, a w tych drugich są zdecydowanie bardziej uzasadnione.

A jednak coś w tej książce było. Nie potrafię powiedzieć co. Może zamkowy klimat, ale tak naprawdę wydaje mi się, że opis, którego dokonała autorka nie do końca pozwalał umiejscowić akcję w średniowieczu. Równie dobrze mogłyby to być czasy późniejsze (musieliby się zmienić jedynie historyczni dowódcy). A może była to druga warstwa fabuły - ta, która nie dotyczyła bezpośrednio romansu, a stanowiła jego tło. Zazdrosna żona Rolfa, uległy mąż Ceidre albo jej bracia obmyślający w ukryciu spisek.

"Zdobywca" zostawił po sobie głównie rozbawienie.

Matka - Petra Hammesfahr

2011-03-26T22:35:00.002+01:00

"Matka" to kryminał. Ale nie taki całkiem typowy.

Niemieckie małżeństwo z dwiema nastoletnimi córkami przeprowadza się z miasta na wieś. Razem z nimi do wiejskiego gospodarstwa sprowadzają się rodzice żony. Wszystko wydaje się biec utartym torem, Vera i Jürgen pracują razem w jego gabinecie ginekologicznym, rodzice Very zajmują się domem, Anna, starsza córka, przygotowuje się do matury, a Rena, młodsza, uwalnia się spod wpływu swoich zbuntowanych przyjaciół z miasta i każdą wolną chwilę zaczyna spędzać w małej stadninie. Aż pewnego dnia, niedługo po jej 16-tych urodzinach, Rena znika. Znika i nie pozostaje po niej żaden ślad. Rodzina zaczyna poszukiwania, ale z każdym dniem jest coraz mniej nadziei, a coraz więcej obwiniania siebie. To nadszedł kryzys, o którym zawsze myśli się, że "spotyka innych, ale nie nas".

Zmęczyła mnie ta książka. Ale nie twierdzę, że jest przez to zła. Po prostu dosyć mocno oddziałuje na psychikę. Napisana jest z perspektywy kobiety, która straciła dziecko i za wszelką cenę chce je odzyskać. Tak bardzo, że narratorka nie wzbudziła we mnie sympatii. Może współczucie, litość, ale nie sympatię. Najlepsze w tej lekturze jest zakończenie. Dokładnie takie jakie powinno być.

A dlaczego "Matka"? Oczywisty powód podałam już w poprzednim akapicie. Ale to nie jedyna matka tutaj. Autorka pozwala nam również śledzić relacje głównej bohaterki z jej matką oraz z teściową, matką Jürgena. Jest jeszcze jedna matka, drugoplanowa. To Regina Kolter, matka Nity - zbuntowanej koleżanki Reny. Jej stosunek do córki też został uznany za godny zaprezentowania.

No cóż. "Matka" to nienajgorszy niemiecki kryminał. Nie do końca sztampowy, ale nieco męczący.

Niewinne Mścicielki - Karen Blixen

2011-03-20T23:14:00.003+01:00

Wiem, że dla wielu osób będzie to zaskoczenie, ale Karen Blixen napisała nie tylko "Pożegnanie z Afryką".

Jest 1840 r., Anglia. Osiemnastoletnia Lucan po śmierci ojca musi zarabiać na życie jako guwernantka. Udało jej się otrzymać dobrą posadę u pewnego szanowanego jegomościa, ale kiedy ten zaproponował jej małżeństwo zabrała swoją małą torbę podróżną i uciekła przez okno (!). Udała się do swej przyjaciółki ze szkoły - Zosine - mieszkającej w Tortudze. Mówi Wam coś ta nazwa? Mnie od razu przyszedł na myśl pewien pirat... Wypadki, które zachodzą w tym miejscu doprowadzają obie dziewczyny do Francji, gdzie trafiają pod kuratelę pobożnego pastora i jego małżonki. Sielanka pod ich dachem trwa dopóki na jaw nie zaczynają wychodzić niepokojące fakty z życia owej dwójki.

Czytałam tę książkę z uśmiechem na twarzy i przekonaniem, że to taka dobra, delikatnie gotycka, fabuła dla pensjonarek. Są wątki romansowe (tak przynajmniej Lucan nazywa swoje spotkanie z pewnym młodzieńcem, które ograniczyło się z jej strony do wysłuchania jego wyznania), jest poświęcenie w imię ideałów oraz jest główny wątek - kryminalny. Dialogi są, bardzo często, przezabawne i zupełnie nierealistyczne z punktu widzenia współczesnego czytelnika. Nikt nie posługuje się na co dzień tak wzniosłym językiem jakim poczęstowała nas w "Niewinnych Mścicielkach" Karen Blixen. A skąd taki tytuł? Tego nie zdradzę, bo musiałabym opowiedzieć znaczną część fabuły.

Mimo tego pensjonarskiego stylu jest to bardzo dobra książka. Ma interesująco przeprowadzoną intrygę i mimo że można przewidzieć zakończenie, bardzo przyjemnie się ją czyta. Choć "Pożegnanie z Afryką" podobało mi się bardziej.

Zakończeniem jest śmierć - Agatha Christie

2011-03-05T17:05:00.003+01:00

W tej powieści Agatha Christie zabiera nas do starożytnego Egiptu, bo przecież ludzie popełniali morderstwa w każdym czasie - niezależnie od sytuacji politycznej i poziomu rozwoju technologicznego.

Imhotep, kapłan ka, wraca do swych włości wraz z młodziutką konkubiną, Nofret. Jego dorosłe już dzieci nie są szczególnie zachwycone nową sytuacją. Tym bardziej, że mają wrażenie nadejścia do domu zła wraz z dziewczyną. Zmianę szczególnie odczuwa Renisenb, córka kapłana, która powróciła do domu ojca jako wdowa po ośmiu latach małżeństwa. Wkrótce, jak to u Christie, rozpoczyna się seria niewyjaśnionych zgonów, a ich przyczynę najszybciej odgaduje Esa, matka Imhotepa i duchowa protoplastka Herkulesa Poirot oraz panny Marple.

Bardzo podoba mi się pomysł umieszczenia akcji kryminału w starożytności. Myślę, że okres ten był niezwykle kreatywny jeśli chodzi o zadawanie śmierci bliźnim, a więc jest materiał na powieści. Oczywiście, jak zawsze u Christie, rzecz się dzieje w wyższych sferach, ale to miła odskocznia od angielskiej śmietanki towarzyskiej pierwszej połowy XX w. n.e. Nic dodać, nic ująć.

Po tę książkę po prostu należy sięgnąć i ją przeczytać. Agatha Christie obroni się sama.

Zapiski na pudełku od zapałek - Umberto Eco

2011-03-04T22:18:00.003+01:00

Zbiór felietonów Umberto Eco drukowanych w jednej z włoskich gazet w latach 1986 - 91.

Ten doskonały pisarz, dla mnie znany przede wszystkim z "Imienia róży", w swych felietonach w zabawnie ironiczny sposób opisuje otaczającą go rzeczywistość. Z tekstów dowiadujemy się np. jak urządzić bibliotekę publiczną, jak we Włoszech wyrabia się nowe prawo jazdy albo jak rozpoznać film porno. Każdy pisarz jest też zwykłym człowiekiem, którego nie omijają długie procedury w urzędach i przygody na lotniskach. Wszystko to może stać się tematem felietonu - tak jak to się dzieje w omawianych tutaj.

Zawsze chciałam umieć pisać ciekawe i zabawne felietony, ale chyba brakuje mi (albo jeszcze tego nie odkryłam) niezbędnego połączenia zmysłu obserwacji i odpowiedniego warsztatu - tego nieuchwytnego czegoś co sprawia, że tekst odznacza się lekkością (wiecie co mam na myśli?). Umberto Eco ma to wszystko na swoim miejscu i świetnie z tego korzysta. Przyjemne się czyta "Zapiski..." i odprężająco. Ja np. ostatnio czytałam je w okienku między wykładami - czas zleciał dwa razy szybciej.

Szczerze polecam ten zbiór, bo naprawdę warto zafundować sobie chwilę relaksu z dobrze napisanymi felietonami.

Szczegół. Trzy krótkie powieści - José Carlos Somoza

2011-02-27T22:11:00.002+01:00

Wydaje mi się, że druga część tytułu tego zbioru w zupełności oddaje wszystko co można byłoby tutaj zamieścić słowem wstępu.

Są to trzy niedługie opowiadania o różnych postaciach szaleństwa. W "Płaszczyznach" poznajemy lekarza, który przyjeżdża do prowincjonalnej miejscowości na zastępstwo. Już przy wjeździe do miasteczka coś zaczyna go niepokoić, coś się nie zgadza. Z każdym dniem jest coraz gorzej aż kończy się tragicznie. Drugie opowiadanie, tytułowy "Szczegół", jest o miejscowym wariacie (wiem, że to określenie jest niepoprawne politycznie) - rzecz dzieje się w tym samym miasteczku co wcześniejsza opowieść - który tropi mordercę. Morderca ten jest niesamowicie sprytny, ale wygląda na to, że don Baltasar jest sprytniejszy. Ostatnie, trzecie, opowiadanie - "Usta" - to, napisana bez kropek i wielkich liter, relacja człowieka, który uzmysłowił sobie, że w środku ma kości. Wbrew pozorom to bardzo ważkie odkrycie, które będzie miało moc konsekwencji.

José Carlos Somoza świetnie operuje słowem, a to pozwala mu na żarty w momentach, opowiadaniach, które wydają się do tego mało nadawać. Dzięki temu szaleństwo staje się u niego dosyć absurdalne. Może najmniej działa to w pierwszej historii o iście carrollowskim klimacie z niewielką domieszką Zafóna.

"Szczegół. Trzy krótkie powieści" to książka, po którą nigdy bym nie sięgnęła gdyby nie to, że była dosyć mocno przeceniona w jednej z księgarń. Nie żałuję zetknięcia z twórczością Somozy.

Niebezpieczne pasje - Elizabeth George

2011-02-21T10:45:00.002+01:00

Książka znana również, a może przede wszystkim, jako "Krwawa zapłata" (w oryginale "Payment in blood").

Oto w Westerbrae, położonej w Szkocji posiadłości zamienionej na pensjonat, dochodzi do zbrodni. Zamordowana zostaje autorka, która przyjechała tu z całą teatralną ekipą, aby pracować nad napisaną przez siebie sztuką. Do rozwikłania zagadki tego morderstwa Scotland Yard wysyła inspektora detektywa Thomasa Lynleya, lorda, oraz sierżant Barbarę Havers, która jest zagorzałą przeciwniczką podziałów klasowych. Sprawa okazuje się wielowątkowa i wcale nie taka oczywista jak mogłoby się niektórym wydawać.

