Hrabia Monte Christo - Aleksander Dumas (ojciec)

Wydanie dwutomowe w stylizacji ogrodowej

Jestem bardzo zadowolona, że w końcu udało mi się przeczytać książkę, której ekranizację oglądałam wielokrotnie w telewizji (wersję z 2002 r., gdzie w rolach głównych wystąpili James Caviezel, Guy Pearce i Dagmara Dominczyk). Jakże bardzo różni się wersja filmowa od oryginału!...

Dziedzictwo - Katherine Webb

To był dobry wybór. Niby książka obyczajowa, a trzymała w napięciu do końca i właściwie i tak nie wszystko się wyjaśniło. Tzn. czytelnik wszystko wie, ale główna bohaterka pozostaje ze swoimi domysłami.

Preparator - Hubert Klimko-Dobrzaniecki

Miałam wylewać szlam i pomyje na kolejną promkę, ale nie mogę. Nie dlatego, że to promka i mi nie wypada, bo dostałam ją za darmo, tylko dlatego, że to po prostu niezła książka. Nie jest lekka, ale jest dobra.

Kryminalna 13. Antologia

Dawno nie czytałam żadnego zbioru opowiadań, więc pomyślałam, że może czas najwyższy to zmienić. Słyszałam, że ostatnimi czasy nie jest to ulubiony gatunek literacki czytelników, ale ja niezmiennie lubię takie krótkie, zwarte teksty. O ile rzeczywiście są zwarte, a opowieść jest spójna i satysfakcjonująca. W przypadku antologii ryzyko jest takie, że autorów jest kilku lub kilkunastu i poziom opowiadań może być różny.

Lawendowy pokój - Nina George (audiobook)

czyta: Jakub Wieczorek
długość: 11 h 12 min

Mój mąż uważa, że książki o książkach mają w sobie coś pretensjonalnego. Może nie zawsze i nie wszystkie, ale w większości zawierają gdzieś w sobie ten pierwiastek pompatyczności. I taka też wydaje mi się powieść Niny George.

Wiedźmikołaj - Terry Pratchett

Chcąc, żeby Terry Pratchett został ze mną odrobinę dłużej, wzięłam się za Wiedźmikołaja. Co prawda znałam już treść, bo oglądałam kiedyś film na podstawie książki, ale nie zmienia to faktu, że świetnie mi się czytało tę prozę. Choć na czytanie bardziej odpowiedni byłby czas w okolicach Bożego Narodzenia, to Wielkanoc też się nadaje. Nie bądźmy drobiazgowi.

Blogroll się zwinął…

Musicie przeczytać wpis opatrzony takim zdjęciem. Nie ma innej rady.

Naszło mnie ostatnio parę refleksji i pomyślałam sobie, że gdzie lepiej je zostawić dla potomnych niż na blogu? Dodatkową motywacją powstania tego wpisu jest fakt, że już bardzo dawno na Kawałku Cienia nie pojawiło się nic, co nie byłoby tekstem o kolejnej przeczytanej przeze mnie książce. Dlatego oto jest coś.