Spowiedź szaleńca - August Strindberg

czwartek, 25 sierpnia 2011


W ramach nadrabiania moich zaległości w klasyce literatury sięgnęłam po kurzącą się na półce, od dłuższego już czasu, "Spowiedź szaleńca".

Powieść szwedzkiego autora po raz pierwszy została wydana w 1893 r. - po niemiecku, a następnie w 1895 r. po francusku. Pierwsze polskie wydanie pochodzi z... 1988 r. Warto też dodać, że "Spowiedź szaleńca" to tradycyjnie przyjęte w Polsce tłumaczenie tytułu. Dosłownie, jak pisze o tym tłumacz, Janusz B. Roszkowski, byłaby to "mowa obrończa" lub "obrona na piśmie" będąca pisemnym oświadczeniem. Ale przecież nie będziemy dyskutować z tradycją.

August Strindberg opisał w "Spowiedzi szaleńca" swoje pierwsze małżeństwo trwające lat 14. Wedle jego opisu związek ten był pasmem wzajemnych oskarżeń i upokorzeń, ale niewykluczone, że gdzieś tam, po drodze, znalazłoby się też nieco miłości, a na pewno fascynacji. Wspomnienia pisarza są bardzo jednostronne, od razu widać kto, jego zdaniem, ponosi odpowiedzialność za całe zło w jego małżeństwie. Ba! W całym cywilizowanym świecie. Ale tak naprawdę w tej opowieści (bądź co bądź prawdziwej) żaden z bohaterów nie zyskał mojej sympatii.

Recenzowanie takich książek nie ma specjalnie sensu, ale opinię każdy może mieć. "Spowiedź szaleńca" pozytywnie mnie zaskoczyła - szczególnie jak na historię mającą ponad 120 lat. Być może takie powieści docenia się dopiero po skończeniu obowiązkowej edukacji - kiedy zaczyna się czytać więcej dla przyjemności niż z obowiązku. Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie też odwaga z jaką Strindberg opisuje tajemnice alkowy. Nie spodziewałam się takiego braku pruderii (podobno pierwsze wydanie francuskie było w pewnym sensie ocenzurowane).

Oczywiście nie apeluję, abyście rzucili w kąt wszystkie nowości wydawnicze, które trzymacie w rękach, i popędzili do biblioteki lub księgarni po "Spowiedź szaleńca", której autor oskarżany był m.in. o mizoginizm. Ale jeśli przypadkiem w Wasze ręce trafi ta książka, to myślę, że warto się z nią zapoznać. Aczkolwiek lektura nieobowiązkowa.
Share /

5 komentarzy

  1. Ciekawy tytuł. Jak mi wpadnie w ręce to przeczytam:)
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  2. Tytuł ciekawy, ale nie do końca oddaje treść książki (jak wiele przekładów tytułów).

    OdpowiedzUsuń
  3. Generalnie chyba Skandywia ogółem zawsze była o wiele mniej pruderyjna od pozostałych krajów Europy :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Nie słyszałam o tej książce, ale bardzo, bardzo mnie zaciekawiła. Jak już się uporam z tymi nowościami, to na pewno sięgnę.

    P.S. Czy autor utrzymuje książkę w tonie typu "bo to zła kobieta była"? ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. @Karodziejka: Widzę, że jeszcze wiele skandynawskich sekretów przede mną ;)

    @Maya: Oj tak, książka zdecydowanie jest w tym tonie. Wspomina też w którymś miejscu, że kobiety w żaden sposób nie przyczyniły się do rozwoju cywilizacji i takie tam ;)

    OdpowiedzUsuń

Twitter

Instagram

Jak co roku - #pyrkon z góry #poznań

Post udostępniony przez Dorota (@schizma9)

© Kawałek Cienia
designed by templatesZoo