Kiedy sięgnęłam po tę książkę myślałam, że będzie to jakaś oryginalna fabuła z teatrem w tle. No i niby jest, ale jakoś nie tak jak tego oczekiwałam. Przede wszystkim część dotycząca zdarzeń w Westerbrae do bólu przypomina książki Agathy Christie, w których jest zbrodnia, a potem metodyczne dochodzenie do prawdy. Na szczęście w "Niebezpiecznych pasjach" autorka w końcu odstąpiła od procederu podkradania królowej kryminału konstrukcji i klimatu opowieści. Mimo wszystkich podjętych zabiegów książka w niektórych momentach nudzi. Rozterki lorda Lynleya dotyczące lady Helen, która może być zamieszana w morderstwo, raczej nie wpływają pozytywnie na tempo zdarzeń. Jasne, są ciekawe zwroty akcji, ale myślę, że można było wycisnąć z nich więcej niż zrobiła to Elizabeth George.

Mam po tej książce mieszane uczucia. Do tego wydanie, które czytałam (Krajowa Agencja Wydawnicza Poznań, 1994) cechowało się kiepską dbałością o interpunkcję (przecinki często znajdowały się w losowych miejscach) oraz słabym składem tekstu, który utrudniał czasem stwierdzenie kto wypowiedział dane zdanie. Ostatecznie byłam ciekawa kto jest mordercą, ale uważam, że jest wiele lepszych kryminałów od "Niebezpiecznych pasji".

Autopsja - Tess Gerritsen

2011-02-16T20:15:00.002+01:00

Jakiś czas temu, przy okazji "Klubu Mefista", wspominałam, że mam do przeczytania jeszcze jedną książkę Tess Gerritsen. Oto ona.

Zaczyna się na zielonej granicy Meksyku i Stanów Zjednoczonych. To tędy mężczyźni prowadzą 6 kobiet pochodzących ze wschodniej Europy ku ich nowemu przeznaczeniu. Do tej pory wierzyły, że tym przeznaczeniem będzie uczciwa praca i godne życie - lepsze niż to, na które mogły liczyć w miejscach dotychczasowego zamieszkania. Po przekroczeniu granicy wszystko się zmienia.

Doktor Maura Isles, lekarz sądowy, przeprowadza rutynową sekcję zwłok, którą następnie opisuje w swoim gabinecie. Zapomina, po której stronie zmarła miała tatuaż, więc schodzi do kostnicy, żeby to sprawdzić. Już ma zamiar wyjść z chłodni kiedy słyszy jakiś szelest. Okazuje się, że jedne ze zwłok wcale nie są takie martwe na jakie wyglądają.

Detektyw Jane Rizzoli jest w dziewiątym miesiącu ciąży i lada chwila ma urodzić. Bierze jeszcze udział w procesie, w którym zeznaje jako świadek, a tuż potem trafia do szpitala, bo odeszły jej wody. Okazuje się, że znalazła się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiednim czasie, gdyż staje się zakładniczką zdesperowanej kobiety.

Co łączy te trzy wątki? Bardzo wiele. Ale tego nie zdradzę, żeby nie popsuć przyjemności osobom, które sięgną po tę książkę. Bardzo przyjemna sensacja traktująca o ważnym problemie nękającym najlepiej rozwinięte kraje świata.

Nie rozumiem tylko dlaczego książki Tess Gerritsen nazywane są thrillerami medycznymi. Owszem, jedną z głównych bohaterek jest patolog, ale tak naprawdę wszystko rozgrywa się w terenie i nie ma związku ze szpitalami jako takimi. Jedynym zwróceniem się w kierunku medycyny są wykonywane autopsje, ale to chyba jeszcze nie powód, żeby książkę nazywać thrillerem medycznym. No i nie zgodzę się z tym co zostało napisane na okładce - że autorka zajmuje pierwsze miejsce wśród pisarzy wspomnianego gatunku, przed Robinem Cookiem. Jeszcze trochę jej brakuje.

Niemniej "Autopsję" polecam, bo jest ciekawa.

Mózg - Robin Cook

2011-02-12T14:43:00.002+01:00

Po zamknięciu książki pozostało wrażenie, że jest tu trochę z "Pachnidła" i trochę więcej z "Dopuszczalnego ryzyka". Dodam, że "Mózg" powstał wcześniej niż te dwie pozycje.

Początek lat 80. Doktor Martin Philips, radiolog, prowadzi badania, które mają pozwolić na stworzenie programu komputerowego do odczytu rentgenowskich zdjęć mózgu. Prototyp pozwala dostrzec zmiany, na które lekarz normalnie nie zwróciłby uwagi. W ten sposób Philips trafia na serię podobnych przypadków, których rozwiązania zaczyna poszukiwać. W rezultacie odkrywa coś, o czym chyba wolałby nie wiedzieć.

"Mózg" to, oprócz doskonałego thrillera medycznego, książka poruszająca problem etyczności badań - dziś może jeszcze bardziej aktualny niż 30 lat temu. Autor zadaje pytanie - jak daleko wolno nam się posunąć w imię rozwoju nauki? I drugie - jak daleko się posuwamy? Medycyna jest prawdopodobnie jednym z najlepszych pól do zaprezentowania tego typu wątpliwości.

O samej fabule mogę powiedzieć, że - jak zwykle u Cooka - jest niezwykle wciągająca i angażująca. Ale zabawnie czyta się o najnowszych odkryciach medycznych i informatycznych sprzed 30-t lat. Natomiast nie wpływa to na odbiór akcji. Zmuszającej do przemyśleń.

Książę Mgły - Carlos Ruiz Zafón

2011-02-10T18:36:00.002+01:00

To pierwsza powieść tego, od jakiegoś czasu bardzo popularnego w naszym kraju, pisarza, ale wydana (przynajmniej w Polsce) jako ostatnia.

Jest rok 1943, trwa wojna. Małżeństwo Carverów wraz z trójką dzieci, 15-letnią Alicją, 13-letnim Maksem i 8-letnią Iriną, przeprowadza się do z miasta do małej osady położonej u wybrzeży Atlantyku. Kiedy mała Irina ulega w domu wypadkowi rodzice muszą jechać z nią do szpitala i tam czekać aż dziecko odzyska przytomność. W tym czasie Max i Alicja zaprzyjaźniają się z nieco starszym od nich Rolandem, a także poznają jego dziadka - miejscowego latarnika. Jeszcze nie wiedzą, choć już przeczuwają, że w te wakacje w osadzie wydarzy się coś niesamowitego, a równocześnie przerażającego. Odkryją istnienie magii.

"Książę Mgły" jest bardzo w stylu Zafóna, choć może nie powinnam tak mówić, bo przecież pozostałe jego książki powstały później. To może inaczej - widać tutaj jego pączkujący styl, który przez te wszystkie lata rozwinął. I choć ta pozycja jest o czymś zupełnie innym, to jednak wciąż na myśl przychodziła mi "Marina". Może dlatego, że obydwie są zaklasyfikowane jako książki dla młodzieży. Nie ma tu jednak wampirów, więc nie wiem czy młodzież (ta nastoletnia) to kupi.

Dobra książka, magiczna i mroczna. Może nie tak dobra jak "Cień wiatru", ale pozostaje w lidze.

Sputnik Sweetheart - Haruki Murakami

2011-02-09T12:43:00.002+01:00

Są autorzy, o których boję się pisać, bo nie chcę się narazić. To pisarze, którzy bez względu na to co napiszą i tak pozostaną niezmiennie, i niezmiernie, popularni. Boję się również pisać o ich książkach, bo nigdy nie wiem czy nie napisałam jakiejś oczywistości, o której już się nie wspomina albo czy nie dałam jasno do zrozumienia, że czegoś nie zrozumiałam. "Sputnik Sweetheart" to jedna z takich książek, a Haruki Murakami zdecydowanie należy do opisanej przeze mnie grupy pisarzy.

Książka to historia Japonki Sumire, mojej rówieśniczki, widziana i opowiedziana przez jej najlepszego przyjaciela, o 2 lata starszego nauczyciela, K. Sumire rzuca studia, aby spróbować napisać powieść. Podczas wesela kuzynki poznaje Miu, która proponuje dziewczynie pracę w charakterze swojej asystentki. Młoda pisarka zakochuje się w pracodawczyni, ale jednocześnie traci zapał do pisania. Aż do służbowego wyjazdu do Europy. Podróż nie kończy się jednak tak sielankowo jak mogłoby się wydawać.

Przeczytałam "Sputnik Sweetheart" niemal jednym tchem. To piękna, klimatyczna opowieść z pogranicza jawy i snu. Jestem też pod wrażeniem zręczności z jaką Murakami wykorzystuje język do budowania atmosfery.

Ten japoński autor już chyba na stałe wkradł się do kanonu literatury światowej. I do serc czytelników.

Otwarte rany - Stuart MacBride

2011-02-07T22:12:00.002+01:00

"Otwarte rany" to powieść dla lubiących średniej klasy kryminały. Ja czasem lubię poczytać takie książki.

Tym razem możemy obserwować pracę (szkockiej) policji taką jaką naprawdę jest. Ze wszystkimi jej minusami. Akcja toczy się w Aberdeen, które od jakiegoś czasu nękane jest serią gwałtów. Rozwiązaniem zagadki kim jest gwałciciel, a kiedy okazuje się, że gwiazdą piłki nożnej - jak udowodnić mu winę, zajmuje się m.in. sierżant Logan McRae wraz ze swoją przełożoną, inspektor Steel. Bardzo zainteresowana sprawą jest też posterunkowa Jackie Watson, prywatnie dziewczyna sierżanta MacRae. Ale przecież policja nie zajmuje się tylko jednym śledztwem na raz, więc możemy śledzić postępy w sprawie terroryzującego okolicę ośmiolatka, a także w kwestii śmierci podczas sesji BDSM. Skoro jestem już przy tym ostatnim aspekcie - tak, w książce jest dużo odwołań do sadomasochizmu. Jeśli nie macie jeszcze 18-u lat - nie czytajcie (tak tylko ostrzegam).

Miło było choć raz przeczytać coś, w czym praca policji wyglądała dużo bardziej prawdopodobnie niż w innych książkach sensacyjnych. Klimat posterunku jest ciężki, w służbowych samochodach śmierdzi, a śledczy witają poranki na ciężkim kacu. Do tego wydzierający się na swoich podwładnych przełożeni i konsekwentna spychologia jeśli chodzi o mniej interesujące sprawy. To wszystko okraszone jest całkiem trafionym, ironicznym humorem.

Ale to tylko tyle. Bawiłam się całkiem dobrze (jeśli można to tak nazwać) przy tej książce, ale to nie jest pozycja z tych, których się szuka, a raczej z tych, na które trafia się przypadkiem.

Winnica w Toskanii - Ferenc Máté

2011-02-03T15:45:00.002+01:00

Uuuff... Koniec sesji oznacza powrót do czytania beletrystyki. "Winnicę w Toskanii" podczytywałam też w czasie nauki do egzaminów, ale dopiero teraz udało mi się ją skończyć.

Mam szczęście do sięgania po książki, które są drugimi częściami. Tym razem pierwsze były "Wzgórza Toskanii", których nie czytałam, ale to chyba nie zaszkodziło w odbiorze "Winnicy...".

Książka to jakby autobiografia autora, ale dotycząca tylko jednego aspektu jego życia - spełniania marzenia o własnej winnicy. Węgier mieszkający z żoną i synem we Włoszech postanawia produkować własne wino, ale najpierw musi kupić odpowiednią ziemię. Máté po kolei opisuje jak wyglądało jego dążenie do celu i ile go to kosztowało (zarówno finansowo jak i nerwowo). Za cierpliwość został jednak wynagrodzony - udało mu się wyremontować XIII-wieczne opactwo i zrobić z niego przytulny dom, a wina z jego winnicy osiągają najwyższe noty u krytyków.

Atutem "Winnicy w Toskanii" jest humor z jakim książka została napisana. Były momenty, w których wybuchałam głośnym śmiechem, a lekki styl opowieści sprawia, że z przyjemnością wracałam do niej w każdej wolnej chwili.

"Winnica w Toskanii", pachnąca winem i słońcem, jest jedną z najlepszych lektur, które można polecić kiedy za oknem plucha.

P.S. Polecam odwiedzenie strony internetowej Ferenca Máté.

Karaibska tajemnica - Agatha Christie

2011-01-14T12:30:00.002+01:00

Zawsze kiedy biorę do rąk książkę Agathy Christie czuję się jakbym wróciła do domu po długiej nieobecności. Nie inaczej było tym razem.

Panna Marple wypoczywa na Karaibach zwanych również Indiami Zachodnimi. Dni upływają jej na wygrzewaniu zbolałych stawów w słońcu, robieniu na drutach oraz rozmowach ze współmieszkańcami hotelu. Od jednej z takich rozmów zaczyna się książka - major Palgrave opowiada staruszce różne historie, w tym jedną o mordercy. Już ma pokazać rozmówczyni zdjęcie rzekomego winnego kiedy zauważa coś ponad jej ramieniem i pospiesznie chowa fotografię do portfela. Domyślacie się już zapewne, że niedługo potem major zostaje odnaleziony martwy. Ale to nie ostatnie morderstwo na wyspie. Panna Marple zaczyna analizować sytuację.

Wiadomo, starsza pani to nie Herkules Poirot, ale tak naprawdę niewiele mu ustępuje. Świetnie łączy ze sobą fakty i wyciąga wnioski, a przy tym nie ma bzika na punkcie symetrii. W jej przypadku doskonale sprawdza się powiedzenie, że pozory mylą. Ludzie patrząc na nią widzą miłą, starszą panią, nie widzą gonitwy jej myśli.

Cóż można powiedzieć o "Karaibskiej tajemnicy"? Kolejna świetnie skonstruowana intryga, logiczna i w żaden sposób nie "udziwniona". Poza tym książki Christie bardzo dobrze pokazują klasowość społeczeństwa angielskiego, która niezmienne mnie bawi, ale to już kwestia kultury, w której zostało się wychowanym.

Niech ostateczną rekomendacją będzie to, że czytałam tę książkę już drugi raz (ale w sporym odstępie) i to zamiast uczyć się do sesji. Po prostu tradycyjnie dobra Agatha Christie.

Klub Mefista - Tess Gerritsen

2011-01-11T12:35:00.002+01:00

Mefistofeles to, według wierzeń, jeden z książąt piekła, a do tradycji literackiej trafił chyba za sprawą Goethego i jego "Fausta".

Klub Mefista natomiast zajmuje się tropieniem zła. Niekoniecznie walką z nim, bo do Klubu należą raczej naukowcy, ale są oni w stanie pomóc policji w odnajdywaniu demonów - jeśli tylko organy ścigania wyjawią taką potrzebę. Nie wtedy jednak, kiedy w zespole znajduje się twardo stąpająca po ziemi, racjonalna detektyw Jane Rizzoli. Ona jest przekonana, że zbrodni dokonują źli ludzie.

W Wigilię Bożego Narodzenia zostaje zamordowana młoda kobieta. Jej ciało nie jest w pełni kompletne, a na ścianach morderca zostawił krwawe świadectwa swej działalności. Niedługo później znaleziona zostaje kolejna ofiara. Detektyw Rizzoli wraz ze swymi współpracownikami rozpoczyna poszukiwania, do których dołączają się członkowie Klubu Mefista. Próbują dosięgnąć mordercę zostawiającego na miejscu zbrodni satanistyczne symbole zanim on dosięgnie następnego grzesznika. A w tle doświadczamy romansu doktor Maury Isles przeprowadzającej sekcje zabitych oraz problemów rodzinnych pani detektyw.

Książka nie jest specjalnie straszna, trochę trzyma w napięciu. Rozwiązanie nie jest też specjalnie spektakularne, ale to akurat zaleta. Wątki poboczne wydają się być wepchnięte do fabuły nieco na siłę, z drugiej jednak strony nie ma ich aż tak dużo i nie pojawiają się często, więc raczej to nie razi.

Słowem podsumowania, "Klub Mefista" nie jest złą książką, jest książką nawet trochę powyżej średniej. Nie angażuje mocno, więc spokojnie można czytać w tramwaju lub autobusie.

Cichy Zabójca - Beverly Barton

2011-01-02T22:04:00.002+01:00

Pani Barton ma szczęście, że jednak mnie zaskoczyła swoim wyborem mordercy. Już myślałam, że zacznę rok naprawdę złą książką. Okazało się, że to tylko słaba książka.

Cathy Cantrell jest świadkiem śmierci swojego męża, pastora. Wyjątkowo przerażającej śmierci, bo Mark został oblany benzyną i podpalony. Kobieta przez ponad rok po tym wydarzeniu próbuje otrząsnąć się z szoku pod okiem specjalistów, a po tym czasie wraca do swego rodzinnego miasta, aby rozpocząć nowe życie. Do Dunmore w Alabamie wraca również, po 17-letniej nieobecności, Jack Perdue, który też stara się obłaskawić swoje demony. Natomiast Cichy Zabójca nie śpi. Uderza coraz częściej, a jego (jej?) ofiarami wciąż są duchowni różnych wyznań. Na miejscu zbrodni nie pozostawia żadnych śladów, ale każdy zbrodniarz w końcu się ujawnia.

O tym mniej więcej jest ta książka. Aha, zapomniałabym, jest także o miłości i seksie. I to są jej najgorsze fragmenty. Szczerze mówiąc opisy aktów miłosnych wywoływały we mnie szczere rozbawienie, a kiedy czytałam je mojemu Chłopakowi analizowaliśmy możliwość ich wykonania tak długo aż pozostawała po nich tylko plama. Mokra plama. Generalnie seks był zbyt teatralny i o ile w Harlequinach oczekujemy tego typu opisów i tam są jak najbardziej na miejscu, o tyle tutaj... No cóż. Ja w ogóle nie jestem zwolenniczką tego typu rozwiązań w thrillerach. Więc być może nie jestem też dobrym sędzią, a te sceny opisane są świetnie. Mnie się po prostu nie podobały.

Podsumowując, Beverly Barton dała nam niezły kawałek zagadki zepchnięty na drugi plan i, jak dla mnie, spartaczony plan pierwszy, na który wysuwa się prywatne życie Cathy. "Cichy Zabójca" jest średnią książką.

Rodzina Borgiów - Mario Puzo

2010-12-28T18:38:00.002+01:00

Nawet jeśli nie czytaliście ani nie oglądaliście "Ojca Chrzestnego" to z pewnością kojarzycie to dzieło o włoskiej mafii. "Rodzina Borgiów" jest ostatnią książką, która wyszła spod pióra autora losów Vita Corleone. Żeby nie było wątpliwości - znakomitą książką.

Akcja powieści toczy się w renesansowych Włoszech w czasach papieża Aleksandra VI. Stanowisko to sprawował Rodrigo Borgia. Dlaczego zatem książka nosi tytuł "Rodzina Borgiów"? Bo Rodrigo miał czworo dzieci (tak naprawdę miał ich więcej, ale tylko czwórka urodzona przez Vanozzę miała dla niego znaczenie). Zresztą posiadanie dzieci przez dostojników Kościoła nie było wtedy w żaden sposób piętnowane.

Czytając "Rodzinę Borgiów" jesteśmy świadkami przenikania się fikcji i prawdy. A raczej domysłów autora i zdarzeń historycznych. Mimo że powieść jest osnuta na rzeczywistych wydarzeniach to przecież nie możemy mieć pewności co do niepotwierdzonych szczegółów.

Mario Puzo uważał rodzinę Borgiów za pierwszą w historii mafię. Rodrigo, jak rasowy don, dbał o interesy klanu, ale wymagał posłuszeństwa i lojalności. Nie miał oporów, aby posunąć się do ostatecznych rozwiązań jeśli w grę wchodziła możliwość zachwiania władzy jego i jego dzieci. Trucizny, garoty, sztylety - to wszystko było w powszechnym użyciu. Ale papież Aleksander był też wrażliwy (u Puzo, nie wiem jak w rzeczywistości) na szczęście swoich potomnych. Lukrecję wyzwolił z więzów małżeństwa, które nie dawało jej szczęścia (tym bardziej, że związek ten przestał służyć celom papieża), a Cezarowi pozwolił zrzucić odzienie kardynała i stać się żołnierzem. Los najstarszego syna, ukochanego Juana, skłonił Aleksandra do podjęcia działań w kierunku reform Kościoła. Najmniej kochał Jofre, najmłodszego syna, nie był nawet pewien czy chłopak rzeczywiście został przez niego spłodzony.

"Rodzina Borgiów" jest trzecią książką w historii, która dostała ode mnie "szóstkę" w biblioNETce i 5 gwiazdek na LubimyCzytać. Jest fantastyczną fabularyzowaną opowieścią o tamtych czasach. Wśród postaci drugoplanowych pojawiają się np. Niccolo Machiavelli czy Leonardo da Vinci, co też dodaje powieści smaku. Myślę, że zdecydowana większość czytelników będzie usatysfakcjonowana po zamknięciu ostatniej strony powieści. Szczerze polecam.

Zaraza - Robin Cook

2010-12-14T22:39:00.002+01:00

Po raz kolejny mam przyjemność (?) powitać Was w Zakładzie Medycyny Sądowej dla Miasta Nowy Jork. To kolejne spotkanie z Jackiem Stapletonem i Laurie Montgomery.

Jack pracuje w miejskiej kostnicy dopiero od 5-u miesięcy. Jeszcze nie zdążył się nikomu narazić, jeszcze nikt nie składał na niego oficjalnej skargi do burmistrza. Sam lekarz jeszcze nie do końca otrząsnął się po tragicznej śmierci żony i dwóch córek. Praca patologa ma mu w tym pomóc. I może coś w tym jest, bo trudno się zajmować swoimi prywatnymi sprawami kiedy na stół autopsyjny trafiają ciała zmarłych na dżumę, tularemię czy gorączkę Gór Skalistych. Nawet zgony spowodowane grypą są podejrzane. I wszystkie te przypadki pochodzą z jednego szpitala. Zaniepokojony Stapleton postanawia na własną rękę odkryć skąd wzięły się bakterie i wirusy grożące epidemią - podejrzewa, że ktoś je rozsiewa celowo.

Broń biologiczna, a taką niewątpliwie są wirusy i bakterie, w wielu wypadkach może być skuteczniejsza niż broń palna. Pokazują to przykłady z historii, pokazują fikcyjne wydarzenia opisane w książkach. Ale w "Zarazie" jeszcze nie chodzi o terroryzm. Jak zwykle u Cooka - jest dobra fabuła, ciekawa zagadka i trzymające w napięciu odkrywanie prawdy. Warstwa językowa może bywa nieco naiwna, ale nie czytam jego książek, żeby napawać się nagromadzeniem zdań wielokrotnie złożonych trafiających tylko do części społeczeństwa o wysublimowanym guście (a przynajmniej za takich się uważających), a po to, żeby się oderwać od rzeczywistości i dobrze się bawić - jak przy filmach sensacyjnych. Przy okazji - z thrillerów medycznych naprawdę można się czegoś nauczyć.

Oho, ja już mam katar... A Wy?

Jedno drzewo, jedno pożegnanie - Marina Mayoral

2010-12-05T20:15:00.002+01:00

Tytuł chyba najbardziej oddaje treść książki. Tak naprawdę wystarczyłoby go wypowiedzieć, żeby ją streścić.

Laura przyjeżdża w rodzinne strony, aby zasadzić drzewo. Magnolię. To niezwykle symboliczny gest, bo magnolia nigdy nie wyda owoców, upłynie też wiele lat zanim będzie się można schronić w jej cieniu. Ale Laura się uparła. Przy okazji podsumowuje swoje dotychczasowe życie. Jaki jest bilans? Chyba na plusie, ale w życiu nigdy nic nie jest oczywiste, białe lub czarne. Najważniejsze jest to, że kobieta nie żałuje swoich wyborów.

"Jedno drzewo, jedno pożegnanie" to zapis monologu wewnętrznego Laury, ale też dialogu jaki prowadzi z osobami związanymi z jej przeszłością. Dialogu zawierającego tylko jej kwestie. Nie ma jednak problemu ze zrozumieniem przekazu. Nie wiem czy utwór Mayoral można nazwać powieścią, ale nie zmienia to jego nastroju - jest nostalgiczny. Bo bardzo często takie właśnie są powroty do przeszłości.

Najbardziej żałuje się tego, czego się nie zrobiło. I tak mogę podsumować tę książkę. Laura nie żałuje, bo się odważyła. Nawet jeśli nie przyniosło jej to wielkiego szczęścia.

Samotny Dom - Agatha Christie

2010-12-04T12:50:00.002+01:00

Przeważnie okazuje się, że najbardziej podejrzany rzeczywiście jest mordercą.

Herkules Poirot wraz ze swoim przyjacielem, kapitanem Hastingsem, wypoczywa w St. Loo na południu Anglii. Słynny detektyw właśnie przeszedł na emeryturę i nie zamierza już angażować się w żadną z kryminalnych spraw. Ale czy jest to możliwe kiedy morderca zaczyna działać tuż pod jego nosem? A czy zbrodniarz nie jest zbyt pewny siebie próbując popełnić przestępstwo pod czujnym okiem Poirot?

Niebezpieczeństwo czyha na pannę Nick Buckley, właścicielkę tytułowego Samotnego Domu. Trzy razy udało jej się uniknąć śmierci, a mimo to wydaje się dobrze bawić i w ogóle nie zwracać uwagi na oczywiste zagrożenie. Herkules Poirot nie jest tak beztroski i postanawia otoczyć pannę Nick ochroną, która ma uniemożliwić mordercy kolejne zamachy na jej życie. Nie do końca mu się udaje, ale może właśnie to naprowadza go na rozwiązanie zagadki. Jak zwykle jego metodyczność i wyczulenie na wszelkie szczegóły sprawia, że morderca zostaje ujęty. Bo przecież nie mogło być inaczej.

Chylę czoła przed panią Christie. Może nie jest to najlepsza powieść jaka wyszła spod jej pióra, ale i tak jest świetna. Wydaje mi się, że nie wszystkie szczegóły zostały do końca wyjaśnione, ale przy takiej ich ilości to chyba marny zarzut. Prawie cały "Samotny Dom" przeczytałam w pociągu z Łodzi do Warszawy - wciągająca książka, ale to nie zaskoczenie w przypadku Agathy Christie. Szczerze polecam.

Godzina śmierci - Catherine Coulter

2010-11-30T23:35:00.004+01:00

Wszystko zaczyna się w godzinie śmierci Michaela Josepha, księdza z San Francisco.

Ksiądz zostaje zamordowany w konfesjonale w środku nocy. To trochę dziwna pora na spowiedź, nie sądzicie? Ciekawe, że jest też świadek zdarzenia - bezdomna kobieta, która miała się spotkać z księdzem, bo ten chciał jej pomóc. Tylko ona może zidentyfikować zabójcę.

Śledztwo w sprawie morderstwa prowadzone jest przez miejscową policję, ale brat bliźniak księdza, Dane Carver, jest agentem FBI i przyjeżdżając z Waszyngtonu włącza się w sprawę, a wraz z nim Dillon i Sherlock Savich, również agenci, jego przyjaciele z waszyngtońskiego biura. Trop wiedzie do studia telewizyjnego w Hollywood i powstałego tam programu, który najwyraźniej ma związek z morderstwem.

Równolegle toczy się druga niewyjaśniona sprawa związana ze wspomnianą bezdomną przedstawiającą się jako Nick Jones. Chce pomóc w ujęciu mordercy księdza, a jednocześnie przed czymś (kimś?) ucieka. Dane cały czas próbuje dowiedzieć się przed czym, ale dziewczyna konsekwentnie milczy.

No tak. jest morderstwo (nawet więcej niż jedno), jest śledztwo i jest... seks. Zupełnie bez sensu pojawiają się pod koniec książki opisy tego, do czego dochodzi pomiędzy bohaterami. I są to sceny łóżkowe. Naprawdę wystarczyłoby jedno zdanie sugerujące co się działo kiedy zgasło światło (lub nie - jak kto lubi), niepotrzebne są narracje rodem z harlequinów. Poza tym "Godzina śmierci" jest całkiem dobrą opowieścią o zbrodniach.

Ten gatunek nie potrzebuje erotycznych opisów.

Echo winy - Charlotte Link

2010-11-20T21:18:00.003+01:00

Najohydniejsze zbrodnie to te popełniane na dzieciach. Wybaczcie taki początek, ale właśnie o tym jest ta książka. Ale nie tylko.

W okolicach King's Lynn zaginęła mała dziewczynka. Niedługo potem zostaje odnaleziona - uduszona, a wcześniej zgwałcona. Kiedy podobny los spotyka kolejne dziecko można mówić o serii. Rodzice innych dziewczynek zaczynają drżeć na myśl, że mogliby swe pociechy choć na chwilę spuścić z oczu.

W tym samym czasie u wybrzeży wyspy Skye, na której wypoczywa rodzina Quentinów, rozbija się łódka należąca do małżeństwa z Niemiec. Livia Moore, Niemka, pracowała dorywczo u Virginii Quentin. Teraz w życie Angielki i jej męża, Fryderyka, wkracza również Nathan Moore - niezwykle pociągający i tajemniczy mężczyzna. Zapowiada się na to, że może pozostać z nimi na dłużej...

Dobry, bardzo dobry thriller. Do ostatniej strony. I do końca trzyma w napięciu. Poza tym jeden z niewielu, w których zakończenie nie jest naiwne i jakby na siłę. Książka jest wciągająca i, rzadko to się zdarza, kilka razy miałam łzy w oczach. Niesamowite, że autorce przez 463 strony udało się utrzymać równy poziom opowieści.

Każdy ma coś do ukrycia. Coś, czego nie chce pokazywać innym. Polecam.

Milczące Morze - Clive Cussler, Jack du Brul

2010-11-12T13:30:00.002+01:00

Wypożyczyłam tę książkę, bo po przeczytaniu opisu na pierwszej stronie pomyślałam, że dawno nie czytałam żadnej książki przygodowej i może warto byłoby to nadrobić. Ale chyba spodziewałam się czegoś innego...

Głównym bohaterem jest prezes Juan Cabrillo, kapitan statku Oregon. Statku, który z zewnątrz wygląda jak kupa złomu, ale pod pokładem znajdziemy wszystko co może zaoferować współczesna nauka i technika. Korporacja, której twórcą jest Cabrillo, podejmuje się zadań, których nikt inny nie może się podjąć, bo zadania te są zbyt trudne lub zbyt ściśle tajne, aby wykonać je mogło np. CIA. Ale prezes nie wykonuje zleceń sam. Pod swoim dowództwem ma najlepszych, którzy byli zbyt dobrzy do pracy w rządowych jednostkach.

Zaczynamy w 1941 r., kiedy to pięciu braci szuka skarbów, które, według legendy, pewien korsarz ukrył na wyspie należącej do ich rodziny. Nie udaje im się do niego dotrzeć, ale zagadka powraca po ponad 50-u latach. Jej echo pojawia się w argentyńskiej dżungli, przez którą przedziera się Cabrillo wraz ze swoją załogą, aby odzyskać fragment rozbitego satelity. Z tej scenerii jakby wprost z "Jądra ciemności" (lub "Czasu Apokalipsy") przenosimy się na Antarktydę gdzie zagadka zdaje się mieć rozwiązanie. Cabrillo i jego kompanii dysponują wszystkim co jest im potrzebne - poza czasem do stracenia.

Wszystko w tej książce jest epickie. Sądzę, że mógłby na jej podstawie powstać film, który przyciągnąłby widzów do kina mnóstwem efektów specjalnych, a pirotechnicy na pewno nie nudziliby się przy jego produkcji. Oregon ma na pokładzie wszystkie cuda techniki - może nawet takie, które jeszcze nie zostały wymyślone i skonstruowane. A sam prezes jest niesamowicie inteligentny, wysportowany (ma sztuczną nogę, ale nie przeszkadza mu to biegać jak gepard) i wyszkolony.

Może gdyby był to film, to nie raziłyby tak braki fabularne. Ale od książki wymagam czegoś innego niż od filmu. Większość elementów była mocno naciągana, a Stany Zjednoczone jawią się jako bojownik o wolność i sprawiedliwość na świecie.

Takie sobie to było.

Tajemniczy pan Quin - Agatha Christie

2010-10-31T12:26:00.002+01:00

"Tajemniczy pan Quin" to właściwie 12 krótkich opowiadań, w każdym zaś jest jakaś nierozwiązana zagadka, tajemnica.

Przez wszystkie te zagadki przeprowadza nas starszy dystyngowany Anglik obracający się wśród najbardziej znaczących postaci międzywojennego świata towarzyskiego, a jednak wciąż pozostający jedynie obserwatorem, pan Satterthwaite. Ale on sam twierdzi, że nic by nie zdziałał bez swego przyjaciela, który "przychodzi i odchodzi" - bez pana Harleya Quina. Wiemy o nim niewiele, właściwie nic. Pełni on rolę katalizatora, jak określa go sam pan Satterthwaite, sprawia, że fakty nabierają nowego znaczenia, klarują się.

Panowie poznają się w sylwestrową noc w domu, którego właściciel w jednym z pokoi popełnił samobójstwo. Sprawa być może nie dziwiłaby aż tak bardzo gdyby nie to, że w tym samym czasie jego przyjaciele kończyli kolację, na którą ich zaprosił. Zagadka tej śmierci nie została wyjaśniona aż do tej ostatniej nocy w roku, dopóki w ponurym domu nie pojawił się pan Quin. Po tym wydarzeniu za każdym razem kiedy pan Satterthwaite spotykał pana Quina wiedział, że wydarzy się jakaś tragedia, w której on prawdopodobnie odegra ważną rolę. Być może wygłaszając tylko jedną kwestię, ale jakże ważną. Nie od dziś wiadomo, że "świat jest teatrem, aktorami ludzie"...

Tak, "Tajemniczy pan Quin" to książka fascynująca. Fascynuje pan Quin, który pojawia się nie wiadomo skąd i nie wiadomo dokąd odchodzi. Fascynuje motyw teatru, który odrealnia to, co dzieje się na scenie życia. Fascynujący jest również motyw arlekina, który towarzyszy nam przez wszystkie 12 opowiadań.

Ten dziwny zbiór jest inny od pozostałych książek Christie, które czytałam. Ale od niektórych jest nawet lepszy. Potrafi wywołać dreszcz na plecach.

Śmierć wśród róż - Mary Higgins Clark

2010-10-27T17:26:00.002+02:00

"Śmierć wśród róż" brzmi całkiem romantycznie. Paradoksalnie - bo już sam skutek jest mało romantyczny. Ale to tylko moje zdanie...

10-letnia córka Kerry McGrath, Robin, potrzebuje pomocy chirurga plastycznego ze względu na blizny, które lekko oszpeciły jej twarz w niegroźnym wypadku. Trafia do jednego z najlepszych specjalistów - do doktora Smitha.

Co byście zrobili gdybyście przy dwóch kolejnych wizytach u lekarza zobaczyli dwie kobiety o takich samych twarzach, które przypominałyby Wam trzecią, widzianą w przeszłości?

Kerry zaczęła węszyć. Pomogło jej zajmowane stanowisko - zastępcy prokuratora okręgowego. Dotarła do zamkniętej przed dziesięciu laty sprawy o morderstwo pięknej Suzanne, za które skazany został mąż ofiary. Czy aby na pewno słusznie? W tym samym czasie były mąż Kerry, Bob Kinellen, stara się wyciągnąć z poważnych tarapatów swojego bogatego klienta, który zdaje się być związany nie tylko z oszustwami podatkowymi, ale też ze śmiercią Suzanne.

Wątków i postaci jest więcej, ale nie sposób wszystkie je tu ująć. Grunt, że jest morderstwo, jest skazany, ale są też wątpliwości. Nie ma jednak żadnego oficjalnego dochodzenia, jest tylko pani prokurator, która tu i ówdzie dowiaduje się nowych faktów dotyczących "śmierci wśród róż". A zagadka tak jakby rozwiązuje się sama. Owszem, rozwiązanie może być zaskoczeniem, ale niektóre wątki, moim zdaniem, nie zostały należycie wyjaśnione.

I tyle. "Śmierć wśród róż" to nic specjalnego. Dobrze się czyta w środkach komunikacji, bo nie wymaga wielkiego zaangażowania intelektualnego. Nie jest to książka zła. Raczej przeciętna.

Po pogrzebie - Agatha Christie

2010-10-20T17:10:00.002+02:00

Z twórczością Agathy Christie jest trochę jak z pisarstwem Terry'ego Pratchetta (albo odwrotnie) - chyba wszystko już na jego temat zostało powiedziane lub napisane. I wszyscy wiedzą, że to wybitni pisarze (wcale nie trzeba tworzyć tzw. wysokiej kultury / literatury, żeby być wybitnym - moim zdaniem oczywiście).

Ale muszę przyznać, że "Po pogrzebie" mnie nie zachwyciło. Jest dobre, rewelacyjnie się czyta, intryga jak zwykle zbudowana po mistrzowsku, ale jednak czegoś brakuje.

Oto umiera Richard Abernethie, najstarszy członek znamienitego rodu. Na jego pogrzebie zjawiają się ci członkowie rodziny, którzy mogą. A po pogrzebie zbierają się w olbrzymim domu należącym do rodu, a w którym ostatnio mieszkał sam Richard. Dowiadują się jak został podzielony majątek wuja (brata, szwagra), a poza tym jedno z nich zasiewa w pozostałych ziarno zwątpienia - co prawda Richard był chory, ale co jeśli ktoś pomógł mu uwolnić się od tego łez padołu? Niedługo potem ta osoba zostaje zamordowana.

No i niby wszystko ok, ciekawy pomysł i ciekawe rozwiązanie. Pojawia się nawet Herkules Poirot. Może problem tkwi właśnie w tym - detektyw jest już starszym panem na emeryturze. I, choć śledztwo prowadzi jak zawsze, to jakby go mniej. Dla mnie jest to pewien minus.

Nie na tyle duży jednak, żeby skreślać tę książkę. Jestem fanką kryminałów Agathy Christie i myślę, że wielu współczesnych pisarzy chciałoby napisać książkę na poziomie jej słabszych pozycji. Wciąż im się to nie udaje, a mimo to są czytani. "Po pogrzebie" to proza słabsza - ale tylko w porównaniu do innych utworów autorki.

Miriam - Truman Capote

2010-10-15T16:26:00.002+02:00

"Miriam" to tytuł jednego z czterech opowiadań zawartych w tym tomie. Opowiadanie w ogóle należy do moich ulubionych form wypowiedzi literackiej, tym chętniej zatem sięgnęłam po tę pozycję (wygrzebaną z zakamarków biblioteczki mojej Mamy).

Sięgnęłam i wkroczyłam w nierzeczywisty, odrealniony świat prozy Capote'a. Odrealniony, choć wciąż realny, przynajmniej częściowo. Gęsta, lepka atmosfera przydaje opowiadaniom nieco demonicznego charakteru. Szczególnie dwa ostatnie - "Miriam" i "Drzewo nocy" - zdradzają silnie tę cechę. Ponadto bohaterami dwóch opowiadań (znów "Miriam" oraz "Dzieci w dniu urodzin") są dzieci, dziewczynki, które z dziećmi mają mało wspólnego. Jawią się raczej jako przedziwne kobiety w młodziutkich ciałach. Najmniej realnym opowiadaniem, nie przez atmosferę, a przez fabułę, jest "Pan Bida", któremu można sprzedać swoje sny. Nie podpisuje się krwią cyrografu, ale pod innymi względami trochę to przypomina pakt z diabłem.

Zbiór "Miriam" to naprawdę fascynujące opowiadania. Zarówno pod względem fabularnym, jak i sposobem wykorzystania języka. Jest jednak jedno "ale". Trzeba mieć odpowiedni nastrój, aby je czytać. Mogą się okazać zbyt ciężkie w chwili przygnębienia.

Z pewnością warto zapoznać się z tą czwórką - jeśli tylko ktoś będzie miał taką okazję. Są zaskakujące w swej prostocie.

Śmierć na Nilu - Agatha Christie

2010-10-07T21:32:00.003+02:00

Moja druga przygoda ze "Śmiercią na Nilu" pozbawiona była tego napięcia, które odczuwa się oczekując rozwiązania zagadki, ponieważ wiedziałam kto jest mordercą. Ale nie pozbawiona była przyjemności płynącej z obcowania z literaturą, która wyszła spod pióra królowej kryminału.

Tam, gdzie pojawia się Herkules Poirot, musi wydarzyć się coś niezwykłego. Nie inaczej było tym razem, kiedy to nieduży Belg wybrał się na urlop do Egiptu. Na tę samą wycieczkę wybrała się również grupa ludzi, których łączyła jedynie przynależność do angielskiej lub amerykańskiej śmietanki towarzyskiej. Oczywiście do chwili, w której na statku płynącym Nilem popełniono morderstwo. Wtedy urlop detektywa ulega zawieszeniu, a do akcji wkraczają jego szare komórki.

Poirot, jak zwykle, z najdrobniejszego szczegółu potrafi wyciągnąć właściwe wnioski. Książki z nim w roli głównej czyta się dla samej przyjemności śledzenia procesu, w którym drobiazgi zdobywają rangę niezwykle istotnych informacji. Poza tym Christie to mistrzyni konstruowania fabuły. Zwroty akcji są jak najbardziej na miejscu, a zakończenie nie jest płytkie. Zamykając książkę na ostatniej stronie nie miałam poczucia, które często towarzyszy mi przy współczesnych powieściach tego typu, że akcja tak dobrze się rozwijała, a koniec był płaski.

Myślę, że nikogo nie trzeba zachęcać do czytania książek Agathy Christie. A jeśli ktoś nie lubi jej twórczości - cóż, może "Śmierć na Nilu" to zmieni?

Hollywoodzki dodo - Geoff Nicholson

2010-10-02T00:53:00.002+02:00

Widzieliście kiedyś dodo? No właśnie. Ja też nie. A jednak ptak ten kiedyś istniał naprawdę. A Nicholson uczynił z niego bohatera literackiego (zrobił to również Lewis Carroll w swej "Alicji w Krainie Czarów").

"Hollywoodzki dodo" to jakby trzy opowieści w jednej. Pierwsza z nich to opowiedziana pierwszoosobowo historia angielskiego lekarza, Henry'ego Cadwalladera, który wraz z córką przylatuje do Los Angeles, aby ta mogła spróbować zrobić karierę jako aktorka. Druga historia, również przedstawiona pierwszoosobowo, dotyczy Ricka McCartneya, początkującego scenarzysty i reżysera, który owładnięty jest swego rodzaju obsesją. Nie jest ona specjalnie szkodliwa, mężczyzna bardzo chce nakręcić film o dodo. Trzecia opowieść, do napisania której zastosowano czas teraźniejszy, jest osadzona w XVII-wiecznej Anglii, a jej bohaterem jest William Draper, niedoszły medyk ogarnięty miłością do dodo, których hodowlę chciałby rozpocząć.

Nieco zwariowana, zazębiająca się fabuła, która, w pewnym sensie, od samego początku dąży do finału niczym w greckich tragediach, nad bohaterami natomiast ciąży fatum. Sama konstrukcja przywiodła mi na myśl "Godziny" Cunninghama. Schemat oczywiście nie jest całkowicie taki sam, ale jest podobny.

I niby wszystko, co się dzieje, jest prawdopodobne, ale jednak jakieś filmowe. Wcale nie jest to złe tak naprawdę. Jest całkiem ciekawe. Chyba nie potrafię jednoznacznie ocenić tej książki. Dla mnie najlepszym określeniem będzie "interesująca". Nie porywa, ale bohaterowie zwracając się do czytelnika czynią ciekawe, czasem zabawne spostrzeżenia. Całość, mimo że prawdopodobna, to jednak mocno nierealistyczna.

Sól i szafran - Kamila Shamsie

2010-09-26T19:27:00.002+02:00

Dlaczego ludzie przekazując sobie przepisy tak często zapominają o tym, aby przypomnieć, że do dania potrzebna jest sól? Wszystkim ta przyprawa wydaje się oczywista, zauważana dopiero kiedy jej zabraknie.

"Sól i szafran" to opowieść o niepowtarzalnych smakach i zapachach kuchni subkontynentu, ale przede wszystkim o ludziach. To losy rodziny Dard-e-Dil, które wpisane są w historię Indii i Pakistanu, a która to rodzina odczuwa tylko jeden zasadniczy lęk - przed nie-całkiem-bliźniętami. Historię rodu poznajemy z perspektywy jednej z najmłodszych jego członkiń, Aliyi. Najmłodszych w sensie pokoleniowym. Ród należy do jednej z najwyższych klas tamtego społeczeństwa, nie do pomyślenia jest zatem, aby połączyć jego krew z krwią kogoś niższego stanu. Czy aby na pewno?

Opowieść napisana lekkim piórem, zabawna. I tak naprawdę nieważne w jakiej części globu rozgrywa się akcja - jest uniwersalna. Problem? Tłumaczenie. Główna bohaterka pozwala sobie od czasu do czasu na zabawy słowem. Angielskim słowem. Przykład: humorzasta krowa - moody cow - moo-dy cow - muu-horzasta krowa. Musicie przyznać, że humor trochę traci.

Bardzo przyjemna książka, pełna ciepłych i zabawnych opowieści z życia starszych i młodszych Dard-e-Dilów, ale nie stroniąca też od trudniejszego tematu jakim jest podział (kastowość) społeczeństwa. Polecam z czystym sumieniem.

W Azji - Tiziano Terzani

2010-09-19T23:04:00.004+02:00

"W Azji" to zbiór tekstów Terzaniego powstałych w latach 1965 - 97. Teksty te to reportaże, ale stanowią też jakby pamiętnik z podróży reportera do miejsc, w których tworzyła się historia kontynentu sąsiadującego z Europą, a tak bardzo innego.

Przed większością tekstów jest krótka nota od autora, dzięki której dowiadujemy się nieco o okolicznościach ich powstawania. A same reportaże to świetny zapis tego, co w Azji działo się w ciągu ostatnich 30-tu lat XX-ego wieku. Terzani zaczyna od niepokojów i walk w Wietnamie, Kambodży i Laosie, a kończy na przekazaniu Hongkongu spod władzy Wielkiej Brytanii pod władzę komunistycznych Chin. W międzyczasie czytamy o innych konfliktach, o innych krajach Azji, a także o wielu znanych na całym świecie osobach, osobowościach właściwie (Dalajlama, Matka Teresa, Mahatma Gandhi, Mao...).

Ale Azja, oprócz konfliktów i biedy, to także rozwinięte technologie oraz, zupełnie inna od europejskiej, bogata kultura. Terzani stara się nam przybliżyć azjatycki sposób myślenia i postrzegania, w którym twarz jest maską, a traci się ją kiedy zostaje zaburzona harmonia stosunków (dla porównania: w naszej kulturze utrata twarzy następuje kiedy ktoś odkryje, że kłamiemy). Jednak dla mnie, Europejki, część działań Azjatów jest co najmniej śmieszna, a często po prostu dziwna. Nie rozumiem ich.

Teraz ciekawostka, która częściowo obrazuje powszechne w Azji upodobanie do działań kolektywnych i spychanie na margines jednostek. W Japonii nawet przestępczość musi być dziełem grupy. Jakuza (japońska mafia) generalnie nie jest ścigana przez policję (jest niczym pratchettowska gildia złodziei i skrytobójców). Jeśli natomiast ktoś zechce działać sam, bardzo szybko zostanie przez mafię wystawiony funkcjonariuszom.

Miałam nadzieję, że w książce odnajdę więcej ciekawostek antropologicznych, ale i tak nie jestem zawiedziona. Dostałam dużo konfliktów - widocznie taka jest Azja. Przede wszystkim trudna do zrozumienia dla kogoś, kto nigdy tam nie był.

Dzieje Greków i Rzymian. Piękno i gorycz Europy - Zygmunt Kubiak

2010-09-19T13:22:00.002+02:00

Przyznaję, że to moje drugie podejście do tej książki. Pierwsze zakończyło się fiaskiem, ale wciąż obiecywałam sobie, że do niej wrócę. W końcu się udało - wrócić i przeczytać do końca.

Tytuł doskonale odzwierciedla treść - dostajemy dokładny opis historii starożytnych Grecji i Rzymu aż do upadku cesarstwa zachodniorzymskiego. Niemal rok po roku, często z datami dziennymi. Dla wielbicieli tego okresu w dziejach ludzkości - coś fantastycznego. Kubiak nie korzysta z jednego źródła, więc niekiedy konfrontuje zapisy różnych historyków antycznych w punktach, w których nie są one spójne.

Z lekcji historii wiemy, że starożytność wojnami stała. Dla mnie jednak te wszystkie opisy są zbyt szczegółowe (w różnych miejscach w sieci widziałam, że część osób uważa je za zbyt ogólne). Zapamiętanie wszystkich imion czy nazwisk na tyle, żeby je w przyszłości kojarzyć kiedy je usłyszę, to zbyt wielkie wyzwanie. Niewątpliwą zaletą natomiast jest gawędziarski styl, którym książka została napisana. Dzięki temu aż chciało się ją dalej czytać. Chętnie też przeczytałabym tak napisane dzieło o innych epokach.

Warto wiedzieć co przez wieki doprowadziło do obecnego kształtu Europy. Warto wiedzieć od czego się to wszystko zaczęło. Może nie trzeba od razu sięgać po opasłe tomiska, ale dobrze znać historię swojego kontynentu. Tym bardziej, że wiele rozwiązań starożytnego świata przetrwało w jakimś stopniu do dzisiaj.

Infiltratorzy - David Morrell

2010-09-13T19:33:00.002+02:00

Tym razem wkroczyłam w świat miejskich eksploratorów zwanych też infiltratorami.

Bohaterowie to czwórka pasjonatów historii i przestrzeni miejskich, w których czas jakby się zatrzymał. Profesor i trójka jego byłych studentów spotykają się na swoich wyprawach raz w roku. W tym celem ich ekspedycji jest hotel Paragon w Asbury Park, budynek przeznaczony do rozbiórki, od kilkudziesięciu lat pusty. Towarzyszy im Frank Balenger przedstawiający się jako reporter piszący artykuł o infiltracjach. Takie wycieczki są niezwykle ekscytujące, ale i niebezpieczne, bo stare budynki kryją wiele tajemnic. Tej nocy kilka razy trzeba będzie zweryfikować przekonanie kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.

Zjawisko miejskich eksploracji jest jak najbardziej prawdziwe i myślę, że może być naprawdę ekscytujące. Każde opuszczone miejsce ma swoją historię - czasem mniej, czasem bardziej dramatyczną - która nabiera nowych kształtów przy bezpośrednim spotkaniu. Sama miałam kiedyś okazję spacerować po opuszczonym szpitalu psychiatrycznym - zapewniam, że jest to niesamowite przeżycie.

"Infiltratorzy" to trzymający w napięciu thriller. Interesująca jest konstrukcja zakładająca jedność czasu i miejsca - całość rozgrywa się w ciągu jednej nocy w jednym tylko budynku (poza samym początkiem). Czytelnik razem z bohaterami coraz bardziej zagłębia się w szaleństwo projektanta hotelu i osób, które w nim przebywały. Nie sposób się oderwać.

Szybko się czyta i tylko czasem naturalistyczne opisy zadawanych ran sprawiają, że czytelnikowi może się chwilowo zrobić słabo. Podsumowując, bardzo ciekawy pomysł na fabułę.

P.S. Link dla tych, których zainteresowały miejskie eksploracje: klik

Nosiciel - Robin Cook

2010-09-06T22:02:00.002+02:00

Kolejny thriller medyczny, w którym spotykamy moich ulubionych patologów - Jacka Stapletona i Laurie Montgomery. Nie są jeszcze parą ani tym bardziej małżeństwem.

Jack u jednego ze zmarłych jako przyczynę śmierci diagnozuje płucną postać wąglika. Nie jest to często spotykana forma choroby, szczególnie w Nowym Jorku. Ofiarą jest sprzedawca dywanów i skór zwierzęcych, więc lekarz uznaje, że to wykonywany zawód przyczynił się do zachorowania. W tym samym czasie Laurie przeprowadza autopsję chłopaka, który stał się ofiarą ultraprawicowej organizacji - Ludowej Armii Aryjskiej.

Z drugiej strony jest Jurij Dawidow, rosyjski emigrant, który wódkę pije jak wodę. Pochodzi ze Swierdłowska (obecnie Jekaterynburg), w którym pracował w rządowych zakładach nad bronią biologiczną. W Nowym Jorku jest taksówkarzem i obmyśla plan zemsty na Ameryce, która zawiodła jego oczekiwania. Na jego drodze stają dwaj strażacy - Curt i Steve - którzy przewodząc nacjonalistycznej bojówce chcą się zemścić na rządzie za prowadzoną przez niego politykę.

Dużo w tej książce chęci zemsty, dużo nienawiści i dużo broni biologicznej. Powieść napisana pod koniec lat 90. XX w. przestrzega przed tym, co w pierwszej dekadzie XXI w. stało się faktem - przed bioterroryzmem. Pamiętacie przesyłanego pocztą wąglika tuż po zamachach w 2001 r.? U Cooka było to wcześniej. Okazuje się, że przy obecnym rozwoju cywilizacji nasz sąsiad może mieć w piwnicy lub w garażu laboratorium, w którym produkuje śmiercionośną broń. "Nosiciel" jest książką ku przestrodze.

Jak zwykle wartka akcja trzymająca w napięciu do końca. Za mało jednak przypadków na sali autopsyjnej (ale to oczywiście kwestia gustu). No i ten Jurij pijący wódkę jakby to była woda... Bez przesady.

Chicago - Ala al-Aswani

2010-08-31T14:37:00.002+02:00

Wbrew pozorom to nie jest opowieść o mieście, to opowieść o ludziach. O tych, których los pokierował do życia w Chicago.

Szajma i Tarik - doktoranci w Katedrze Histologii Uniwersytetu Illinois. Spotkali się w Chicago, w akademiku, przy okazji małego pożaru wywołanego przez kobietę. Obydwoje bardzo zdolni (w innym przypadku nie mieliby szans na zagraniczne stypendium), ale samotni i zagubieni w obcym mieście. Profesor Rafat Sabit - wiele lat temu wyemigrował do Stanów i od tamtego czasu uważa się za Amerykanina. Zrzekł się nawet swego pierwotnego obywatelstwa. Profesor Muhammad Salah - kolega prof. Sabita, również wykładowca. Oszukuje się, że jest szczęśliwy, a tak naprawdę wciąż tęskni za pozostawioną w kraju, 30 lat temu, kobietą. Nadżi - przyjeżdża do Chicago, aby napisać i obronić pracę magisterską, ponieważ w jego kraju władze mu to uniemożliwiają ze względu na poglądy polityczne. Chłopak studiuje na uczelni medycznej, ale w głębi duszy jest poetą. Został jeszcze Ahmad Danana - bardziej niż robieniem doktoratu zajęty wysługiwaniem się władzy swej ojczyzny - oraz jego żona, Marwa - kiedyś wierząca w to, że spotka prawdziwego księcia, dziś rozczarowana życiem w małżeństwie. Co łączy te wszystkie osoby? Mieszkają, studiują i pracują w Chicago, ale pochodzą z Egiptu. Wyjechali, bo dostali szansę lub musieli to zrobić, aby nie stać się ofiarami reżimu politycznego. Jest jeszcze Carol - czarna dziewczyna, która traci pracę przez kolor skóry. Rasizm w czystej postaci.

To smutna książka, w której miasto jest niemym świadkiem wszystkich wydarzeń - tych całkiem prywatnych, jak romans Tarika i Szajmy, i tych publicznych, jak wizyta prezydenta Egiptu w ambasadzie. Wszyscy bohaterowie są samotni i starają się radzić sobie z tym uczuciem na różne sposoby, mniej lub bardziej skuteczne.

Rację ma prof. Marek Dziekan pisząc w przedmowie, że autor książki fantastycznie snuje opowieść. Opisy wcale się nie dłużą, a wręcz chciałoby się je czytać jeszcze i jeszcze. Są żywe, fikcja miesza się tutaj z realnością. Nie zgadzam się natomiast z twórcą opisu książki na okładce, który sugeruje, iż Rafat wścieka się na córkę, gdy ta przeprowadza się do chłopaka, bo w głębi duszy wciąż jest Arabem - mimo że uważa się za Amerykanina. Każdy, bez względu na wyznanie czy narodowość, by się wściekł gdyby jego córka wyniosła się do najgorszej dzielnicy w mieście, aby zamieszkać tam z nierobem i narkomanem.

Trochę mi się nie podobało mocne podkreślenie rasizmu przez autora. Nie byłam w Chicago, więc nie wiem czy pisarz trochę przesadził, ale myślę, że jednak jest to zjawisko bardziej wielowarstwowe niż zostało przedstawione. Mogę się mylić. Ale książkę, mimo wszystko, polecam.

Inwazja - Robin Cook

2010-08-25T15:00:00.002+02:00

A co powiedzielibyście na spotkanie z Obcymi? Przecież to statystycznie niemożliwe, aby Ziemia była jedyną planetą w całym Wszechświecie, na której możliwe jest życie.

O 22.45 wszystkie włączone urządzenia zasilane prądem spaliły się. Na Ziemię spadły dyski - małe przedmioty wyglądające jak zrobione z onyksu, całkowicie gładkie i niebywale ciężkie. Jeden z takich dysków znajduje Beau. Zanim 21-latek zdążył go dokładnie obejrzeć, przedmiot go użądlił. Jeszcze tego samego dnia chłopak z silnymi objawami grypy ląduje w szpitalu, w którym pracuje jego przyjaciel, Pitt. A następnego dnia Beau wychodzi z placówki jak nowo narodzony. Jego dziewczyna, Cassy, uważa jednak, że zachowanie ukochanego podejrzanie się zmieniło. Tymczasem epidemia grypy zaczyna się bardzo szybko rozszerzać.

Pierwszy raz zetknęłam się z tego typu książką Cooka. Wiedziałam, że autor tworzy też fantastykę naukową, ale do tej pory jakoś nie było mi dane nic z tego przeczytać. Aż do teraz. Nie jestem wielką fanką sf - ale to pewnie jakieś tkwiące w mojej głowie przekonanie, że akcja każdego sf musi toczyć się w postapokaliptycznym krajobrazie. Tutaj nie ma żadnej zagłady ludzkości (jeszcze) ani osamotnionych oaz spokoju, w których ukrywają się ludzie (choć to już prędzej). Czytając "Inwazję" przypominały mi się fragmenty z książek lub gier, w których ludzie uciekają przed wampirami lub zombie, żeby nie stać się jednymi z nich.

Ta książka trzyma w napięciu, jak zwykle u Cooka, do ostatniej strony. Wielbicielom klasycznego (twardego?) sf może się nie spodobać. Ale całej reszcie - czemu nie? Warto spróbować.

Zaginiona - Karin Alvtegen

2010-08-22T21:12:00.002+02:00

"Zaginiona" to mój debiut jeśli chodzi o świadomy wybór literatury skandynawskiej. Świadomy na tyle, że idąc do biblioteki wiedziałam, iż wypożyczę coś napisanego w tamtych rejonach świata. Całkiem nieźle trafiłam.

Sybilla mieszkała w luksusowym domu i miała widoki na odziedziczenie fortuny. Ale miała też despotyczną matkę i ojca, który niespecjalnie interesował się swoją córką. Po tym jak rodzice postanowili oddać jej dziecko do adopcji Sybilla uciekła zamykając za sobą drzwi do przeszłości. Od 15-tu lat żyje wśród sztokholmskich bezdomnych. Ze względu na pieniądze, które raz w miesiącu matka zostawia jej w skrytce pocztowej, aby uciszyć swe sumienie (prawdopodobnie - choć ten wątek nie został do końca wyjaśniony), zostaje przez nich nazwana królową Smalandii. Od czasu do czasu funduje sobie kolację i nocleg w hotelu. Na koszt kogoś spotkanego w hotelowej restauracji. Nie inaczej jest tym razem. Problem w tym, że rano okazuje się, iż mężczyzna został w swoim pokoju zamordowany.

Sybilla musi się ukrywać, bo uciekać nie ma dokąd. A ja ukrywałam się razem z nią. Co prawda podczas lektury adrenalina nie wytwarzała mi się w ilościach hurtowych, ale, szczególnie pod koniec, trochę jej trafiło do krwi. Oprócz czystej akcji dostajemy od autorki fragmenty, w których dokonuje retrospekcji - możemy się przekonać, co popchnęło Sybillę do ucieczki z domu, a także otrzymujemy dostęp do wybranych myśli mordercy.

Chyba większe wrażenie zrobiły na mnie opisy domu Sybilli niż jej obecnego życia. Naprawdę wściekałam się na jej matkę, a także na nią samą przez tę jej bierność. Ale to kwestia wychowania. Niemniej, książka powinna wzbudzać emocje, a ta wzbudza. I czyta się ją jednym tchem.

Tańczący trumniarz - Jeffery Deaver

2010-08-21T23:11:00.002+02:00

Kolejny thriller, w którym, zupełnie bezpodstawnie, myślałam, że odnajdę zjawiska paranormalne. Takowych jednak nie było.

Lincoln Rhyme to specjalista od badania wszelakich śladów pozostawionych na miejscu zbrodni. Dzięki najnowszym zdobyczom techniki (i nauki), a przede wszystkim dzięki swemu przenikliwemu umysłowi jest w stanie rozwikłać zagadkę każdej zbrodni. A może raczej odkryć schemat, według którego postępuje morderca.

Tym razem jego przeciwnikiem jest Tańczący Trumniarz, który zdaje się być zbrodniarzem doskonałym. Nie zostawia żadnych śladów, dosłownie po sobie sprząta. Na ręce ma tatuaż - tylko jedna ofiara przeżyła na tyle długo, aby powiedzieć o tym policji - kobietę nad trumną tańczącą ze Śmiercią (stąd jego przydomek nadany mu przez ścigających go). Jego zadaniem jest pozbycie się trojga świadków pewnego nocnego lotu. Lincoln i Trumniarz są godnymi siebie graczami w tej grze o życie.

"Tańczący trumniarz" to całkiem niezły przedstawiciel swego gatunku. Książka trzyma w napięciu i ma naprawdę dobre zwroty akcji. Główny bohater (ten dobry) nie jest sztampowym detektywem, mógłby być współczesnym Herkulesem Poirot. Ciekawa jest też konstrukcja powieści - podzielona na 5 części odlicza 45 godzin, w ciągu których Trumniarz musi zostać złapany.

To powieść, która wciąga. Na jej podstawie ponoć nakręcono film, ale nie udało mi się jaki nosi on tytuł ani kiedy został stworzony - wiecie coś na ten temat?

Sfinks - Robin Cook

2010-08-17T16:09:00.002+02:00

Wszystko zaczęło się 3 tys. lat temu kiedy to w grobowcu spoczęło ciało młodego faraona, Tutenchamona. A potem, w 1922 r., grobowiec został odnaleziony i otwarty.

Z pewnością słyszeliście o klątwie Tutenchamona, która miała dosięgnąć archeologów będących przy otwarciu krypty. Klątwa zadziałała tak sprytnie, że dała o sobie znać kilkadziesiąt lat później uśmiercając badaczy w sposób naturalny.

Młoda pani egiptolog (egiptolożka?), Eryka Baron, przyjeżdża do Egiptu, aby zobaczyć to wszystko, o czym do tej pory wiedziała jedynie teoretycznie. Przyjeżdża i prawie od razu staje się świadkiem morderstwa, przez co zostaje wciągnięta w grę o duże stawki. I o najwspanialsze antyki. Historia z romansem w tle.

Nie da się ukryć, że bardzo lubię pisarstwo Robina Cooka. Może to i czytadła, może mało ambitne, ale przeważnie mocno wciągające. Chyba jednak wolę kiedy pisze thrillery medyczne. Wtedy przyjęta przez niego formuła pisania najlepiej się sprawdza. Moim zdaniem "Sfinks" nie ma odpowiedniego klimatu lub ma go za mało. Książka została zekranizowana, ale nie widziałam filmu, aby ocenić czy można go porównywać do "Mumii", czy choćby do "Klejnotu Nilu" (imdb.com mówi, że nie można). Niemniej, nie mogę powiedzieć, że "Sfinks" jest książką słabą. Można przeczytać ot tak, dla odprężenia.

Germinal - Emil Zola

2010-08-14T19:49:00.004+02:00

Germinal to pierwszy miesiąc wiosny we francuskim kalendarzu republikańskim (mniej oficjalnie - w kalendarzu rewolucyjnym).

Akcja powieści Emila Zoli rozgrywa się w drugiej połowie XIX w. w północnej Francji - w kopalni węgla le Voreaux i w osiedlu robotniczym nieopodal. Górnicy codziennie, od wczesnych godzin porannych, zjeżdżają pod ziemię, aby wydobyty przez nich surowiec mógł przynieść zyski Towarzystwu Węglowemu. Pracują prawie wszyscy - młode kobiety (mężatki zajmują się domem i dziećmi), mężczyźni, dzieci - a wynagrodzenie, które otrzymują ledwie wystarcza na to, żeby przeżyć. I tak od pokoleń. W takim społeczeństwie nietrudno o bunt - jeśli znajdzie się ktoś, kto w odpowiedniej chwili szepnie (lub krzyknie) odpowiednie słowa.

"Germinal" to powieść o walce klas - robotnicy przeciwko burżuazji. Mimo wyraźnych różnic społecznych i niesprawiedliwości widać, że jedni bez drugich nie mogliby żyć, dosłownie. Teraz, kiedy żyjemy w społeczeństwie bezklasowym (teoretycznie), a opisany przez Zolę problem zdaje się nie istnieć, warto przypomnieć sobie jak doszliśmy do tego, co mamy obecnie. Jest to również powieść o samych robotnikach, o ich życiu i sposobach na przetrwanie. Jak na naturalistyczne opisy przystało - często są wstrząsające.

Żeby wszystko było jasne - Zola nie opisuje faktycznych wydarzeń, a jedynie się nimi inspiruje. Nie daje też odpowiedzi czy to tradycyjny porządek, czy socjalistyczne idee są właściwe. Warto przeczytać choćby dlatego, że to klasyka i jednocześnie bardzo dobra, ale zaangażowana politycznie i zorientowana społecznie*, powieść.

*ale mądre zdanie mi wyszło ;)

Nieobecność Blanki - Antonio Muñoz Molina

2010-07-28T17:10:00.003+02:00

W dużym skrócie jest to historia pewnej namiętności. Namiętności prowadzącej do granic obłędu.

Pewnej nocy Mario Lopez w jednym z klubów, w których z reguły nie bywa, poznaje Blankę. Dziewczyna przeżywa właśnie rozstanie z pewnym malarzem, a Mario, urzędnik z Jaén, oferuje jej stabilizację. Tylko czy na pewno tego potrzebuje kobieta, która do tej pory wiązała się z mężczyznami nadającymi sobie miano artysty?

To opowieść o tym, co musiało się stać. Wszechświaty tych dwojga się przecięły, ale w końcu musiały pomknąć dalej - oddzielnie. Mario to mężczyzna wychowany w trudnych warunkach na wsi, obecnie pracujący jako kreślarz w urzędzie, wszystko czego pragnie to stabilizacja i Blanka. Ona została wychowana w rodzinie, w której nigdy nie brakowało pieniędzy, nie może żyć bez sztuki, której oddaje się bez reszty. Klimatem przypominało mi to film "Vicky Cristina Barcelona" W. Allena.

Powieść jest króciutka, prawie nie ma w niej dialogów. Pozostawia po sobie lekkie uczucie otępienia.

Złoty rydwan - Salwa Bakr

2010-07-26T11:35:00.003+02:00

Poruszająca historia (a właściwie poruszające historie) kobiet odbywających kary w egipskim więzieniu.

Złoty rydwan to pojazd, którym jedna z więźniarek, Aziza, chce ulecieć do Raju zabierając ze sobą najbardziej sprawiedliwe (sic!) i najbardziej doświadczone przez życie współwięźniarki. Kobiety zamieszkujące więzienie pochodzą z różnych warstw społecznych, a na sumieniu mają różnego rodzaju przewinienia - często morderstwa i kradzieże, ale też np. żebractwo. Aziza skazana na dożywocie ma mnóstwo czasu, aby raz po raz we wspomnieniach przeżywać to, co ją spotkało i przygotować do podróży rydwan.

Narratorka w niezwykle obrazowy sposób przedstawia sylwetki poszczególnych więźniarek. Często wydaje się, że zbrodnie przez nie popełnione są całkowicie usprawiedliwione i wręcz przysłużyły się światu, a na pewno ich zdrowiu psychicznemu i fizycznemu. Po raz kolejny też widzimy, że pozycja kobiety w świecie arabskim, owszem, jest niższa od pozycji mężczyzny, ale bardzo często uwarunkowana przez same kobiety.

"Złoty rydwan" to nie jest tradycyjna powieść. Ma wstęp, rozwinięcie i zakończenie, ale stanowi jakby inny wymiar tego gatunku. We wstępie poznajemy Azizę (i nie mam tu na myśli wstępu napisanego przez prof. Marka M. Dziekana), w rozwinięciu historie jej współwięźniarek, które według Azizy godne są podróży złotym rydwanem, a zakończenie to wyruszenie rydwanu w podróż. Powieść zrobiła na mnie spore wrażenie. To niezwykłe studium kobiecości dążącej do spełnienia swoich marzeń i do lepszego życia.

Czynnik krytyczny - Robin Cook

2010-07-21T18:40:00.002+02:00

Tytułowym czynnikiem krytycznym jest to, co od jakiegoś czasu u pacjentów Angels Healthcare wywołuje powikłania pooperacyjne, po których następują zgony. Chodzi o pewien szczep gronkowca.

Po raz kolejny spotykamy Jacka Stapletona oraz jego (od roku już) żonę - Laurie Montgomery - parę anatomopatologów pracujących w Inspektoracie Medycyny Sądowej dla miasta Nowy Jork. Kiedy weszłam z nimi do wspomnianego Inspektoratu poczułam się jakbym odwiedzała dobrze znane mi miejsce i takie, w którym świetnie się czuję. Zadziwiające tym bardziej, że to przecież kostnica i prosektorium.

Jack ulega kontuzji podczas gry w koszykówkę i ma przejść operację kolana w szpitalu ortopedycznym sieci Angels. W tym samym czasie Laurie przeprowadza sekcję, która wykazuje, że pacjent tej sieci po takiej samej operacji zmarł na martwicze zapalenie płuc. Wtedy zaczyna "węszyć" i okazuje się, że przypadek nie jest odosobniony.

Bardzo lubię Cooka, więc z przyjemnością czytałam kolejną powieść, która wyszła spod jego pióra. Może styl bywa czasem nieco sztuczny, ale pomysły ma świetne. Tylko potem trzęsę się na myśl, że miałabym się poddać nawet rutynowemu zabiegowi w jakimkolwiek szpitalu ;) To kolejna książka tego lekarza-pisarza, w której pokazuje współegzystowanie medycyny i biznesu.

Jeszcze takie moje przemyślenie. Nie wyobrażam sobie pracy z mężem w tym samym miejscu - i to do tego miejscu, w którym przeprowadza się sekcje zwłok. To tak na przyszłość, bo na razie nie mam męża ;)

"Czynnik krytyczny" to nic wybitnego. To po prostu dobra książka. Również na lato.